Пишуванки

Порака до младиот јас

2012-02-10T13:17:00.002+01:00

Кога ќе откриеш дека зборовите се моќно орудие што може да се престори во оружје, ќе зјапаш во еден нов, тукушто отворен тефтер со корици обвиткани со кожа. Ќе се восхитуваш на празнотијата и ќе замислуваш колку големи нешта можат да се изнапишат на тие чудно исцртани редови. Ќе имаш соништа. Ќе ги замислуваш сите можности што ти ги отвара тој најобичен тефтер со кожни корици. И тогаш за првпат ќе посегнеш по пенкалото, од задоволство, од мака, за своја душа.

Ќе пишуваш постојано. Ќе пишуваш сè што ќе ти стежне на душата, сè што ќе изникне некаде длабоко во срцето. Ќе пишуваш, надевајќи се оти еден ден ќе најдеш спокој, оти еден ден ќе пронајдеш мир. Во зборовите.

Пишувајќи, ќе пронајдеш и љубови. Ниту една од нив нема да трае подолго од еден ден. И тоа ќе ти биде доволно. Барем така ќе се залажуваш. Ќе си велиш оти е во ред што за секоја насмевка си добивал по десетина удари во слабината. Ќе си кажуваш оти не е страшно што ќе ја побараш среќата во погледите кои се кријат зад своите дамнешни, разронети ѕидини, зад своите стари болки и стравови, зад своите билки и чаеви, зад некоја далечна замисла што никогаш нема да се оствари. Ќе се проколнуваш себеси што секојпат си посегнувал по срцата во кои (навидум) горело храброст, за потем само да го засведочиш нивниот забрзнан чекор, што подалеку од тебе!

Ако некогаш повторно имаш шанса, стори ги истите грешки, тргни по истите стапки, љуби ги истите усни кои можеби никогаш не те љубеле тебе. Гледај ги кога доаѓаат со насмевка на лицето и ширум отворени прегратки. Гледај ги кога заминуваат како обични минувачи по студените улици....

И не грижи се! Секогаш ќе го имаш ветрот што ти дува в лице, секогаш ќе ги имаш патиштата неразгазени, секогаш ќе успееш да ги пронајдеш височините! Тие засекогаш ќе останат твои. Само твои.

Последна

2012-02-07T19:15:00.002+01:00

Последната цигара гордо стои испрчена на пиедесталот од моето биро, направен од старата конзерва Нескафе. Стои, ми се насмевнува, ме намамува, на мигови ме боли.... Одбивајќи ја, кога е тука, на дофат, израснувам повисоко од кога било порано, барем во своите очи.

* * * *

Стоиш на сцена. Плукаш зборови. Толпата се разбранува. Твоја е. Но, ти повторно си најосамениот човек на планетава! Ниту еден од тие луѓе што ракоплескаат токму поради твоите зборови, нема никогаш да те засака тебе. Ти не си поважен од зборовите. Не смееш да бидеш.... А ти, се смешкаш. Плукаш зборови. Размислуваш за оној перверзен танц помеѓу омразата и љубовта. Завесата се спушта, а сè што останува како доказ за нивното постоење е копилето што го оставиле зад себе. Го нарекле Рамнодушност.

* * * *

На бирото ја чувам последната цигара. Тука е и последната неотворена порака. Малку потаму последниот сон, никогаш несонуван. На крајот од светот ќе останат да посведочат за гордоста и глупавоста. На еден обичен човек. Еден обичен човек.

Прагови

2012-02-02T19:28:00.003+01:00

Има нешто величествено во мигот кога заминуваат возовите. Можеби еднакво како оној миг кога твоите стапки се првите што се оцртуваат по наснежената пруга. Внимателно зачекоруваш на секој праг, поставен подеднакво блиску до претходниот и еднакво, проклето далеку од следниот. Твојата тежина крцка, остава печат, на местото каде утре, нечиј сон ќе се лизне и ќе се струполи на студениот, како стрела прав челик....

Има нешто величествено во мигот кога заминуваат возовите. Нив никој не може да ги стигне, нив ништо не може да ги врати.

#Редови

2012-01-30T21:54:00.002+01:00

Овие редови во себе нема да приграбат убави зборови. Овие редови се саде исповед, за срцето што чукаше помеѓу рацете што збираат сили да ги испишат. Во нив ќе нема ниту едно клише. Ниту капките дождовни ќе бидат солзи, ниту нечија прегратка - крилја ангелски. Овие редови се сосема обични, прости, секојдневни....

Овие редови само ќе ти кажат дека еднаш, едно срце беше оставено во ѓубриштето, угоре, по патиштата кривулести, каде што никој не ќе го види, заедно со сите други нешта непотребни, фрлени. Ако го здогледаш пишувачот, со насмевка и поглед што во далечината се губи, не заборавај оти некогаш, и тој знаеше да љуби.

За тебе

2012-01-28T15:03:00.002+01:00

Мракот владее со малата соба, а сепак, твојата насмевка сјае исто како во најсончевиот ден. Одеднаш, некаде од пазувите, започнува да извира силна, бела светлина. Ја затскриваш, иако знаеш дека никогаш не би ѕирнал во твојата душа, ако не ме повикаш, ако не посакаш....

Скришум погледнувам во играта на сенките и боите што се прелеваат околу твојата зеница. Се прашувам што гледаш кога ќе погледнеш во мене.... Дали некогаш ќе посакаш да ми ја зграпчиш дланката и со мене да се растрчаш под дождливото небо? Дали некогаш ќе посакаш да ме обрабиш во своите прегратки, цврсто, љубовно?

Можам за тебе да ги навезам сите зборови што ќе ти го растреперат срцето, можам за тебе да ги сплетам сите подароци кои ќе ти ја распламтат насмевката, можам за тебе да изѕидам нови светови, во кои ќе те сокријам од сите злобни погледи, од сите лоши ветрови.... Попусто!

Ако ширум прегратки не отвориш, ако певливо не ме намамиш, ако топло не ме приграбиш - и зборовите празни ќе останат; и подароците ќе се шупливи; и световите далечни, недофатливи, разѕидани.

6:04

2012-01-25T13:39:00.006+01:00

Водата за кафе најбавно зоврива пред зори. Тогаш можеш полека да се одвлечкаш до прозорецот и да се загледаш во огромната планина, која на места е посипана со снежец. Гледаше во истата планина, раззленета, низ училишниот прозорец, кога танцуваше со она слатко девојче, што сосема случајно го носи нејзиното име. Тоа не сакаше да биде таму, пред речиси 20 години, но попушти пред осудата во туѓите очи и ти долета в прегратки. На стариот касетофон, песната раскажува дека можеме да го излечиме светот, да го направиме поубаво место.... Ти зјапаше во пространите пасишта во далечината, знаејќи дека кога танцот ќе заврши, тие ќе те приберат в пазуви, без прашање, без збор. Всушност, ти не танцуваше. Ти стоеше в место, ги впиваше нејзините движења и мирисот на некоја далечна небиднина. Не ти беше потребно да ја видиш. Ја имаше видено безброј пати како поминува низ тие смрдливи ходници. Живееше во мигот што заврши уште пред да започне.

Го прекрши ветувањето оти никогаш повторно не ќе затанцуваш. Ѝ дозволи да те поземе и да те вплетка во ритамот на музиката, која беше станала бескрајно обична, со изминот на годините. Твојата прегратка е премногу широка за таа да пропадне во неа, а премногу тесна за да можеш да го промениш светот. Заглавен си во меѓупросторот. Надвор снежи, но не можеш да ја здогледаш планината. Гледаш само бетон и сивило. Тажен е тој свет.

Таа ти се насмевнува со погледот, а ти се нурнуваш во нејзината арома. Таа во тебе ги беше видела сите свои стравови и сенките од минатото, иако во твојата душа никогаш немало место за нив. Ти пак, посака само да бидеш отсјај во нејзината зеница. Попусто! Водата за кафе најбавно зоврива токму пред зори.

Ноќниот автобус

2012-01-21T01:19:00.004+01:00

Петнаесет минути по полноќ. Студот коси. Ветувањето е испишано на чудниот светликав знак - ноќниот автобус ќе тргне точно 15 минути по полноќ. Постојката се полни. Сите се во исчекување. Никој не се сомнева дека спасот од студенилото ќе се појави за некоја минута. Сепак, ветување си е ветување.

На истиот оној чуден светликав знак се испишува: „2 степени Целзиусови“. Попусто! Мразот продира длабоко во телата на оние што стојат гордо исправени со очи полни надеж; им ги претвара стапалата во тешки, неподвижни трупци што едвај се поместуваат по некој милиметар, колку да го избегнат вечното вкочанување.

Некаде на средината од постојката се задеваат едно момче и едно девојче. Не ќе имаат повеќе од 15-16 години. Тој е уредно зачешлан, таа има симпатично лице и одвреме-навреме ги покажува сјајните протези оптегнати по запчињата. Се удираат по нозете, се допираат на рацете, се гушкаат несмасно, за никој од нив да не помисли дека тоа е нешто повеќе од детска игра. Не е!

Момчето попусто ја распостила насмевката за таа да потоне во неа. Нејзиниот поглед одамна е насочен кон оној простак што е потпрен на столбот од стреата и пуши цигара. Постар е од нив неколку години и има огромна лузна на левиот образ. Неговата следна животна станица, ако има среќа, е Идризово. Таа веќе знае дека ќе го сака него. Еден ден. Нејзиниот поглед веќе се обидува да ја смени неговата приказна. Таа, ја беше нашла својата несреќа.... Но, момчето и натаму несмасно ја гушка. Се надева....

Старецот со бела брада што стои недалеку од нив, гледа во оваа навидум невина детска игра. Нему му беа избегале сите љубови во животот. Знае каде танцуваат зениците на тоа слатко девојче. Замижува долго. Се присетува на некоја одмината воздишка. Од окото му капнува солза.

Оттаму се појавува спасот. Автобус едвај се влечка по темната улица. Надоаѓа. Му недостига една двојка на лицето. Но, разочарувањето кај публиката е помало од студот. Сите се поредуваат на вратата. Чекаат да се истават од пустелијата.

Ноќниот автобус со мирис на смрт ги проголта сите. Кога последните четворица се обидуваат да се качат, во замената за прекршеното ветување, настанува мешаница. Летаат шлаканици, залутува и по некоја тупаница, можеби паѓа и малку крв. Контролорите на сила ги истуркуваат премрзнатите. Тие викаат. Тие врескаат дека е така само затоа што зборуваат на поинаков јазик. Овие пак им кажуваат дека не можат да влезат ако не го платат билетот.

Којзнае кој беше во право? И зарем беше важно? Сепак, тоа беше само едно прекршено ветување, со една двојка помалку на лицето и опојна арома на смрт.

Летен сон

2012-01-18T15:00:00.003+01:00

Долго време се немаше почувствувано жив. Можеби предолго. Реши токму тој ден да направи нешто околу тоа. Се качи на својот велосипед, уште рано-рано и тргна угоре, кон највисокиот рид што можеше да го здогледа околу себе. Некаде имаше прочитано дека има дури 756 метри надморска височина. Тоа воопшто не беше импресивно, но беше доволно. И повеќе од доволно.

Потроши околу еден час додека се искачи по кривулестите козји патчиња кои вртеа наоколу до недоглед. Се искачи по потешкииот пат, но беше наумил да се симне по асфалтот, бргу - најбргу што може. Постоја неколку минути на врвот кој го нагрдија со некаков бетонски крст, украсен со новогодишни светилки по рабовите; се изнапи вода од зеленото шише без кое никогаш не излегуваше од дома и повторно го зеде велосипедот в раце.

- Секогаш си бил пичка што се премислува во последниот момент! - си рече и ги откачи сајлите од кочниците.

Седна на велоспиедот, ги зграпчи рачките и се пушти по удолнината. На некои свиоци по стрмнината едвај успеа да сврти, но иташе удолу, кон дното, со полна брзина. Всушност, тој никогаш толку бргу не одел никаде. Леташе!

И тогаш - последниот незгоден свиок, на горниот влез од блиското село - остар агол, тесна уличка и високи огради. А, оттаму - камион, иако сонцето уште не беше доизлезено, во тоа летно утро.

Немаше што друго да стори, освен да ја прегрне Смртта. Но, срцето му кажа нешто друго. Рацете како сами од себе да му свртеа лево, кон старата, висока ограда. Тркалото силно тресна во основата, а тој летна преку оградата, малку се поткачи, а потоа како трупец падна во правта од другата страна. Не стана.

Тогаш сонуваше сон. Во тоа време не му значеше апсолутно ништо. Но, го виде живописно, со слики и звуци и многу треперење во градите....

„Стои опкружен со синило. На подот има огледало. Си го погледнува изразот во него. Тој е, ама лицето му е нагазено од времето, има темни подочници, а главата му е речиси ќелава. На себе носи нешто што никогаш не би го облкол. Но, тој е.

На креветот лежи девојка. Има коса, онаква каква што отсекогаш велеше дека мрази. Има насмевка, токму онаква каква што отсекогаш замислуваше. Има очи во кои не може да пронајде ништо, затоа што веќе беше пронашол сè. Има тело, токму онакво какво што мислеше дека вајарите измислиле за да ги натераат обичните смртници да заплачат од мака. Таа, лежи гола пред него.

- Дозволи ми - започнува, та се закочува трагајќи со погледот по нејзиното тело, по нешто, којзнае што - дозволи ми да ти се свијам в постела, кога студот ќе надојде и ќе се закани оти ќе ти ја смрзне душата. Дозволи ми да те топлам в прегратки.

По средината на собата прелетува жерав.

- Дозволи ми - започнува, та се замислува, трагајќи со умот по нејзините приказни, по нешто, којзнае што - дозволи ми да легнам до тебе, да ти ја погалам косата и да ти ја легнам главата на левото рамо, онаму каде што мирот те обзема, кога сите реки, со маки животни, кон тебе ќе надојдат.

Низ средината на собата претрчува мрзливец.

- Дозволи ми - започнува, та застанува, трагајќи со носот по мирисот, оној нејзин мирис, кој буди огнови, некаде длабоко во утробата. - Дозволи ми да те чувам од светот, кога буквите ќе започнат да отскокнуваат од сите книги и да те напаѓаат, сакајќи да те уништат. Дозволи ми да те скријам, длабоко во себе.

Во собата, токму на средина помеѓу нив, препливува сабјарка.

- Дозволи ми да бидам твој.

Таа ја подигнува главата кон него, ја отвара устата....“

Пред да го чуе првиот збор, се разбуди. Веднаш се фати за колената на кои немаше еден милиметар непокриен од крв. Стана и замина кон својот дом, тетеравејќи се. Кажа дека се лизнал од водата на некој пат.

Дојди

2012-01-14T05:08:00.003+01:00

....по нотите на Рабиндранат Тагоре....

Ти си посебно прекрасна
и прекрасно неподнослива!
А јас сакам да те земам в прегратки -
токму таква каква што си. Дојди!

Кога ќе ја видам твојата насмевка
распослана кон некои далечни хоризонти,
посакувам нежно да ти ја погалам косата
и да ти ги раскрварам усните.

Секојпат штом ме обрабиш со рацете,
цврсто и неодолливо слатко,
сонувам да ти удрам шлаканица,
та да те љубам до зори....

Ти си посебно прекрасна
и прекрасно неподнослива!
А јас сакам да те земам в прегратки -
токму таква каква што си. Дојди!

Бошко

2012-01-12T18:39:00.002+01:00

Ни сам не знаеше колку пати помисли на таа пештера за која слушаше приказни уште од денот кога започна да ги спознава чудните звуци што големите луѓе ги нарекуваа зборови. Му раскажуваа за змејовите што некогаш живееле во таа огромна дупка, ги грабале сите убави девојки, а потоа бегале низ огромната карпа, сè до другата страна од планината, на некое непознато место што никој не успеал да го пронајде.

Минаа многупати по многу години откако престана да ги слуша тие приказни. Нивното место го зазедоа некои неважни разговори за проценти, пари, заработка, долгови, кредити и други прекрасни нешта со кои луѓето некако успеаја да го изгнасат прекрасниот дар на животот. Долго време ја држеше главата наведната и се преправаше дека ништо од тоа не го интересира, сè до мигот кога веќе не можеше да ги држи очите затворени.

Пристигна во селото од татко му. Никогаш немаше стапнато на таа сува, проколната почва во пазувите на Даутица. Го пушти погледот да се распостели наоколу. Тага и очај извираше од пепелта на секоја сроната куќа. Селото веќе не беше село, туку едно големо буниште што остана само како споменик дека таму, некогаш, некој го вдишал својот прв здив.

Чекореше угоре, по зарастените козји патеки по кои некогаш трчал неговиот татко, кога бил едвај неколку педи висок. Не го знаеше патот, а ете, како некоја невидлива сила да го водеше токму онаму каде што се беше упатил. Мислите сосема му го напуштија умот додека иташе, та не ни сети кога пристигна пред иззабениот, карпест отвор на таа огромна црнотија, Змејовица.

- Тоа ми е судбината. Знам дека е тоа - си рече и бестрашно влезе, вклучувајќи ја светилката на батерии што ја извади од ранецот.

На почетокот патот беше небаре поплочен - широк, речиси потполно рамен и прав. Но, како што навлегуваше подлабоко, карпите сè повеќе го обрабуваа патчето, тоа стануваше тесно, кривулесто и многу тешко проодно. Се поткачуваше, се наведнуваше, ползеше, се протнуваше....

Бавно чекореше веќе неколку часа. Всушност, загуби секаква ориентација за концептот време. Воздухот стануваше сè потежок, а светлината што ја држеше в раце сè послаба. Едвај се движеше. И тогаш - вода.

Го допре студенилото. Раката му се згрчи. Батериите сосема замреа. Остана заглавен. Последната надеж што му остана беше слабиот сноп светлина што се наѕираше од длабочините на малото вирче со вода. Знаеше дека мора да има нешто од другата страна. Знаеше....

Ја соблече сета облека од себе и се нурна во студенилото. Отпрво почувствува како илјадници игли му ја параат кожата и го растргнуваат на сите страни од светот, но по неколку вртоглави мисли за животот кој го му се лизгаше низ прсти, престана да чувствува. Лебдеше.

Си вети дека ќе стигне до другата страна, до она место од каде што никнува таа неверојатна светлина, оти таму сигурно се заборавени сите тајни по кои трагаше. Си вети дека нема да престане со претање до последниот здив, до последната капка сила што ја носеше во срцето.

Му се замати видот. Не беше сигурен дали тоа го стори водата или пак студот, но јасно му беше оти што и да стори, не можеше да ги отвори очите. Преташе со рацете, сè побргу и сè посилно. Во еден миг, левата рака удри во нешто тврдо - тоа мораше да е карпа. Ја пофати и се повлече. Вдиша воздух. Чист воздух. Дишеше.

-Каде сум? - праша, додека сè уште се обидуваше да си ја поврати виделината.

-Дома - му одговори непознат машки глас, кој многу наликуваше на неговиот.

Ги протри очите. Ја протресе главата. Полека, сликата се отвори пред него - се беше нашол во мал пештерски џеб, кој неодолливо наликуваше на соба. Никаде отвор, ниту процеп, освен оној исполнет со вода, од каде што излезе. Во средината, огниште. Крај огништето, седнат човек, за кој можеше да се заколне дека безброј пати го видел во огледалото.

-Кој си ти? - панично го запраша.

-Бошко - кусо одговори тој.

-Зошто.... - се обиде да праша нешто, но наместо тоа, ги ококори очите и се припи близу до мраз-студените карпи.

-Седни - му покажа со раката забрадениот човек крај огништето.

-Кој си ти? Што правиш овде? - збунето нафрлаше прашања.

-Седни пред да смрзнеш од студот. Немаш алишта на себе, момче - му рече Бошко.

Тој најпосле се сталожи, откако сфати дека навистина стои како од мајка роден, потпрен на карпа. Седна крај огнот. Прекрасна, дотогаш несетена топлина му се разлеа низ целото тело.

-Зошто ме викаш момче, кога си помлад од мене? - праша. - И зошто изгледаш како мене?

-Јас сум Бошко, братот на твојот дедо. Умрев многу одамна, пред половина век. Млад бев. Кога ти се роди, дедо ти ги молеше старите твои да те крстат по мене, за да го убиете проклетството. Не го послушаа. Истата болештина те разјаде однатре. Ти пристигна овде за да ти се упокои душата. Нема веќе патишта за тебе. Ова е твоето почивалиште - му раскажа забрадениот човек крај огнот и потем ја наведна главата.

Сети некоја остра болка веднаш под градите. Ги стави дланките на местото каде што болката го распоруваше како ветар. Се склопчи на карпестата подлога. И веќе не стана.

Последна исповед

2012-01-10T20:28:00.003+01:00

Се викам Бошко. Еднаш, имав сè. Одамна. Две раце што секојпат ме прегрнуваа како да ќе нема утре, две очи што во мене го гледаа целиот свет и две мали парчиња откинати од моето срце, со долги локни, за кои во секој миг ќе го дадев и животот.

Доволен беше еден момент на слабост и се урна целата кула од карти што ја нарекував приказна со среќен крај. Тие три заминаа некаде, во далечините, а јас останав сам со себеси и неколкуте тенки парчиња облека на мене. Останав без ништо.

Се топлам со старото и раскинато ќебе што го извадив од некој контејнер и постојано се обидувам да ги истребам мразулците што ми се зафаќаат на брадата. Талкам по темните агли низ градот, за да не ме прибере полицијата. Го најдов ова пожолтено тефтерче со, до половина изгорени листови и решив да ги запишувам мислите. Понекогаш, за да заборавам на животот што го имав, друг пат, за да не мислам на гладта што ми го пара стомакот.

Студи. Контејнерите веќе одамна не содржат храна во нив. Ретко кој може да си дозволи да фрли нешто, макар тоа било и старо. Градот станува сè посјаен, а сè попразен. Има многу народ, а сè помалку луѓе.

Целиот живот си го заработував лебот. Сега ми е срам да ја пружам раката, иако полека ја губам и последната сила. Јадам еднаш на неколку дена. Безбројните лажни питачи направија погледите на оние посреќните да станат скептични. Со презир гледаат кога некој ќе ја отпочне својата тажна приказна за возот што избегал со сите торби и болното дете кое седело на покривот, затоа што итно му треба операција на белите дробови. Со одвратност плукаат на децата кои се истренирани да молат, за нивните господари да живеат во лускуз. Како да се осмелиш да побараш помош, кога навистина ти треба?

Тргнав пеш. Сто и педесетина километри и не се толку многу. Сето време на светот е пред мене. За половина месец сигурно ќе пристигнам. До крајот има само уште половина месец. Вечерва легнувам во поле, покрај патот. Се надевам дека ќе наидат некои диви кучиња и ќе ме растргнат во сон. Ако сонот воопшто се појави.

На половина пат сум. Истоштен. Продолжувам. Минав низ едно село. Тука, сите зборуваат побрзо, нема големи градби и споменици, улиците се калливи и тесни, но затоа душите на луѓето се широки. Од зад една порта ми подвикна една згрбавена бабичка. Ме праша дали ми се јаде. Ми подаде погача. Жалеше што нема повеќе, оти живеела само од својата пензија. Ја благословував до небото и назад за најубавиот ручек што го имам јадено со месеци. Нејзината беззаба насмевка ми ја стопли душата.

Почнаа угорниците на патот. Снег насекаде. Пронајдов едно суво место под огромно дрво во боровата шума. Се стуткав да преспијам. Не можам да престанам да мислам на проклетиот миг кога бев бескрајно сигурен дека тој не може да има ништо појако од 4, 5, 6, 7 и 8 срце. Вложив сè до последниот денар. Целата куќа. Двете коли. Сè што некогаш сум поседувал. Сега не сум сигурен ни дали студот ќе ме сотре до утрото.

Езерото се покажа под месечевата светлина. Најпосле пристигнав. Водата е смрзната по рабовите. На средината се бранува. Решив да преспијам пред крајот. Уште една вечер. Ја скршив вратата од еден од оние одамна напуштени бунгалови. Внатре нема ништо, но барем нема да се борам со ветриштата што ме растргнуваа. Само уште еден мирен сон.

Пристигнав до браната. Погледот удолу, на изгрејсонце, е магичен. Ова е вистинското место. Стојам веќе половина час и зјапам. Дури и ветриштата замреа. Чуварот веќе започнува да ме гледа чудно. Очекувам во секој миг да тргне кон мене и да ме одвлечка оттука, како партал, што и не е така далеку од вистината. Не!

Во мојот живот веќе нема место за падови. Овој е последниот. Нема ништо пониско. Скокам, оставајќи го ова врзопче хартија тука, да биде најдено од некој, кој можеби некогаш, ќе го сподели со светот. Мојот живот завршува сега. Блажени се оние кои ги имаат своите животи пред себе. Некогаш, го имав и јас.

Ѕвекот

2012-01-05T15:00:00.002+01:00

Понекогаш заборавам да се симнам од автобусот, на време, на вистинската постојка - мислите сами продолжуваат непречено до она место каде што ме пречекуваше твојата рака. Секојпат штом ги затворам очите, силно го слушам оној проклет ѕвекот од твоите чизми на рапавата бетонска патека што води од мојата врата до твоето заминување.... Ги колнам сите ветришта што силно те одвеваат подалеку од мојот дом, додека сè уште ме посетуваш во секој нареден сон. (Ти ја подигнувам косата од образите, во потрага по погледот скриен некаде длабоко во мојот скут.) Секогаш ги гушам солзите кои извираат од дното на душата, иако знам дека еден ден, ќе мора да заборавам да се симнам од автобусот, на вистинската постојка и да продолжам до првата отворена прегратка, некаде во далечините, во заборавот....

Левата страна

2011-12-31T13:09:00.002+01:00

Еднаш многу одамна, во селото на работ од светот, понекогаш си беше, а понекогаш не, едно забрадено момче што имаше дупка во душата. Од таа дупка постојано извираше копнеж и го тераше да замине некаде, да направи нешто, но никогаш не умееше да препознае што. Така, еден навидум обичен ден, момчето замина кај селскиот врач, чија куќа стоеше исправена токму на местото каде што облаците паѓаа во темнината, за да се истопорат на спротивната страна од светот, следниот ден.

-Знаев оти ќе дојдеш момче - му рече врачот штом го премина неговиот праг.

-Знам оти знаеш сè, затоа дојдов - врати момчето, го симна од себе тешкото крзно и поита кон огништето да се згрее.

Врачот, кој седеше пред големата маса, од некаква чудна кутија извади еден грст коски и ги фрли високо угоре. Убаво погледна во нередот што настана, а потем почна да раскажува:

-При средината на светот живее девојката со скршено срце и искрена насмевка...

-Нели е тоа далеку? - го прекина момчето.

-Тоа е преку оној пат - покажо со прстот низ малото прозорче. - Откако ќе се најдеш на левата страна, ќе зачекориш кон изгрејсонцето. Ќе преброиш точно 13 илјади стапалки. Таму ќе ја пронајдеш.

-Да поитам? - повторно, со прашање, го прекина момчето.

-Трпение! - викна врачот. - Со овој ден, умира стариот свет. Утре се раѓа нов. Опасно е сега да заминеш на долг пат.

-Ами, кога? - прашуваше момчето, сè уште триејќи си ги рацете обвиени од студ.

-Набргу ќе започне да снежи. Штом ќе паднат првите снежинки, ќе тргнеш по левата страна. Ова стави го в пазуви, пред да заминеш - рече и му подаде некое чудно црно кутивче какво што тој дотогаш не беше видел.

-Што е ова? - се зачуди момчето.

-Прашинка. Подарок. Убавина - рече врачот.

-Што ти должам за возврат? - одново праша момчето.

-Твое е само да направиш светот одново да има смисла - загадочно му соопшти.

Пред момчето да може да праша уште нешто, врачот стана од стариот стол, го позеде неговото крзно, го нагрна и го поведе кон вратата.

-Замини. Ова не е место за тебе. Кога ќе се роди новиот свет, појди кон неа. Сè што треба да сториш е искрено да ја прегрнеш. Нејзиното срце одново ќе порасне, а твојата душа ќе се наполни. Тогаш светот повторно ќе биде убав. Само внимавај момче, немој никогаш да дозволиш тоа срце повторно да биде скршено. Никогаш....

Момчето го пречекори прагот и тргна кон својот дом. Куќата на врачот, лека-полека, започна да станува невидна. Како никогаш да не постоела.

Море

2011-12-28T11:32:00.003+01:00

Луѓе до недоглед. Застанати во секој агол од универзумот, а сите на исто место. Стојат, пијат отров и разговараат за сенешто. Некои молчат, а зборуваат. Тивко. Незабележливо. Секој е дојден со своите маки, а никој не сака да чуе за оние на пријателите. Сите полека се губат во морето од загубени души.

Носат маски, иако никој не може да ги види. Тука се, ги покриваат вистинските лица, со некои слики што очајно се трудат да ги распостелат пред светот. Попусто. Вистината секогаш успева да протече по рабовите, макар и само неколку капки....

Некаде во средината стои еден обичен човек, потпрен на кафеаво парче дрво. Маската веќе му е отпадната. Лицето му е потонато, а очите исполнети со тага. Разговара сам со себе. Повремено доаѓаат луѓе и му подаваат рака. Ги отпоздравува со однапред подготвените реченици кои се наменети да ја убијат тишината: „Здраво, како си?“, „Вие жените сте чуден народ“, „Добро е“.... Вистинскиот разговор го чува за себе и за тишината загубена во сржта на претераната бучава.

-Ги мразам оние тие што не сфаќаат што имаат. Ги мразам сите што ги земаат нештата здраво за готово - си вели.

Морето се бранува.

-Или имаш храброст или немаш. Не постои средина - си вели.

Морето се бранува.

-Те мразам што си одиш, а секој атом во телото гласно ти вика да останеш - си вели.

Морето се бранува.

-Мразам што се појави од никаде, само за да заминеш - си вели.

Одеднаш, одзади го обвиткуваат две топли раце. Помислува - таа е. Целото море го препловува со погледот, но не успева да ги пронајде нејзините очи. Веднаш се свртува, штом радоста го потопува неговото срце. Здогледува една своја пријателка.

-Чао, ќе се видиме - ѝ вели.

-Зошто чао? Не си одам - му враќа, изненадено.

-Обично ме гушкаат за да ми кажат чао - едвај изустува и се врти.

Во тој миг ја здогледува неа како со брз чекор се оддалечува. Сака да викне нешто. Сака да ѝ ја каже секоја мисла што некогаш се родила поради неа....

Будилникот секогаш ѕвони точно една минута прерано.

Прв допир

2011-12-22T15:13:00.002+01:00

Плутиј писателот, како и секогаш, седеше наведнат над своите списи и нервозно го движеше перото со раката, де наваму, де натаму. Собата и натаму беше слабо осветлена, онаква каква што била откако тој помнеше за себе.

Старата врата се подотвори, допуштајќи сноп светлина да навлезе, иако ноќта веќе длабоко го имаше нагазено неговиот дом. Пред него стоеше Лилит, преслечена во некој чуден сјај, што се разлеваше од рабовите на нејзината насмевка. Не забележа дали кожата ѝ е прекриена со некаква ткаенина, оти веднаш штом го втренчи погледот во таа насмевка и неговото лице огреа и заборави на сè друго.

-Знаев дека ќе дојдете - ѝ рече.

-Тоа никој не би можел да го знае - му врати. - Дури ни јас самата.

-Му ја бев продал душата на нечестивиот, само да се вратите - ѝ рече, оптегнувајќи ја насмевката уште пошироко.

-Но, зошто му е вашата душа на ѓаволот? - праша, загрижено.

-За да биде сигурен оти никогаш не ќе избегам од проклетството на сопственото име.

Плутиј сакаше да ѝ се приближи. Но, стоеше скаменет в место и ја гледаше. Таа, не знаејќи зошто тој не поита да ја зграпчи в прегратки, истоветно, остана скаменета, на истото место на коешто тој првпат ја здогледа.

-Сакам да ве допрам, за првпат - ѝ рече.

-Но, вие веќе ме допревте - му врати.

-Јас допрев случаен минувач низ мојата соба, сега сакам да ве допрам вас, Лилит! - викна радосно.

Таа молчеше.

-Сакам да ја впијам сета страст што ја носите во себе, да го покорам тој оган што гори длабоко во вашата душа, макар за миг, да продрам длабоко во вашата есенција, во вас! - подвикна.

Лилит зеде да му се приближува, чекор по чекор, броејќи ги здивовите кои сè повеќе зачестуваа.

-Не тука - ѝ рече.

-Зошто? - го праша, извиткувајќи ги усните високо угоре.

-Ќе одиме во собата во која горат сите ламби на светот, а во која никој не влегол, освен јас - објасни.

-Далеку ли е? - го праша.

-Не, таа е веднаш тука, зад оваа полица со книги - едвај дорече и веднаш потегна една дебела книга со црвени корици, по што полицата се помести од ѕидот, а отаде блесна сјај кој речиси се мереше со нејзиниот.

-Ајде - му рече.

-Внимавајте. Таму зборовите престануваат да постојат - рече со тивок глас.

-Нам не ни требаат зборови - му се насмевна, го фати за рака и го поведе кон светлината....

Тајна

2011-12-17T11:21:00.002+01:00

Стојат во најмрачниот дел од универзумот, токму во средината помеѓу сите светилки некогаш запалени, во сржта на сите случувања, во еден скришен агол во кој никој никогаш не погледнува откако бучавата ќе се стиши и вратите ќе се заклучат. Долго време чекаа сите обични луѓе да исчезнат оттаму. Постојано се вгнездени еден во друг со погледите, како никогаш порано, си раскажуваат приказни со отсјајот од зениците, без да кажат ниту збор.

-Пеј ми - ѝ вели. - Обожавам да ти го слушам гласот.

-Имам тајна.... - започнува.

Не се движат, а танцуваат. Усните им се вплеткуваат во некоја возбудлива игра. Времето станува одвишно. Танцуваат.

-Биди ми тајна - ѝ вели.

Таа одново запејува. Му ја позема раката и ги вплеткува своите прсти во неговите. Силно стиска.

Полека се искрадуваат од темнината. Дождот ги полева. Се растрчуваат по вирчињата, некаде во длабочината на ноќта.

-Ја имам најслатката тајна - ѝ вели, додека, по којзнае кој пат се втурнува во прегратката, потопла и од онаа нејзина најискрена насмевка.

Проштално писмо

2011-12-13T22:44:00.003+01:00

Драга Л.,

сакав да ти напишам писмо, спакувано во убав коверт, но никогаш не ми остави адреса на која можам да те побарам. Сега можам само да го оставам овде, на среде улица, во надеж дека ќе го здогледаат твоите очи со кои безмалку ми ја впи сета тага од душава.

Знам дека бегаш. Знам. Кога ја пронајде бурата од емоции што не ти даваше да се истргнеш од преграткава со часови, кога сфати дека за мене не ти е наменета само насмевката, ами и усните, го пушти чекорот во спротивната насока, плашејќи се од она што може да биде.

Не знам што може да биде, оти никогаш не бев сретил девојка како тебе. Никој не може да знае што ќе донесе некое ново изгрејсонце. Но, знам дека секој следен миг со тебе ми беше како уште еден нов живот, уште едно ново раѓање, некаде длабоко во зениците што ме пиеја со ненасит. Знам дека би дал сè, за уште еднаш да се најдам во твоите раце, па макар потоа и светот да престане да постои.

Можеби не знам многу за тебе, но сакам да дознаам. Сигурно знам дека си многу похрабра одошто сакаш да признаеш. Знам дека можеш да се препуштиш на ветриштата што те донесоа до мене, не барајќи ги сите нешта што можеби некогаш ќе тргнат наопаку....

Утре, во 18.30 часот, јас ќе те чекам на местото каде што се запознавме. Знам дека сакаш да ме видиш исто онолку колку што сакам и јас тебе. Ако не дојдеш, тогаш ова нека биде нашето проштално писмо.

Твој,

Д.

Плутиј

2011-12-13T15:21:00.004+01:00

Стоеја неподвижни во истата, полуосветлена соба. Лилит зјапаше во него, сè уште заглавена крај подотворената врата. Плутиј ги собираше сите сили преостанати во неговото тело, само за да стане и да се приближи до неа. Тој го немаше напуштено својот удобен стол долго, долго време.

-Знаете, светлината не ме сака, но понекогаш, среќата ми се насмевнува - ѝ рече.

-Знам. И сега ви се насмевнува - му врати, ја растегна својата блескава насмевка преку целото лице и потоа ѝ дозволи на наметката лесно да се лизне удолу, по бујните гради и колковите насликани со беспрекорната четка на природата.

Го придвижи своето голо тело кон него. Се сретнаа некаде на половина пат. Рацете им се испреплетија како винови лози околу стогодишни стебла. Меѓусебно се преплавија со топлина, како да се познаваа со векови. Танцуваа в место, на звукот од свеќата што догорува.

-Знаете дека веќе нема да се вратам? - го праша, а солзите се наслушуваа некаде во длабочината на нејзиниот глас.

-Сурова сте - ѝ рече. - Ми дадовте да вкусам парче од небото, а потоа ќе ме оставите цел живот да јадам земја.

Прегратките станаа уште посилни, уште позначајни, уште подлабоки, ако тоа воопшто беше можно.

-Морам да одам.

-Знам дека не сакате - ѝ прошепоти на уво, додека се галеа со едвај допрените образи.

-Но, вие ме имате.

-Имам само еден здив од вас. Само една воздишка. Зошто мислите дека тоа е доволно? Зошто мислите дека некој може да се засити од вашата убавина? - ја праша, иако повеќе сакаше да молчи и да ја впива нејзината младост.

-Но.... - се обиде да каже нешто, кога тој ја прекина, лепејќи ги своите усни на нејзините.

-Како ќе погледнам друга насмевка, без да се сетам на боите што ви се прелеваат во очите, кога сте среќна? - ја праша, додека со погледот продираше во нејзината душа.

Молчеа. Свеќата сосема се изгасна.

-Не сакам да ве ослободам од стегите на својата прегратка - ѝ рече, со болка во зборовите.

-Не сакам ниту јас, но мора - му врати, тивко, речиси нечујно.

-Останете. Не можам да ви го понудам светот, но можам да изѕидам нови светови за вас. Не можам да ве накитам со злато, но можам да ве потопам во топлина. Не знам како да го искоренам злото, но знам дека секогаш ќе бидете безбедни, со вашата глава потпрена на моето рамо.... - не дорече, а веќе ја пушти да излезе низ вратата побрзо од виорот од разгневената бура што беснееше надвор.

Чекаше да се врати. Чекаше.

Лилит

2011-12-11T18:21:00.004+01:00

Таа влезе во полуосветлената соба, во која имаше само една маса, пред која, згрбавен, седеше тој.

-Вие ли сте Плутиј, писателот? - го праша, со тивок глас.

-Да. Како влеговте овде? - возврати со прашање.

-Низ влезната врата. Отклучена беше.

-Но, не го чув Кербер да лае. Тој не сака непознати луѓе.

-Кога се распрашував каде живеете, ме предупредија да не влегувам во дворот од куќата над која секогаш има темно облаче, поради ѕверот што го чува. Но, морав да дојдам. А, тој само ми ја лизна раката - одговори таа на непоставеното прашање.

Плутиј не ја понуди со столче, оти немаше. Не ја понуди со чашка алкохол, оти одамна го имаше испиено. Всушност, не ја понуди со ништо. Остана така подгрбавен и продолжи хаотично да чкрта по листовите.

-Зошто е толку мрачно овде? - праша таа.

-Ме крстиле по господарот на подземјето. Уште оттогаш сум осуден на мрак. Но, кажете ми, што барате овде?

-Ги читав вашите списи. Не се надевав оти ќе наидам на место каде што и светлината е проколната - му рече.

-Умеам да ги заробам сите насмевки на светот, а никогаш не ќе ја најдам сопствената. Тоа е проклеството на зборовите - врати, неволно.

Таа се фати за вратата, малку се подзаврте и тивко рече - можеби треба да си одам.

Плутиј за првпат ја подигна главата од растурените парчиња хартија на масата пред него, ја погледна убаво и изусти - можеби; - но веднаш потоа се сепна, додека таа ја отвараше вратата. Извика - чекајте!

-Кажете - рече таа и повторно се заврте кон него.

-Вие мора да сте Лилит!

-Од каде знаете?

-Ве чекав целиот свој живот. Не може да се остане слеп при таа енергија што сјае од вас. Кажете ми, зошто всушност дојдовте?

-Како што ви кажав, ги читав списите. Не можев да не ве пофалам. Тоа е сè.

-Само тоа? Толкав пат поминавте само за да ме пофалите? Не ви верувам - рече и за првпат, на неговото лице се исцрта нешто што наликуваше на насмевка.

-Читајќи, еднаш, посакав и јас да некогаш да се најдам во вашите списи - рече срамежливо, иако тоа ни малку не ѝ прилегаше.

-Во нив се втренчени само душите што оставиле печат во мојот живот - воздивна. - Перото е посилно од мене.

-Ќе ви платам - му рече.

-Ме навредувате! - извика на сиот глас.

-Но....

-Одете си! - викна и покажа со прстот кон тешката врата.

-Сигурно има нешто што сакате.... - му рече.

-Ах, да бевте која било друга девојка на светов, сигурно ќе посакав да ве урамам во прегратките, од сега па до којзнае кога. Но, имате оган во себе. Нескротлив пламен, кој не може да биде ничиј. Ничиј!

-Но, од каде знаете?

-Вие сте Лилит. Вие сте жена! Жената.

-Но.... - се обиде да му каже уште нешто, но Плутиј не дозволи.

-Подарете ми ги усните, за еден бакнеж. Отстапете ми ги бујнтие гради за една починка. Дозволете ми да потонам во вас, само една ноќ. Изгорете ме со вашата страст, а јас ќе ви ги подарам сите ненапишани списи кои спијат во мене - рече и ја погледна длабоко во очите.

Чекаше. Светлина започна сосема да исчезнува.

Ми раѓаш желба

2011-12-08T23:18:00.004+01:00

Ми раѓаш желба за поезија,
но јас никогаш не научив
да ги зауздам своите зборови.
Ним им се потребни полја широки
и планини високи, да се растрчаат,
да се распламтат, та дури тогаш
да те насмеат, да те растажат и
некако чудесно, во моите раце да те урамат.

И секогаш, мислите ми итаат
кон последната наша прегратка
која беспоштедно ме навраќа
кон сите убавини некогаш создадени
во аголот од твојата насмевка.

Во твоите очи

2011-11-11T19:15:00.002+01:00

Во твоите очи, со боја на диви костени, ги пронајдов оние песни, кои никогаш не ги напиша, а се посилни од сите мои безначајни зборови....

Сонце

2011-11-09T00:59:00.002+01:00

Ќе те поведам на највисоката планина и ќе те љубам до последното изгрејсонце. Со тебе ќе ги претрчам сите полиња, до крајот на светот. Ќе ти ја украдам насмевката и ќе ја чувам в прегратки, за никој да не може повторно да те натажи.

Подај ми ја раката и ќе ги изрезбам трите букви од твоето име на сонцето, за да го грееш целиот свет, исто онака како што ми се стоплува душата секојпат штом ќе застанеш пред мене.

Три букви

2011-11-08T01:48:00.002+01:00

Секогаш кога ќе ми се прикрадеш во сонот, посакувам да беше сенка што случајно ја здогледувам во некоја од пијаните ноќи, привид што ми бега низ прсти како секоја друга приказна што животот започнал да ми ја пишува. Копнеам да го испијам црвенилото од твоите усни, да се загубам во бујните гради, да исчезнам помеѓу твоите колковите, да ја изгасам жедта од изворот на твојата младост и потем никогаш повеќе да не те здогледам.

Проклета да си! Ти имаш лице што ги засенува сите прекрасни планини. Ти имаш насмевка што ми скорива јадови. Ти имаш име што се плашам да го изговорам. Ти имаш ум во кој секогаш бескрајно потонувам. Ти имаш прегратка од која секој следен пат сè потешко успевам да избегам.

Рамо

2011-11-03T01:13:00.003+01:00

Сношти ми дојде на сон. Непоканета. Седна на мојот кревет. Се заврте кон прозорецот, инаетливо криејќи го погледот. Те бакнав на голото рамо. По години, одново сетив живот како тече низ моите вени. Ја посакав и твојата прегратка, ги побарав и твоите колкови, посегнав и по твоите усни. Пронајдов само студ. Не избега ти, ами сонот!

Сношти ми дојде на сон. Не побара, а доби, вечен дом во моето срце.

Фонтана

2011-10-30T17:57:00.002+01:00

Се говореше долго време дека во нивниот град ќе се случи нешто магично. Речиси никој веќе не веруваше во магија, но тие гласини им беа последната капка надеж во испразнетото буре во кое се удавија неброени оптимисти кои сакаа чашата секогаш да им биде полуполна.

Времето минуваше побавно од кога било порано, а ниту трага, ниту глас од магијата за која се шушкаше во секој агол од пренатрупаниот град. Дури и оние кои беа убедени дека во секој миг ќе се случи нешто дотогаш невидено, започнаа да ја губат вербата. Градот полека, но сигурно пропаѓаше во целосна апатија.

Еден ден, сосема неочекувано, беше откриено дека зад големата ограда на средината од градскиот плоштад се крие магична фонтана. Луѓето сами се насобраа веднаш штом беше претставено тоа грандиозно здание. Сите останаа запрепастени од начинот на кој водата си поигруваше со сенките создадени од најразличните светилки, во ритамот на раскошната музика.

Фонтаната бдееше будно над градот цела ноќ, а веќе следното утро, еден маж, кој најмногу можеше да има преживеано 30 лета на ова парче земја, се доближи до работ на фонтаната со стравопочит. Полека се приближуваше и гледаше удолу во водата. Не можеше да го здогледа дното.

-Доаѓам по тебе, мила! - викна на цел глас, а потоа го соблече мантилот и како од мајка роден се фрли внатре.

Пропадна. Потона како во бунар без дно. Замина во потрага по неговата љубена која загина во сообраќајна несреќа недалеку од тоа место, пред повеќе од една година. Замина и не се врати.

Од тој ден, па до ден денешен, околу таа магична фонтана се собираат неброени луѓе. Стојат со часови и зјапаат во водата како маѓепсани, без да се поместат, понекогаш заборавајќи и да земат здив, долго, долго време. Го чекаат излегувањето на човекот што замина на некој друг свет, во потрага по среќата. Чекаат и не губат надеж, оти знаат дека има нешто магично во играта на водата со сенките создадени од многубројните светилки, во ритамот на раскошната музика.

Гроб

2011-10-30T13:14:00.001+01:00

– Би убил за жена? – викна силно колку што го држеше гласот, за да може да е сигурен оти ќе биде чуен од единствениот човек во местото, кој во тој миг, со стадото поминуваше сред село, покрај црквата.

– Момче, што правиш на гробот? – праша старчето, полека отварајќи ја портата од црковниот двор.

– Би убил ли за жена?! – вресна одново помладиот маж којшто седеше на мермерната плоча, веднаш до оградата од гробиштата на работ од бездната.

Старчето облечено во кожуф молчеше и зачудено гледаше во човекот со избричена глава и вжарени очи, не знаејќи дали да продолжи да чекори кон него или молчешкум да се врати наназад и да започне да бега. Немаше ни кога да се реши. Откако не го доби одговорот што го бараше, момчето стана од студениот камен, од џебот извади пиштол и го впери во главата на овчарот.

– Не чекај да те прашам трет пат! – ја распара планинската тишина со својот ѕвекот, а раката со оружјето сè повеќе му се тресеше.

– Секој има една.

– Молам?

– Секој има една жена во животот за која би убил. Ти да не уби некого? – загрижено праша старчето.

Ќелавото момче го спушти пиштолот врз камениот крст, одново седна на плочата, ја наведна главата и зеде да липа. Ги покри очите со раце и пропадна во нив. Старчето пак, остана вкочането в место, на точно половина пат помеѓу два гроба, од страв дека уште толку ќе го налути разгневениот пиштолџија.

– Момче, зошто баш овие гробишта? Зошто токму овој гроб? – праша овчарот со смирен глас, иако нешто трепереше во неговото грло.

– Елена ми беше баба. Едвај се сеќавам на неа – рече тој, низ солзи, кревајќи го погледот кон нивната стара куќа на брегот.

– Смеам да седнам до тебе? – праша внимателно старчето. – Ќе ти раскажам нешто за баба ти...

– Зошто да не смееш? –го прекина. – Седи. Кажувај.

Седна на две педи подалеку од расплаканото момче, од пазувите извади ’рѓосана табакера, свитка една цигара, му ја подаде, потоа свитка и за себе, по што започна да раскажува:

„Бев заедно со дедо ти кога му кажаа дека е многу болна и оти тешко ќе се врати. Никој не може да ти опише колку време плачеше. Никогаш повторно не го видов со насолзени очи. Беше карпа човек. Ама тогаш се скрши.

Отиде во болницата. Елена му рекла дека го сака и дека засекогаш ќе го сака. Само толку ми кажа. Другиот ден ја погребавме овде. Пред да го спуштиме ковчегот, го отворија. Косата ѝ беше станата поцрна од катран. Преку ноќ. Дедо ти тогаш само го затвори капакот и им кажа да ја спуштат в земја. Се загледа во далечините и не се помести додека сите не се разотидоа. Не пушти глас. Не прозборе цел месец...“

– Како мислиш црна? Баба Ели имаше бела коса.

– Старите велат дека кога некој жали, откако ќе умре, косата му поцрнува од жал.

Помладиот човек се почеша по ќелавата глава додека ги бришеше последните солзи.

– Стари, свиткај уште по една, ќе ти раскажам за Ана.

Овчарот свитка уште две цигари. Обајцата запалија, а ќелавиот започна да раскажува:

„Знам дека ме сака. Знам дека ќе биде моја само доколку тој веќе не е дел од приказната. Ама попусто. Нејзиниот живот е стапица. Тој ја има заробено. Знаеш, обрабена е во неговите прегратки. Не ја пушта да излезе во светот. Ја задушува, стари, верувај ми. А не знаеш колку ја сакам. Никој во животот не направил да се почувствувам толку убаво. Кога ме земаше в прегратки, кога ме впиваше во себе, мислев дека стојам над целиот свет и никој не може да ме достигне во височините. Летав стари, летав! Сакав да е моја засекогаш. Ех, ама никој не ми кажа дека не постои засекогаш.

Потоа сè се смени. Таа заврши со него. Се чинеше оти и тој ја сака, ама тој само сакал да биде негова, да ја поседува како предмет, да ја врзе во пранги, да ја запусти нејзината убавина. Ана беше најженственото нешто што некогаш си го видел, поим за жена. Сè додека тој не ги стави своите рачишта на нејзината мека и миризлива кожа.

Секоја ноќ пред да заспијам помислувам на нејзината насмевка. Не постои ниту една насмевка на светов слична на нејзината. Да бев пропаднат поет, ќе ти кажев дека сјаеше како бесценет камен. Ама никогаш не ми одело со зборовите. Можеби затоа Ана не ме засака мене, туку него! Тој може во секој миг да напише некоја приказна во која зборовите течат како река и да ја опсипе со нежности и да направи срцето да ѝ се растопи небаре е направено од последниот пролетен снег. Боже, нека му се исушат рацете со кои пишува!“

– Момче, зар сериозно мислиш да го убиеш? – праша старчето, полека ставајќи ја раката на неговото рамо.

– Ана нема да биде среќна додека тој е жив. Тој не знае да љуби, тој само може да раскажува за љубовта. А таа заслужува толку многу повеќе од тоа вечно да биде лик во неговите лоши приказни.

– Момче, слушај ме, постар сум. Ќе ти заврши животот. И да не те фатат, совеста ќе те изеде. Не ќе можеш да спиеш – му говореше со мирен глас.

– Стари, јас и вака не можам да спијам. Ана ми е испишана на секој здив што го земам. Прелетува во секоја мисла што ми проаѓа низ умот. А знам дека полека ќе исчезне она прекрасното во нејзината душа, оти тој, проклетиот, ќе ги изнапише своите гнасни зборови и ќе ја промени, засекогаш. Ана не е виновна за ништо. Таа заслужува многу повеќе.

– Зошто не пробаш да му ја украдеш? – се загледа во неговото лице.

– Предоцна е стари, негова е – рече и силно си ја загриза долната усна.

Полека ја избриша крвта од усната, го прегрна камениот крст над гробот од неговата баба, го зеде пиштолот во десната рака и се исправи.

– Знаеш што е добрата работа, стари? – праша момчето, благо подвиткувајќи ги усните нагоре.

– Што?

– Утре никој нема да знае каква боја ми била косата денес!

– Немој момче!

– Морам стари. Таа заслужува повеќе!

Ја подигна раката со пиштолот, ја постави цевката под брадата и го повлече чкрапалецот.

Гробот се нароси со црвенило, а ветрот од далеку носеше некои чудни ноти што ја плетеа нејзината слободата.

Усни

2011-10-29T23:48:00.003+02:00

Ги сакам ноќите во кои маглата е толку густа што уличните светилки наликуваат на далечни ѕвезди обвиени од раскошни вселенски маглини. Во таквите ноќи можам да поминам крај најубавото лице и воопшто да не го забележам, да поитам потаму, по преполните пусти улици, низ натрупаните снежни полиња, во некој сокриен агол од универзумот....

Ги сакав сите. Некоја засекогаш, друга само на неколку минути.... Заминав од нивните прегратки, пред да се престорат во зандани.

Те сонував уште пред да те здогледам. Секојпат твојот глас полека се престорува во музика, а со погледот успеваш да продреш сè подлабоко во мене. Кога овој грст букви ќе долета до тебе ќе знаеш оти е твој, оти само мртовец би можел да не ги посака твоите зажарени, сочни усни.

Посакувам сите денови да бидат обвиени со магла. Така, можеби, еден ден ќе престанеш да ми недостигаш....

Мозок

2011-10-27T01:52:00.005+02:00

Се допреа само за миг, на некое неодредено, зачадено место, во ниедно време. Седеа еден спроти друг, во крајно неприродни положби. На усните имаа залепено по една цигара, која повремено ја придвижуваа удолу кон пепелникот. Се преправаа дека се гледаат во очи, а секој од нив гледаше во далечината, зад туѓото рамо, низ прозорецот, во шарите од ѕидовите....

-Знаеш ли дека веќе сме мртви? - ја праша, со отсутен поглед.

-Многу сакам да знам што ти се случува во главата - му рече, благо насмевнувајќи се.

-Имам еден убав спомен од тебе, кога првпат те видов - рече во истата секунда кога таа ја заврши својата реченица и се обиде да почне нова, но остана без зборови.

Останаа неми неколку долги мигови. И натаму беа заглавени на крајно неудобните и расклатени столови. Не одеа никаде. Луѓето секогаш одат некаде во приказните. Трчаат, бараат скриени нешта, итаат. Можеби затоа животите им се обрабени од едно големо тркало за глувци. А ете, овие двајца беа цврсто решени дека ќе останат на истото место, додека светот престане да постои.

Запалија уште по една цигара, којзнае која по ред.

-Само еден убав спомен? - го праша со неверување.

-Тогаш беше искрено насмеана. Беше среќна. Се радуваше што ме виде. Насмевката ти се менуваше, заедно со времето. Не можам да те препознаам. Ти не си истата! - викна, а лицето му се згрчи, како да ќе заплаче.

-Зошто ми зборуваш вакви работи? - тивко шепна, а очите почнаа да ѝ се насолзуваат.

-Нема врска, размислував нешто, пишував приказна во главата - невешто ја смени темата.

Молкот одново завладеа во собичката со непријатна миризба. Веќе едвај се гледаа од чадот. Пепелникот толку се преполни што веќе наликуваше на чинија со салата од некаков егзотичен зеленчук. Никој не ни помислуваше да го испразни.

-Ти го сакам мозокот - му рече, закашлувајќи се.

-Зошто?

-Понекогаш, кога ќе ти прочитам некоја од приказните, сакам да се смеам и да плачам во исто време. Сакам да те гушнам и да те удрам. Имаш прекрасен ум - му се насмевна, по малку извештачено.

-Само мозокот? - ја праша.

Одговор немаше. Таа го сврте погледот и побара нова кутија цигари во торбата, иако имаше уште десетина во отворената кутија.

-Ќе ѝ пишуваш ли приказни на некоја друга? - праша и ги ококори очите.

-Сè што треба е да заминеш - одговори кусо и отсечно.

-Веќе ти кажав дека те сакам, ама на друг начин.

-Нели е секогаш така? А и што има да сакаш кај мене? Ти не си првата искрена насмевка што сум ја скиселил. Можеби насмевките остануваат заробени во буквите и затоа исчезнуваат од убавите лица. Морам да ги уништам буквите.... или да си ги исечам прстите, сеедно.

-Не зборувај така! - му подвикна. - Ако продолжиш, ќе те проколнам никоја веќе да не им верува на твоите приказни.

-Како можеш да проколнеш проколнат човек? - му затрепери гласот и не успеа да ја доискаже мислата.

-Морам да одам - одеднаш му рече, брзо и отсечно, како да се сепна од нешто и не му остави време да продолжи со тоа што го имаше наумено.

-Сите некаде одат.

-Ќе престанеш ли веќе еднаш? - налутено праша.

-Се надевам.

-Побарај ме кога сакаш.

-Мислам дека си кажавме сè што имавме - ѝ рече додека излегуваше низ вратата од зачаденото сопче.

* * * *

Месечината неколкупати заврте околу небото од последниот пат кога го виде. Речиси заборави на него.

Седеше во својата дневна соба, на удобниот бел кауч, пред големиот телевизор. Зборуваше на телефон, кога некој заѕвони на вратата. Неволно стана и се одвлечка дотаму. Ја отвори вратата и здогледа поштар со пакет во рацете.

-Добар ден. Немаме име на праткава, но ни беше кажано да ја доставиме на оваа адреса. Внимавајте, класифицирана е како чувствителна пратка - рече поштарот, со професионална, извежбана насмевка.

-Ви благодарам. Треба да се потпишам? - праша.

-Еве тука.

Се потпиша на листот хартија, го зеде пакетот кој не тежеше многу, се збогува со поштарот и потем внимателно ја пренесе чувствителната пратка до малата маса пред телевизорот. Додека се готвеше да ја отвори, забележа дека започнале вестите, со најава за шокантна вест. Го попушти гласот.

„Во Скопје е уапсен човек кого полицијата го сомничи дека се впуштил во канибализам. Жртвата не е идентификувана, но од МВР соопштуваат дека осомничениот канибал пред истражниот судија објаснил дека имал дозвола од човекот кого го изел. Единствениот услов бил, како што стои во исказот на осомничениот - мозокот да го испрати кај девојката што го сакала само него. Истрагата е во тек“.

Игра

2011-10-12T01:57:00.002+02:00

Се најдоа на спротивни страни од таблата. Стари пријатели. Не им е првпат. Знаеле многупати да си покажат заби, да се зајадат до крај, а тоа никогаш да не е злобно, никогаш крвнички. Се гледаа долго време....

-Си за една партија? - праша ќелавиот.

-Што друго би правеле овде? - со прашање му врати оној со коса.

-Ловец на ге-12! - силно викна.

-Каков ти е тој потег? - збунето праша.

-Се сеќаваш кога ми говореше оти треба да се откажам од разумот за да бидам среќен? - го отвори со прашање својот говор. - Заедно гледавме во празната насмевка што разнесуваше чаши до гостите желни за уште една капка алкохол, кога мислеше дека сум се заљубил во некое девојче само затоа што ми проговорило со пријатен тон во некоја пијана ноќ на која и не се сеќавам. Лесно е да си поигруваш со зборовите и со насмевките кога разумот е на твоја страна, кога не ти значи ништо дали површната насмевка постои за тебе или за тој до тебе или за ветрот. Тогаш си најблиску до онаа илузија што ја викаат бог. Ловец на ге-19!

-Ама какви ти се овие потези? - одново праша збунето.

-Знаеш што е многу пострашно? - повторно почна со прашање, речиси не посветувајќи никакво внимание на зборовите од соговорникот. - Ретко, многу ретко, ми се случува разумот да ми побегне. Тогаш ништо немам под контрола. Тогаш од прстите ми бегаат и врвките на сопствениот живот. Тогаш не знам да ја скријам насмевката кога нешто однатре ме тера да се смеам, не знам да изгледам луто или тажно, само за реката да ја свртам во мојата градина. Тогаш не знам ништо. Тогаш сум како мало дете. Ловец на ге-3!

-Ми се потсмеваш со потезиве? - праша, малку подналутено.

-Знаеш зошто ги мразам тие ретки мигови во животот? - праша, но повторно не почека одговор. - Секогаш завршуваат со несреќа. Секогаш некој заминува далеку, секогаш душата ми останува празна како длабок бунар во кој само за миг, бескрајно кусо, имало вода. Секогаш кога проклетите емоции ќе ме преплават, се губам во празниот бескрај на универзумот и не можам да сторам ништо да го спречам тоа. Тогаш сум најблиску до оној проклето реален концепт што се вика питач! Ловец на ге-1!

-Сега знам дека си се мрднал.

-Јасно ти е дека веќе не можам ни да ги погледнам планините, а да не помислам на неа? - праша и не го ни погледна пред да продолжи. - А знаеш колку ги сакам планините. Се обидов да стојам далеку од неа, но нешто, има нешто магично кај неа. Не можат да го објаснат сите напишани книги до сега. Топлина е тоа, топлина што грее и во најстудените есенски денови. Прекрасна е и јас не можам да престанам да мислам на неа. И тоа смртно ме плаши! Ловец на ге-17!

-И?

-Сигурно се прашуваш што ќе сторам сега? - праша и за првпат почека одговор.

Залудно. Одговор немаше.

-Ловец на ге-1!

-Ама зошто? - праша пријателот со коса.

-Ете така. Ловецот мораше да го испише нејзиното име.

Се погледнаа и си дадоа потврден знак со главите. Во исто време двајцата ги спуштија палките за пинг-понг и тивко заминаа од билијард клубот.

Имаш ли?

2011-10-09T21:38:00.004+02:00

Имаш ли некогаш посакано ноќта да трае вечно, само за да продолжиш да го слушаш гласот на некој што едвај го познаваш, некој што ти раскажува за светови кои храбро ги имаш замислено, некогаш одамна, но се немаш осмелено да ги посакаш и не ќе се осмелиш да ги побараш?

Го имаш ли некогаш бркано здодевниот сон, небаре е страшна болест, само за да можеш со часови, барем со аголот од окото, да го гледаш лицето благословено со насмевка и очите во кои сосема случајно откриваш оти лежат скриени сите твои магични светови, замислени, непосакани, непобарани?

Пролет

2011-10-09T03:19:00.003+02:00

Во некој најобичен ден, кога сите облаци се наведнуваат колку што можат пониско за да ја бакнат земјата, ги посакувам нејзините усни. Кога секој ивичник на тротоарите преплавени со студ станува јаже на кое чекорам бестрашно, стотици метри над врвот на светот; ја убивам празнотијата на денот, мислејќи на очите кои се смеат во истиот ритам со секој милиметар од нејзиното лице. Таа со себе носи пролет.

Најстрашните есенски ветрови, најсилните проклети дождови итаат кон неа. Сакаат да ја покријат, брзаат да ја сокријат, да ја украдат. Попусто! Во одот крие ноти, во допирот зраци сончеви, околу неа - цветни мириси. Таа се вика пролет.

The Murder

2011-09-02T16:40:00.002+02:00

A poem read at the 50-th edition of the Struga Poetry Evenings.

On June 6th,
In the midst of a summer's night fest
Police fists put a young life to rest.

Yet no one cried,
There was no reason why,
Who killed the boy? - we asked;
They shouted - you lie, you lie!

He took his last whiff of air,
He died alone and scared,
In the darkest of dark nights,
He said his final good bye,
Whilst desperately begging for his life.

Join me today
In a moment of silence,
Remember with me a needless fatality,
Our last victim of police brutality.

Песна прочитана на 50-то издание на Струшките вечери на поезијата.

Под ѕвездите

2011-08-13T13:50:00.004+02:00

Ова е уште една од оние приказни кои завршија уште пред да започнат. Сместена е некаде, можеби и никаде, токму онаму каде што секој би ја сместил својата најтривијална приказна. Во приказната момче на една девојка ѝ говори за сенешто.

- Не ме сакај мене. Ако ме засакаш, ќе ти вратам со истата мера, можеби и многу посилно. Чинам оти не ќе можеш да останеш рамнодушна на жарот со кој ќе те опсипам. Сакај го оној што ќе ти ги вети сите чудесии на светот, за оваа ноќ, та потем ќе исчезне засекогаш од твојот живот, следното утро. Нему му е доволно твоето месо за наслада, за закуска.

Таа молчи и гледа во спротивната насока.

- Понекогаш протчрувам оттаму. Незабележан од никого благо ја вртам главата кон шаховската табла што наликува на гробишта. Понекогаш однатре се разлева плач, другпат е тоа пуста пустелија покриена само со вечен мир. Јас знам дека колку брзо и да бегам, еден ден ќе ме вратат таму. Никој не успеал да избега.

Таа молчи и веќе го вперува погледот кон небото.

- Не бакнувај ме мене, ами полека заврти се. Јас сум она копиле што безмилосно ќе ти се јави следното утро!

Ова е уште една од оние приказни кои завршија уште пред да почнат. Овојпат под ѕвездите.

Воз

2011-08-11T19:26:00.003+02:00

Повторно ги премерувам чекорите. Пред многу години, кога првпат ме пуштија сам да чекорам низ светот, кога итав кон училишните клупи (но и кога мрзеливо се враќав кон домот), праговите врамени помеѓу недогледните парчиња челик ми беа предалеку за еден чекор. Денес се преблиску. Чинам оти никогаш не загазив по нив кога беа како скроени за моите нозе.

Бесцелно е! Праговите и онака никогаш нема да завршат, без разлика колку ќе поминам. Сиот свет е обрабен со нив. Секоја пустелија, секој зафрлен агол каде што некогаш бев помислил да се сокријам.... Не! Цврсто застанувам и решавам дека ќе останам во истото место додека не наиде следниот воз кој ќе ме собере, вака или онака.

Отпушоците повеќе наликуваат на половина цигари. Отсекогаш било така. Некогаш се плашев да ги вовлечам до крај. Денес ми е страв оти крајот на секоја една цигара можеби ќе е крајот на животот. Но, минуваат многу полуцигари, а ниту една свирка не запиштува по железниот коловоз од кој не може да се скршне. Железните коњи не доаѓаат!

Отаде се појавува таа. Има долга црна коса, а сонцето сјае низ неа, не дозволувајќи ми да ја погледнам во лицето. Сепак, знам дека е таа. Никој друг не би можел да се појави на тоа место.

- Еби се! Тоа требаше да биде мој живот! - врескам на сиот глас.

- Господине, што се случува? - ме прашува со најљубезниот тон што некогаш сум го чул.

- Која си ти? - враќам со прашање во мигот кога сфаќам дека зјапам во халогенска светилка, седнат на мала, тапацирана клупа.

- Веќе Ви кажав господине, не постои услуга „полирање ќелава глава“. Не знам зошто воопшто седнавте да чекате - објаснува смирено додека со четката и фенот работи на косата од некоја девојка која е толку грда што нејзиниот одраз во огледалото е едвај видлив.

Станувам и полека, тетеравејќи се кон излезот вадам цигара од џебот. Додека ја приближувам кон усните забележувам дека е испушена до средина и потоа згазната. На крајот од филтерот има траги од моторно масло. Мирисот е неповторливо одвратен. Без разлика, ја палам.

- Извини девојко, не знам што ми стана - се збогувам со фризерката.

- Нема проблем ќелавко. Возовите и онака одамна ги имаат заборавено овие пруги.

Планината

2011-08-08T22:47:00.002+02:00

Тргнуваш во потрага по својот сон, обрабен единствено со мислата дека тој ќе ти е последен. Удолнината е недогледна и попразна одошто твојата душа. Не сакаш да се откажеш од животот, а сепак иташ кон мигот што треба да го открие крајот на приказната која ја нарекуваш живот, онаа иста приказна чие раскажување веќе одамна ти создава мачнини во стомакот.

Оваа собичка не е моја, а чудно, ја чувствувам како свој дом. Кога и да чукнам на вратата, однатре ќе се појави некој што ќе ме пречека со отворена прегратка и ќе ми понуди преноќиште. Лежејќи во убиствено гласната тишина што го преплавува секој милиметар меѓу блиските ѕидови неретко помислувам на својот глад за женско месо. Сонувам како крцкавата врата се искривува под товарот на твоите нежни раце што ја притискаат. Влегуваш.

Не те познавам. Постоиш само како форма која навестува содржина. Тука си - разголена, миризлива, прекрасна. Те очекувам спружен на постелата во најобичното собичка на светот. Те гледам додека полека од себе ја оттргнуваш и онаа лесна облека што открива многу повеќе одошто сокрива. Доаѓаш. Не велиш ниту збор. Ми говориш со усните залепени врз моите. Ме впиваш со допирите додека јас ја пијам твојата младост.

Ги преминуваш поточињата и реките кои безобразно ја сечат тесната патека гушната од високо истопорените ритчиња. Иташ угоре, кон врвот на светот, единственото место каде што знаеш дека можеш да ја наполниш душата, онаму каде што осаменоста не е проклетство, туку благослов. Го бараш амбисот, надевајќи се дека никогаш нема да го пронајдеш.

Ја нурнувам главата помеѓу твоите нозе. Потонувам. Не испушташ ниту крик! Копнеам да го чујам твојот глас, па му дозволувам на јазикот да се прошета малку подлабоко, да те натера да извикаш на сиот глас. Молчиш исто толку силно колку вечната тишина во собичката која понекогаш ја нарекувам свој дом.

Ти се фрлам в прегратки и навлегувам во тебе, колку што можам посилно и подлабоко. Го барам мигот што ќе ми навести дека не си само парче месо фрлено во мојата челусш. Правам сè за да дојдам до мигот кога ќе екне твојата издишка и сосема ќе ги сруши сите ѕидини што ги бев соѕидал околу мене. Попусто, ти остануваш сосем нема.

Никогаш не стигнуваш до врвот. Таму беснеат бурите, таму живеат боговите! Ти не си ништо повеќе од еден обичен смртник истопорен пред сопствената немоќ да ги покориш сништата. Тие секогаш те покорувале тебе. Ете и сега, ја пронајде истата онаа провалија што умот ти ја скова како вечно почивалиште. Се исплаши, та на пртсти, полека, помина од страна. Се исплаши од проклетата смрт и си замина, кон она проколната собичка со четири претесни ѕидови во кои владее претеран молк!

Оставам дел од себе, во тебе, во истиот миг кога ти силно го загризуваш мојот врат. Крикнувам од болка, викам од задоволство, умирам во оној еден миг кога ми пее и душата, кога дури и ноќта станува сончева. А ти стануваш, се нагрнуваш со лесната облека и тивко, на прсти, заминуваш исто онака молчаливо како што дојде. Со себе носиш дел од мојата душа, оставајќи зад себе пустош и уште толку поголема празнина.

Збор

2011-07-11T23:40:00.003+02:00

Ти се случило ли некогаш, во најсветлиот ден што ти излегол пред очи, да не видиш ништо друго освен темници кои ти се истопоруваат како перде, отаде сликата од насмевката која ти ги раскажува најубавите приказни, некаде (пре)далеку од тебе?

Си се нашла ли некогаш на пат на кој секој следен свиок изгледа идентично со претходниот, кога ходниците од лавиринтот се толку сложени што не можеш да го побараш ниту небото, но чекориш натаму, надевајќи се дека следниот видик ќе го крие лицето што очајно го бараш на најпогрешното место?

Си била ли некогаш толку блиску до прегратките на смртта, што одеднаш почнуваш да копнееш само по едни раце, кои очајно сакаш да те обвиткаат и да те држат цврсто додека светот одново ја добие својата смисла?

Дали некогаш ти се препречил само еден даден збор на патот до она што одамна ти е свиено околу срцето?

Улица

2011-07-06T15:03:00.003+02:00

Чекорат по улица, заедно, а секој е во некој свој свет. Разговараат за сенешто, како безброј пати претходно, сепак, нешто е различно. На нејзиното лице се раѓа топлина што никогаш не испливала на површината.

-Тие што сега останаа неми, го загубија правото некогаш да го кренат гласот - одненадеж ѝ вели тој.

-Тие што севезден ја веднат главата за никој да не може да им го види лицето никогаш не ќе имаат глас - му враќа таа и разлева радост по усните, каква што тој никогаш не беше видел.

* * * *

Чекори по улицата. Права е, преполна со статисти и неподносливо здодевна. Ита некаде и попатно ги поттурнува сите оние безживотни тела што и натаму дишат. Тој е бескрајно сам среде толпите.

За момент заборава каде оди, секојпат, на она место каде што улицата тивко бидува гушната од куќите наоколу, толку силно што во таа точка, во таа мала воздишка од бескрајот, сосема го губи здивот и веќе не се распознава.

Продолжува да чекори штом ќе се сети на насмевката што знае оти ќе ја здогледа.

* * * *

Седат на маса. Зборуваат неуморно додека време-просторот безмилосно им се искрадува низ прсти. Тој седи спроти оградата што се испречува помеѓу нив и изнемоштените силуети што ги параат сенките. На неговата страна е бескрајно светло. Загледан е во приказната што само бара зборови кои ќе ги распостели и врз нив ќе се вдоми. Попатно, погледот му се залепува на студеното железо и не може а да не се запраша дали решетките постојат за некој да не може да влезе или пак за тие двајца никогаш да не можат да излезат?

* * * *

-Доволен ми е еден стих од песна и засекогаш ќе го засакам пејачот. Доволна ми е една насмевка за да не престанам да мислам на тебе - ѝ вели.

-И јас те сакам - му враќа.

-Доволна ми е твојата прегратка за да оптегнам насмевка на лицето - ѝ вели.

- Веќе ти реков дека те сакам....

Нивните осамени сенки трчаат по улицата гушната од трошните куќички.

Шепот

2011-07-03T23:22:00.002+02:00

Понекогаш, кога потонувам во далечината и се губам во секој полузажарен срт што ме одминува, посакувам да ти признаам дека те сакам. Без додавки, без метафори, без приказни што ги обрабуваат тие едноставни два збора.

Потем, секогаш, штом сртовите ќе се смират, одново ги проголтувам своите мисли и полека ја давам желбата во зашеќерените редови кои ги оставам тивко да ти говорат место мене.

Другата девојка

2011-06-24T22:06:00.002+02:00

Белешки фатени под сенка, во едно сончево неделно попладне....

Не постои поголема мака од онаа кога пенкалото залудно бара дозвола да протрча по хартијата, на сет глас да ја извика приказната за нејзината насмевка, што посакуваш да ја украдеш од време-просторот, да ја врамиш и да ја поставиш некаде помеѓу почетокот на сè и вечноста.

Не постои поголема тага од мигот кога сакаш, со сето свое битие, да ги пресретнеш очите што случајно те побарале во толпата и да ги поведеш на танц, помеѓу сите, веќе невидливи честички прав кои лебдат во универзумот - а бегаш, што подалеку, знаејќи оти тие танцуваат по нечија друга музика.

И не ќе бидат смислени доволно зборови што ќе можат да објаснат зошто го заобиколуваш плочникот по кој таа чекори, зошто го препливуваш морето луѓе и по неколкупати, само да не застанеш пред неа....

Одеднаш, од некаде, одново ќе ја чуеш смеата како се разлева низ воздухот и повторно пропаѓаш во длабочините, тонеш безмилосно до голата беспомошност и се давиш, во музиката од ветрот и слаткиот глас на другата девојка.

Три

2011-05-26T21:12:00.003+02:00

Ретки се деновите во кои ветрот престанува да биде студен, иако сите наоколу се кријат под дебелите џемпери. Убави се оние денови кога сонцето не заоѓа до длабоко во ноќта, кога никако не можам да ги задржам модалните зборови во себе и не престанувам да им се восхитувам на архаичните сврзници што доаѓаат од зад најубавата насмевка што мојот поглед некогаш ја беше сетил.

Постојат денови што сакаш да траат вечно, да останат замрзнати во време-просторот до крајот на постоењето, иако знаеш оти мора да избледат небаре се несмасно испишани букви на ливче хартија заборавено под небесното синило. Оние исти букви што еднаш одамна успеаја да го срушат совршенството на бројот 4.

Очите

2011-05-24T20:42:00.004+02:00

Се насмевнуваш како никогаш порано и веќе пропаѓам длабоко во твоите прегратки. Како најситната наночестичка залутана во космичките пространства се борам да го пронајдам својот дом, а ти љубопитно гледаш во мене и се прашуваш дали моето срце некогаш ти го отчукува името? Кој ќе ти каже, ако не очите?

И кога сите статисти во некоја најобична животна претстава што секогаш завршува со автопародија ќе започнат да ги закопуваат погледите во подот, за никогаш да не си ја разголат душата, те забележувам како потајно ѕиркаш во амбисот на мојата душа. Таму се обидуваш да одгатнеш - дали те сакам? Кој ќе ти каже, ако не очите?

Пловам далеку од тебе, затскривајќи се зад празните насмевки што ќе ти откријат сè за никогаш да не ти раскажат ништо. Лебдам радосно околу твоите допири, потонувајќи подлабоко во мирисот на колачиња со портокал, гледајќи во празнините, уште откако твојата магија ме обзеде. Но, ти не ќе дознаеш, зашто, кој ќе ти каже, ако не очите?

Мебиус

2011-05-07T12:42:00.002+02:00

Првпат се исплашив од Смртта. Стоев на работ. Го видов карпестото дно што беше непрестајно шибано од безмилосната вода во слободен пад и знаев дека токму тука сакам прв (и последен) пат да полетам. Но, Смртта ме исплаши. Знаев дека сета крв ќе ми смрзне кога ќе му дозволам на ветрот да ме поземе, не знаејќи дали тоа ќе е сега или штом болештината однатре ќе ме изеде.

Се викам Мебиус. Тебе тоа воопшто не те интересира. Ме гледаш како човек, исправен од другата страна на ѕидот, со брада што го затскрива лицето, со поглед што се губи некаде во далечината зад твоето лево рамо. Се прашуваш зошто не ти ја допирам дланката. Се прашуваш зошто стојам овде, толку многу блиску до тебе, толку проклето далеку. Та, почнуваш да трчаш на лево, а јас на другата страна.

Во некој друг ден, во некој помрачен час, се среќаваме на истото место - дотрчуваш од десно, јас од другата страна; застануваме на истото место, само што сега ти си отаде, а јас на твојата страна. Ѕидот и натаму го носи моето име, само моето име.

Последен пат се исплашив од Смртта, онаа ноќ кога го изминав и последниот милиметар од карпите послани под големиот водопад, оној миг кога го откорнав и последниот грам сомнеж, тогаш кога самиот се покрстив со проклетството.

Очи дождовници

2011-04-17T23:23:00.002+02:00

Најсуровиот дожд косеше сѐ што одбра да му пркоси таа ноќ, во тој навидум обичен четврток. Храбрите итаа напред, туркајќи ги мраз студените капки со лицата, мечтаејќи за своите најтопли постели.

Под стреата од една осамена автобуска постојка скриени беа плашливите. Љубоморно од водата ги чуваа хартиените цилиндри исполнети со тутун и влечеа лакомо од жолтилото, упорно обидувајќи се да го престорат во катран-црнило.

Одненадеж, од никаде, се појави едно ситно девојче, едвај неколку педи од земјата, со лице со боја на чоколадо, растреперено како житна сламка под товарот на разбеснетите ветришта. На себе имаше наврено саде една тенка блуза и куси панталони, а босите ноџиња му беа пикнати во скинати сандалчиња....

Згужваните лица околу него, на кои им беше здодеано катадневното итање те наваму, те натаму, заглавени во истата монотона точка од универзумот; со сите сили го ароматизираа секој следен здив и со прекор зјапаа во загриженото лице со боја на чоколадо.

Малото човече упорно гледаше во далечините. Се преправаше оти солзите што се тркалаат по кожата со боја на чоколадо се само уште еден грст од дождовните капки што го покосуваа.

Автобусот мрзеливо се дотркала многу трепети подоцна. Истрошените лица што беа сѐ поблиску до својот танц со смртта, бргу-бргу поитаа да се истават од најсуровиот дожд во најмрачната ноќ.

Малото девојче со боја на чоколадо доби само куп погрдни зборови од дебелиот возач кој му ја затвори вратата пред очите од кои дождот капеше сѐ посилно.

Еден

2011-03-17T19:58:00.004+01:00

„Родени се некои, да ги прегрнат ѕвездите,
други сонуваат саде да го допрат небото.
Проколнати се тие што никогаш
не ќе ги видат дрвјата пред себе....“

-Тоа се зборовите на Десидериј? - го праша човекот што беше седнал во аголот, склопчен како дете задлабочено во безгрижна игра, како некој што одамна го загубил патот по кој одел.

-Кој чекори таму? - изненадено праша, затскривајќи ја мастилницата зад својот грб, бргу спуштајќи го свитокот на подот, веднаш до свеќата што полека догоруваше.

-Флорентија, од куќата на Стаматиј - му врати младата жена со бујно тело и црвена наметка што едвај успеваше да ѝ ја прекрие левата града. Потем го потпраша - кое е твоето име?

-Јас немам име. Јас сум роб - рече тивко и ја спушти главата.

-Ти знаеш да читаш? - зачудено го погледна црвенокосата и црвеноруба жена, која повеќе не се интересираше за прославата што се случуваше отаде завесите, во средината на простараната соба со поглед кон небесата.

-Секако, господарке - кусо одговори, криејќи ги очите од нејзиниот поглед.

-Не сум твоја господарка. Јас сум непоканет гостин во оваа куќа. Дојдов од далеку да го ѕирнам Десидериј. Туку, како ти дозволуваат да не го бричиш лицето? - го праша.

-Имам тајна - рече робот со густа брада.

-Видов дека мастилото е сѐ уште недосушено. Ги гледам и твоите поцрнети прсти како го кријат перото - рече жената со бујни гради. - Десидериј го крепи името на зборовите наредени од еден обичен роб?

-Никогаш не кажав такво нешто - рече и храбро ја погледна во очите.

-Противречиш на граѓанин? - го праша, стави насмевка на лицето и го зграпчи меѓу нозете, бргу пикајќи ја раката низ насобраната бела ткаенина.

Од него се слушаа само придушени звуци, додека се превиткуваше.

-Која е од тие што се кршат онаму? - праша таа.

-Која е што?

Флорентија од куќата на Стаматиј го засили својот стисок. Тој се превитка толку силно што ја преврте мастилницата и се натопи со црната течност. Веднаш ги подигна рацете угоре. Се предаде. Започна да говори - нема име.

-И таа ли е робинка? - праша Флорентија од куќата на Стаматиј.

-Не. Едноставно нема име.

-Зошто е толку важна?

-Ќе кажам, господарке - започна, полека допирајќи ја раката што го стегаше силно меѓу нозете. - Некои се проколнати да ги дознаат сите тајни на љубовта, но да крадат мигови, зад завесите, во темните агли, далеку од очите на љубопитните. И јас сум еден од нив. Сакам да ги читам жените, како приказни кои никогаш не запираат. Секој нивен здив е нова река зборови што допишуваат уште една коцка од големиот мозаик.... Но, попусто! Веќе ништо не ме изненадува како порано, кога за првпат ги откривав нештата, кога го загубив сето свое богатство и се продадов како роб, кога им се радував дури и на грешките, кога бев жив!

-Не престанувај! - му издаде наредба, додека полека го земаше неговиот фалус во устата.

-Сонувам приказни на чудни јазици, кои ниту сум ги чул, ниту можам да ги замислам. Никогаш не ќе зачекорам во земјите во кои ќе се говорат тие јазици. За одново да се родам, морам да ја имам. Ќе ги продадам сите свои спомени, ќе ги дадам сите зачувани парички, сѐ што имам во срцето, за само еден миг со неа, за едно спојување на усните, еден страстен допир.... потоа ќе тргнам од првиот чекор, од правта!

-Сакаше да ја казниш, со тоа што ќе легне со роб? - праша Флорентија од куќата на Стаматиј, која веќе се качи на фалусот од брадестиот и задишано го јаваше. - Кога беше приказната со таа што нема име?

-Ќе биде кога и ти ќе заминеш од мене! - викна брадестиот роб, ја преврти под себе и започна силовито да навлегува, длабоко во нејзината утроба.

-Кој вели дека ќе заминам? Ми се допаѓа твојата тврдост! - рече, додека со сите сили се обидуваше да ги придуши звуците што ја надвладуваа.

-Животот! - викна робот и го излеа своето семе во жената, едвај прекриена со некои црвени, сега веќе партали.

Флорентија од куќата на Стаматиј го отфрли од себе. Стана веднаш. Се спастри. Го погледна. Му се насмевна. Тргна назад по патот од кадешто дојде. Пред да исчезне зад завесата му рече - знаев дека вечерва ќе го легнам мојот омилен писател.

Клише

2011-02-22T08:47:00.002+01:00

Штом еднаш ќе излезеш од безбедноста на стариот куп тули што останале само како потсетник за минливоста на сенешто, тогаш веќе ништо не може да те заштити од клишеата. Дури и почвата на која што стоиш почнува со своето предавство. Омекнува, ти дозволува малку да пропаднеш удолу, да помислиш оти се наоѓаш во некое проклето мочуриште. А тоа е само обичен двор, некогашен тревник што ги одморал очите на оние проколнатите што зјапале низ прозорците, во дрвјата, во далечините, во длабочините на сопствениот ум.

Со погледот веднаш свратив до прозорецот на четвртиот кат. Таму и натаму стоеше оној добар човек кој никако не се откажува од насмевката, кој и кога ќе се налути за миг, не може да ја скрие насмевката во очите.

-Добро ли си? - викна на сиот глас.

Престанав да зборувам неконтролирано, како што секогаш правам кога пред мене има убава девојка, само за миг, ја кренав главата и му одговорив - ќе ти кажам подоцна!

Но, токму кога сакав да кажам нешто малку помалку глупаво, токму кога помислив оти сите клишеа стивнале, одозгора почна да се истура она проклето бело клише што го мразам од дното на душата. Можеби најубавиот спомен во животот ми е неповратно сврзан со една ноќ во која ете тоа клише го роди најслаткиот молк некогаш сплетен, ноќта пред која претрчав голема белина за да дофатам една премрзната дланка, ноќта во којашто се чувствував бескрајно голем, ноќта што ја минав во едно од најтоплите женски тела што некогаш ги бев сетил; но тоа воопшто не ми помага да го засакам. Клишето упорно ја прекриваше калта и ме втурна во некоја бескрајна и одвратна тишина.

Се погледнавме со девојката пред мене, онаа чија смеа толку неодоливо потсетуваше на ноти во низа, а потем молкум обајцата ги потсвртевме погледите на лево, онаму каде што човекот со витканата коса се насладуваше со месото под себе. Главите сами од себе ни се свртеа кон него, во мигот кога крикна, се преврте на калливата почва, опуштено легна на грбот и запали цигара. Во исто време, месото рипна на нозе, од чантата извади две печатарски клишиња, ги натопи со мастилото од сопствената коса и се затрча кон старата зграда без прозорци.

Силните удари од клишињата отпечатуваа стихови по старите тули. Можеби е пресурово да се каже стихови? Беа тоа однапред подготвени низи неповрзани букви. Сепак, секој следен отпечаток ја извишуваше зградата уште малку погоре во воздухот. Растеше полека, како некое чудно растение што се наводнува со затруено мастило.

Човекот со постојана насмевка на лицето одеднаш скокна од отворот на некогашниот четврти кат и со обете нозе слета врз нејзината глава. Клишињата безопасно паднаа на калливо-белата почва и полека бидуваа затрупани од смрзнатата вода. Тој пак, продолжи упорно да потскокнува врз нејзиното тело, капејќи се во крв, сѐ додека не ја истера и последната капка живот од месото.

-Зошто скокна? - збунето го прашав, веднаш штом се смири.

-Морав да те спасам од празнината! - ми рече.

-Фала ти, пријателе, но требаше да останеш крај пакетот. Тој е таму за тебе.

-Што стана со мерењето на кантар? - праша.

-Тој пакет е само за тебе. Твојата приказна никогаш немала кантар. Твојата приказна е чиста и искрена! - викнав силно, колку што можев и зедов да го гребам мастилото од тулите со нокти.

Прстите ми се облија во крв. На лицето ми се испишуваше болка. Однатре извираше ужас. Но, не застанував. Не смеев. Гребев колку што можев посилно, а со секоја следна изгребана проклета буква, заборавената душевна болница се снижуваше по еден милиметар.

-Зошто се повредуваш себеси? - праша и се обиде да ме оттргне од ѕидот.

-Еднаш и јас бев млад. Барем во душата. Ти сѐ уште можеш да бидеш среќен. Мора да се вратиш горе. Мора да влезеш во пакетот! Само така ќе излезеш од проклетово место - му објаснив, при тоа не застанувајќи ниту за миг.

Зградата се смалуваше, сѐ повеќе и повеќе. Девојката чија смеа наликува на ноти одамна престана да се смее и збунето зјапаше во мене. Додека ги гребев гнасните букви, таа се повлекуваше наназад, чекор по чекор. Уште пред да стигнам до крајот, се загуби некаде во недогледот.

-Пријателе, влези и биди среќен - му реков, кога веќе дупката во ѕидот стана доволно ниска.

-А ти? - ме праша, трудејќи се да ја прекрие насмевката со својата загриженост.

-Можеби ќе се видиме во некој следен живот! - изустив и одмавнав со раката.

Влезе во речиси распаднатата и веднаш се втурна во црвениот пакт. Исчезна.

Јас паднав на студената и влажна почва. Гледав угоре. Гледав како ме затрупува последното клише.... сѐ до оној момент кога веќе не можев да видам ништо; кога станав ништо.

Пакет

2011-02-18T00:16:00.002+01:00

-Грд сум, имам обични очи и крајно сум неинтересен - му реков.

-Да не си ги загубил зборовите, пријателе? - ми рече човекот кој секогаш е насмеан, дури и кога некој талентиран и алкохолизиран генијалец ќе му го уништи автомобилот на најпустото паркиралиште.

-Зошто? - кусо го потпрашав додека се обидував да сфатам каде се наоѓаме.

-Во секое друго време би ми кажал дека си одвратно просечен, имаш доволна пигментација во ирисот и си неодолливо монотон - ми соопшти одново со насмевка на лицето.

-Ме мачи фактот што не знам какво место е ова, ниту пак како сме стигнале тука - му реков вртејќи се во круг.

-Овде сум многу подолго од тебе, пријателе. Ќе ти кажам - започна да ми објаснува. - Ова е остаток од некоја стара болница. Се чувствува по мирисот на очај. Не останало ништо освен ѕидовите. Дури и рамките од прозорците се откорнати....

Додека тој сѐ повеќе се задлабочуваше во претставувањето на чудното место, за миг се изгубив загледувајќи се во подот. Беше прекриен со стари листови хартија. Купишта и купишта листови испечатени со букви - едно чудо бесполезно извалкана хартија, на која едвај по некаде, на краевите на параграфите се познаваше само малку белило, колку да не помисли некој оти самиот ѓавол ја послал таа бескрајна приказна.

-.... има уште три соби по оваа. Може да се помине само низ малите процепчиња во попречните ѕидови. Во ниту една нема ни лифт, ниту скалила, а чинам дека сме некаде на четвртиот кат, според она што го видов долу низ отворите каде што некогаш имало прозорци - заврши.

-Сами ли сме овде? - го прашав човекот кој одбива да се откаже од насмевката.

-Не. Во втората соба има уште еден човек со виткана коса, малку понизок од нас. Одбива да зборува. Во третата не видов ништо, а во последната има некој чуден пакет. Не се осмелив да го допрам.

-Од кога си овде, пријателе? - го прашав зачудено.

-Долги години - ми одговори, па додаде - сакаш да појдеме натаму?

Само што тргнавме, надвор сѐ се промени. Едно клише започна да паѓа од небото, посилно од кога било порано. Друго клише сосема се разбесни и зеде да ги ведне дрвјата речиси до земјата. Некое сосема шесто клише исцртуваше блескави линии по хоризонтот. Како за чудо, ниту едно од клишеата не се прели во внатрешноста, небаре некоја магија ги беше затворила празнините во ѕидот што некогаш сигурно биле прозорци.

Едвај успеавме да се протнеме низ тесниот процеп помеѓу двете соби. Таму го најдовме човекот со виткана коса. Стоеше на работ, веднаш до неправилната дупка во ѕидот и зјапаше во далечината.

-Што гледаш, пријателе? - го прашав.

Не ми одговори.

Некаде во лавиринтот од дрвја здогледав женско тело (или нешто налик на тоа). Се приближуваше полека, небаре лебди, додека сите клишеа ја шибаа од сите страни.

-Сакаш да трчаме штафета? - ме праша молчаливиот со виткана коса, одненадеш, без да го сврти погледот од неа.

-Никогаш не сум знаел да играм тимски. А и мразам клишеа, па не ми се излегува таму, долу.... Трчај сам, пријателе - му вратив.

Скокна удолу со невидена леснотија. Отрча кон неа и ја собори на калливата почва. Јас го свртив погледот и заедно со секогаш насмеаниот пријател се упативме кон последната соба. Ме копкаше пакетот што таму лежел.

-Која е поентата да биеш битка од веќе завршена војна? - го прашав непознатиот, но насмеан пријател, додека полека се пробивавме до проклетата четврта просторија.

-Ова ти е некоја шифра? Гледам, полека се враќаш - ми рече.

-Ми избега мислата, пријателе - му реков, во мигот кога го здогледав малиот црвен пакет. - Знам што е ова!

Се роди молк.

-Ќе чекаш да те прашам што е, нели? - реши да го убие молкот, неколку стотици отчукувања на срцето подоцна.

-Зарем некогаш било поинаку? - фрлив со прашање по неговото прашање.

-Добро, што е? - праша, не испуштајќи ја насмевката во ниту еден миг.

-Ќе ти кажам вака, пријателе, ова е нешто што не смее никогаш да се стави на кантар.

-Сега сум сигурен дека одново ги пронајде зборовите и ќе ме умреш со загатки - рече набрзина и потем продолжи да се смешка.

Немав шанса да го дооткријам својот заклучок. Нешто ме натера да погледнам низ отворот што некогаш бил прозорец, во четвртата соба. Малку полево од местото каде што бушавиот се насладуваше со евтиното месо, забележав лесни чекори на една девојка со прекрасна насмевка. Клишеата не беа стивнати, но не ѝ можеа ништо. Се движеше со невидена леснотија, не свртувајќи се и не симнувајќи го погледот од моите очи.

-Пријателе, ќе ми кажеш ли што има во овој пакет? - ме праша.

-Не можам да го оттргнам погледот, пријателе - му реков.

Полека почнав да се прекачувам по излитените тули што некогаш врз себе потпирале прозорец.

-Не можеш да ме оставиш без одговор, на среде приказна! - подвикна и за првпат ја симна насмевката од лицето.

-Обично сите приказни завршуваат така, кога ќе влезеш во кутијата што никогаш не смее да биде ставена на кантар и ќе се обидеш да ја поставиш токму таму. Смачено ми е да стојам по кантари. Отидов по искрената насмевка! - му викнав, малку подналутено, та скокнав.

Застанав пред неа. Клишеата престанаа. Од некоја непозната причина, таа започна на глас да се смее на моите глупави шеги.

Човек без сенка

2011-01-10T20:56:00.003+01:00

Мртов сум уште од кога се родив, а не се родив умрен. Додека другите пилиштарци почнаа инстинктивно да пиштат во болницата, јас веќе се загрижив оти еден ден ќе треба да се прегрнам со Смртта. Почнав да размислувам и никогаш не престанав.

Жената што ме позеде од рацете на докторот рече - ова дете никогаш нема да се насмее додека не си ја најде сенката; - та, веднаш ми дадоа име што започнува со буква што никој никогаш не ја напишал, а која го заменува гласот што не може да се изговори.

Растеа сите што ги снајде живот во исто време со мене, растеа со насмевки никнати поради најбаналните, секојдневни нешта. Јас секогаш стоев од страна, со тага во очите. Знаев - Смртта еден ден ќе пружи раце по мене. Наместо во својата, виреев во нејзината сенка.

Понекогаш се будев во животот, но едвај ги паметам тие убави мигови што се бројат на прсти. Бев жив кога застанав на врвот од светот што некогаш ќе го познавам и ги погалив облаците одозгора; живуркав секојпат штом трчав кон зајдисонцето; кога паѓав во прегратките што понекогаш ме тераа да заборавам на мојата вечна болка.

* * * *

Го бев заборавил сето свое минато. Не знаев зошто во сончевите денови луѓето се вртеа кон мене и ги вперуваа прстите. Мислев оти не им се допаѓа мојата фризура или пак облеката што ја имав наврено на себе. Ни на крајот од умот не ми доаѓаше мисла дека крај себе немам сенка, дека не сум цел човек, туку само една најобична душа што залутала во светот на живите....

Не умеев ништо друго да правам, освен да пишувам. Ги испишав сите букви некогаш напишани, трагајќи по сопственото име. Пишував за туѓата среќа и туѓите неволји, знаев сѐ за сечија судбина, но никогаш за својата.

Одеднаш, среде некоја најобична топла ноќ во која сонот и онака секогаш бегал од мене, од далечините чув глас, женски глас. Ме довикуваше нежно, ветувајќи ми некоја тајна што никогаш не сум ни можел да ја замислам. Ги знаев сите древни приказни за прекрасните гласови што ги намамуваат обичните смртници како мене, а сепак тргнав, без двоумење. Сакав да ја дознаам тајната по секоја цена.

Ја сретнав на зајдисонце или изгрејсонце, сеедно. Ме повика в прегратки, ме однесе далеку и пред крајот на вечерта ми раскажа приказна. Ми го раскажа целиот мој живот, во неколку реченици, онака како што никогаш не умеев да го видам.

Последно што чув, пред да исчезне, беше дека треба да се сетам на моите први мигови во животот, да се вратам на почетокот, за да можам потем да тргнам во потрага по среќата, во потрага по себеси.

* * * *

Преминав безброј ридови, уште толку планини и не знам колку мориња. Ни трага ни глас од она по што трагав. Помислив оти сум заглавил на овој свет во име на некоја чудна залудност.... Се откажав.

Оттогаш ги загубив сите зборови. Престанав да знам сѐ. Веќе не знаев ништо. Чекорев по патиштата безумно, не знаејќи каде нештата почнуваат, а каде завршуваат.

Во еден магловит миг, сосема случајно направив чекор напред. Се најдов себеси заглавен на највисокиот срт од северната страна на Еверест. Од обете страни гледав во провалии од по неколку километри, зад мене магла до недоглед, а напред, чиниш уште неколку стапки, врвот облеан во сончевина.

Не можев да се поместам. Нозете ми ги сечеше студот. Од срцето ми исчезна и последната капка храброст. Знаев оти барам нешто што мора да е таму, горе некаде, во височините, на последното скалило под тронот на боговите. Но, кој успеал така лесно да ги пречекори последните чекори од својот живот?

На врвот ја здогледав Месечевата жена, онаа што во сите индијански приказни им ги зашиваше сенките на јунаците, откако ги беа загубиле во своите подвизи. Отсекогаш мислев оти таа живее во подземниот свет, но таму беше, под бескрајното небо. Стоеше исправено, цврсто спроти ветрот, облечена во тенок, лелеав фустан, со очила на кои студот не им можеше ништо. Решив, ќе тргнам напред!

Уште при првото поместување на левата нога, го загубив тлото. Започнав да паѓам во амбисот, во Непал или пак беше кон Тибет, сеедно. Паѓав кон крајот на својата празна приказна.

* * * *

Се разбудив дома. Отсекаде навлегуваше чад во мојот стан. Несомнено, зградата гореше. Лежев на средина од собата. Однадвор, преку балконот, наслушнав гласови кои плачеа и викаа. Никој не знаел оти сум внатре.

Некој затропа на вратата. Чукаше со сета сила. Во секој миг очекував вратата да падне. Но, пред тоа да се случи, полека, тетеравејќи се, се довлечкав и го завртев клучот. Од другата страна стоеше таа, Месечевата жена. Ми подаде рака и ме извлече надвор.

За првпат во животот чув како некој го изговори моето име. Зад себе ја видов сенката, како едвај се извлекува од пламенот што веќе проголта сѐ.

Автобусот што никогаш не застанува

2010-12-30T14:38:00.003+01:00

Отсекогаш мразев кога автобусот во кој се возам застануваше на местата кои мене не ми беа потребни. Собираше луѓе со измачени лица, кои одат некаде, а и сами не знаат каде, рассејуваше други луѓе, со смрачени лица, кои се движат по здодевниот пат на секојдневието. Отсекогаш посакував еден автобус, барем еден, кој ќе застанува само за мене, само онаму каде што беа упатени моите чекори.

Еден ден, одеднаш, без никакво предупредување, се најдов во многу почуден автобус од тој што го бев посакал. Не знам како влегов, но знам оти внатре немаше никој. Ниту патници, ниту возач, никој. Имав можност да си одберам едно столче, иако сите беа резервирани за мене. Само за мене.

Тој автобус, никогаш не застанува, ниту пак има врати. Возеше по некој крајно необичен пат. Зјапав во прозорецот и не можев да препознаам ништо од пејзажот. Знам само оти небото, над тој пат, секогаш беше ѕвездено.

Не помнам колку долго возеше. Помнам само дека крај патот имаше дрвја на кои корењата им беа во воздухот, дека птиците летаа со мешињата нагоре, дека камењата беа проѕирни, водата имаше боја на тукушто никната трева, а тревките лебдеа високо, токму под облаците вкусни како шеќерна волна.

Кога првпат сонцето огреа, автобусот застана. Сакав да се пожалам, но немав кому. Молчев.

Во предниот дел, онаму каде што во сите други автобуси седи возачот, се појави една девојка. Не влезе низ врата (врати немаше!), не влезе ниту низ прозорецот, како дух, туку едноставно се појави, од никаде. Убава како од сон, со заносен од започна да чекори кон мене.

Упорно молчев. Не знаев што да проговорам. Не можев да изустам ниту збор.

Седна до мене. Од сите празни столчиња, таа го одбра она до мене. Се насмевнав, но ги вложив сите сили во единствениот подвиг што ми дојде на ум - таа да не ги забележи угоре подвитканите усни.

- Која си ти? - прашав.

- Моето име започнува со средната буква, завршува со првата, а во остантите 7 лежат сите тајни што некогаш си посакал да ги одгатнеш - ми рече, со разигран глас.

- Од каде се појави? - повторно прашав, потполно збунет.

- Не знам, веројатно од твоите сништа.

- Јас никогаш не умеев да отсонувам толку убави нешта како тебе. Во моите сништа има само чудни нешта - реков, полека одбирајќи ги зборовите.

Таа молкум се насмевна.

(Никогаш не помислив оти мигови подоцна (или порано) ќе го доживеам највозбудливиот миг во мојот живот. Оној миг кој секогаш ме опсипува со морници штом ќе му се навратам, во мислите. Оној миг кога со раката ја погалив по голиот грб, затегнат како лак.)

Стана. Се исправи, а јас насетив дека ќе замине.

- Каде ќе те најдам? - побрзав да прашав.

- Во јавето, еден убав августовски ден - ми рече и исчезна, исто како што се појави.

Автобусот што никогаш не застанува веќе не беше мој. Возеше по чудните патишта кои некогаш ги сакав, но веќе не го чувствував како свој. Морав да излезам и да ја побарам. Ја искористив онаа сопирачка за итни случаи што ја има само во возовите, но ете, се најде и во мојот автобус. Во мигот кога ја потегнав рачката, автобусот престана да постои.

Се разбудив.

Танц

2010-12-23T08:30:00.001+01:00

Една тажна бабичка преслечена во црно упорно стои зад огромниот прозорец и зјапа во него. Чинам оти не може да ги види добрите луѓе кои внимателно ги прибираат пожолтените лисја во паркот на купчиња, ниту пак малите деца што растрчани се упатуваат кон училиштето во ова студено утро. Очилата што ги носи се толку големи што едвај ја гледа светлината како го милува стаклото пред неа. Но, не се поместува од местото. Светот што ја скршил е таму, надвор, а таа повеќе сака да си замисли оти гледа во него, отколку да ја почека Смртта што ја демне во малата и студена собичка.

Сам сум среде толпа. Не ми е првпат. Седам помеѓу неброените луѓе што зјапаат во сцената на која има тројца средовечни мажи. Говорат нешто, за зборовите. Едвај десетмина им го посветуваат своето полно внимание. Останатите се појавиле од некој, свој интерес. Не е важно. Едногласно се разлева смеа штом ќе биде изустена шега, а и аплаузот не изостанува во незгодните паузи.

На рамката од прозорецот слетува едно премрзнато врапче. Ги брои и последните денови од декември. Погледнува внатре. Таму нема елка. Таму нема радост. Таму нема ништо, освен еден стар кревет, можеби подеднакво стар и тажен колку бабичката што упорно стои и гледа во животот, чекајќи ја Новата година. Чиниш и малата птица се сожалува на очите што се насолзуваат, та стои долго пред неа, иако не може да најде ниту една трошка.

Одбирам да ја гледам убаво подредената толпа како едно. Главите се нишаат лево-десно, непрестајно, небаре луѓето потпаднале во некој транс од говорниците. Знам оти им е здодевно, но одбирам да верувам оти е она првото. Големиот аждер створен од стотиците срца што чукаат со мисла за храната која ги чека во холот, не може да се смири. Се замразувам себеси што умеам така да ги гледам сосема обичните ситуации и помислувам да станам и да се изгубам оттаму. Но, ми тежи една мисла, поважа од сите други.

Се појавува сонцето, од зад густите облаци. Врапчето е единствениот сведок оти солзите на бабичката беа секнале. Очите ѝ пресушија. Се готви да одлета, во потрага по исфрлените остатоци од нечија синоќешна вечера, кога забележува оти старата се фаќа за градите. Тоа е нејзината последна прегратка, од оној невидлив пријател што сака да ја упокои. Како покосена паѓа на подот, со некоја чудна насмевка на исушените усни. Ситната птица одбива да се истави оттаму. Останува до последниот миг, да ја испрати изморената душа.

Толпата здивува, а јас во умот по којзнае кој пат го прераскажувам она неиспратено љубовно писмо што најпосле го бев пратил по патот до неа. Се фаќам за градите. Тоа е првата прегратка од оној невидлив непријател што прави срцето речиси да ми излета преку сите глави, напред, на сцената. Го замислувам нејзиното лице додека ги чита зборовите, никогаш порано ненапишани. Ја исчекувам насмевката што ќе огрее сѐ наоколу. Мислам на несмасниот, бавен танц, што сакам да го играм со неа, секоја вечер, сѐ додека и моето врапче не застане на прозорецот.

Исповед на еден нечовек

2010-12-17T07:49:00.006+01:00

Бев помислил на највисокото, најголемото, најсјајното, најблескавото и сите оние суперлативи што прават на секој втор човек загледан во иднината да му потечат лиги. Тогаш се затрчав кон врвот на светот.

Кога ќе издуваат сите ветришта зашеќерени со вкусот на неважните детали, кога сѐ ќе стивне и ќе останеш насамо со своите мисли, тогаш ќе дознаеш - врвот на светот не е на највисоката планина, ниту пак во ковчежето со најголемото богатство некогаш замислено.

Врвот на светот е најубавата насмевка. За да го освоиш, не треба само да стигнеш до неа, ами да ја задржиш крај себе, засекогаш... токму онака, како што јас не успеав.

Крајот

2010-12-12T17:17:00.002+01:00

1 август, 2023

„Го изеде болеста. Ќе биде среќен ако доживее да го види следниот август. Не можам да му дадам повеќе од една година. Постојано велеше оти не му е ништо, но го гледав како се превиткува. Го молев да го прегледам. Ми кажуваше приказни дека не бил на лекар 20 години и оти него болест не можела да го кутне.

Дојде денес. Не можел веќе да ја издржи болката. Ме погледна со очај во очите и ме праша – пријателе, има ли надеж за мене?

Не можев да го излажам. Не можам да ги лажам пријателите, без разлика колку е сурова или болна вистината. Му ја предочив прогнозата. Воздивна.

– Те молам немој да ѝ кажеш ништо – ме замоли и се расплака.

Го оставив да се исплаче. Знаев, ќе му олесни.

– Не можам да ѝ кажам. Постојано ќе мисли на тоа и ќе се нервира, а никој не може ништо да стори – започна да ми објаснува. – Ќе ѝ исчезнат насмевките од лицето. Не можам да поднесам такво нешто.

Му потврдив со главата дека се согласувам.

Секако, и таа ми е пријателка, но не можам да ја издадам информацијата за личното здравје на пациентот. Едноставно, не можам. А знаев и дека е во право. Ако дознае, целото време што им преостана ќе го поминат потопени во грижи. Можеби и двајцата ќе глумат дека се среќни, ама потајно ќе знаат оти не се и ќе мислат само на крајот. Не сакам да им го сторам тоа. А и да сакав, не можам.

– Ти благодарам пријателе – ми рече пред да замине.

Чинам дека видов насмевка на неговото лице додека излегуваше. Латентна насмевка која ми кажа оти никогаш веќе нема да помисли на болеста, додека таа не дојде рака под рака со смртта за да го одведе далеку од неговиот дом.

Чинам дека чу сѐ што ти беше потребно? Во ред, твојот молк ќе го прифатам како потврден одговор. Жал ми е што не ја симна таа црна качулка за да видам со кого зборувам. Но, сеедно. Сега извини ме“.

Докторот ја заврши приказната што не смееше да ја раскаже никому. Но, кога јас сум во собата, никој не може да ги задржи зборовите во себе. Не знам зошто, но сите сакаат да ми се исповедаат.

По последниот збор, кутриот го отвори прозорецот од својот кабинет, погледна удолу, ме погледна мене, та потем се качи на рамката, ги рашири рацете и скокна нанапред. Јас само ја поздравив неговата одлука – последното големо дело да му биде декорација на плочникот, четири ката подолу.

Допир

2010-12-07T16:09:00.002+01:00

17 август, 2011

„Во некои денови, кога ќе ми зоврие крвта, посакувам да ја земам неброени пати, цела ноќ, сѐ додека задоволството не прерасне во болка. Во други денови, доволно ми е само да ѝ го допрам лицето за да се почувствувам како најголемиот човек што некогаш се родил на оваа планета. Понекогаш, нема поубаво чувство отколку она, кога чекорејќи крај неа, по некоја полна улица, во кој било град, таа ќе ми ја зграби раката. Тогаш, не можам да не ликувам, пред сиот свет, оти јас, обичниот јас, сум успеал да ѝ го украдам срцето, нејзиното прекрасно срце“.

Моите листови не се ништо повеќе од убаво обликувана хартија. Тој не мисли така. Нему му биле поважни од злато. Му бев подарок од неа. Таа тврдеше оти сум долг, од загубен облог, но нему му стана јасно оти таа намерно ги спушти картите. Сакаше неговите мисли да се излеваат во нешто нејзино. Знаеше оти никогаш нема да ме попушти.

„Ми рече оти сум бил како кактус. Таа сака кактуси. (Би си ја продала баба си, пред да се откаже од кактусите.) Толку бескрајно сладок е нејзиниот начин да ги изусти зборовите кои не ги љуби, без воопшто да ги изусти“.

Тој е сигурен во себе. Мисли дека толку добро ме сокрил, што мислите во мене се подеднакво сигурно како во неговиот ум, ако не и повеќе. Но, не може ни да замисли дека таа умее да му ги процени сите мали, слатки тајни. Така ме пронајде и мене уште првиот ден кога ме снема. И сега, постојано, кога тој заспива, преморен, кога излегува да купи цигари, кога се тушира, кога нешто чепка во кујната; таа ме прелистува, барајќи нови траги од мастило. Секогаш се пронаоѓа во некој нов фрагмент.

„Изброив точно 365 долги превртувања на планетава, откако ја здогледав првпат. Знаев уште тогаш дека никогаш не сакам да престанам да ја гледам. Сега сѐ е подготвено. И најситниот детаљ е стокмен. На врвот од усните носам прашање. Во животот не сум бил посигурен оти сакам да прашам нешто. Нозете ми треперат очекувајќи го одговорот. Доволна ќе биде една насмевка за сосема да се стопам во нејзиниот стисок“.

Таа ме чита додека тој е хаотично растрчан, обидувајќи се да ги задржи конците од својот совршено исткаен план в раце. Веќе ѝ е сосема јасно што сака да стори. Се насмевнува најслатко. Но, не ни помислува да му ги скуси маките. Ќе го остави да го направи сето она што го беше намислил, пред да го даде својот одговор, пред да го прегрне како никогаш порано....

Приказна за еден август

2010-12-04T21:38:00.004+01:00

5 август, 2014

Не е лесно да си ламба што постојано бидува засенета од сјајот на сонцето. Деноноќно, таа сјае. Не ти останува ништо друго освен да собираш прав на малата масичка до троседот. Кога те купуваат, ти велат оти ќе служиш за ноќите кога некој ќе сака да прочита книга, без да ги вклучува големите светилки, ти велат дека понекогаш ќе создаваш романтична атмосфера, кога тие двајца ќе се милуваат, на оној нивниот, посебен начин. Но, никој не ти кажува дека ќе бидеш само украс, декор, уште еден детаљ во совршениот ентериер....

Вторник е. Тој е растрчан низ куќата. Утрото само што беше огреало. Не ни помислува на мене. А и зошто би помислил кога дневната светлина ги распорува прозорците и го осветлува секој милиметар од внатрешноста? Јас сум само неважен предмет, заборавен од сите.

Де влегува, де отрчува кон кујната. Штом ќе влезе, седнува пред неговиот компјутер и пишува нешто. Се насмевнува, речиси незабележливо (но, мене ништо не може да ми избега), а потем станува, со некоја чудна енергија и одново се упатува кон местото, каде што постојано се фали дека мирисало убаво, а доколку имав нос, можеби и ќе го потврдев тоа. Вака, ќе мора да му верувам.

Завршува со тоа што го прави во кујната. Зготвил, вели. Потоа седнува пред масичката до мене и зема едно разнобојно купче самолепливи ливчиња. Започнува да пишува нешто на нив. Не кажува што пишува. Завршуваа со пишувањето и полека ги лепи редоследно, следејќи го спектарот на боите, почнувајќи од најсветлата жолта, до најтемната сина.

Таа се враќа. Таа владее со светот, го држи в раце како тениско топче. Таа може да направи сѐ. По едно патешествие, таа се враќа во нивниот дом, во кој јас и натаму се чувствувам како обично парче мебел кому му ја ускратиле и основната функција.

На портата од оградата го наоѓа првото ливче. Го одлепува. Не го чита, само почнува да вика изненадено. До неа дотрчува малото кутре. Тоа секогаш се радува кога ќе го чуе милниот глас. На задната страна од ремчето е залепено ливче. Го зема и тоа и продолжува да чекори кон влезната врата. На ѕвончето е следното ливче. На огледалото во ходникот е следното и сѐ така до вратата од оваа соба во која што сум заглавен и јас.

Тој чека на спротивната страна од собата. Таа влегува и почнува да ги чита ливчињата, по редоследот по кој ги беше собрала:

„Секогаш кога ќе те здогледам.... Исто се чувствувам како првиот пат кога те видов.... Без разлика дали си спиела или пак си била на другата страна од светот.... Изгрејсонцето доаѓа дури откако ќе се појави твоето лице.... Тогаш сакам само да те обвијам со обете раце.... И да те држам цврсто, до последниот здив.... И да те опсипам со дожд од бакнежи.... Подигни го погледот и дојди“.

Се гледаат, еден со друг, без да изустат ниту збор повеќе. Зјапаат еден во друг, 30 секунди или пак 10 години, не знам, не сум часовник. Зјапаат, а потоа тишината се топи како скулптура од мраз на августовско сонце. И просторот се стопува....

Продолжува....

Сите мои приказни

2010-12-01T17:14:00.002+01:00

Август, 2024

Под едно од последните дрвја во Скопје, на една зелено бојадисана клупа, еден до друг седат едно момче и една девојка. Тој има 17 години, таа 16. Вљубени се. Си зборуваат за иднината. Сонуваат, зјапајќи во неколкуте ѕвезди над себе, кои едвај се гледаат од сѐ посилните улични светилки што се поставуваат на секој чекор.

- Љубовта може да трае вечно - вели тој, прегрнувајќи ја.

- Знам - му вели таа и се припива до него, колку што тоа го дозволуваат законите на физиката.

Се бакнуваат, пропаѓаат во занес, страста во потполност ги обзема....

- Немој - му вели.

- Зошто?

- Знаеш дека овде не можеме ништо да правиме - му вели таа, со тага во очите.

- Знам - вели тој и полека се исправа на клупата.

Таа, од својот ранец вади некое ситно книжуле, со зелена корица.

- Знаеш дека умре? - го прашува црвенокосото момче.

- Чув - вели тој. - Сите мора некогаш да заминат.

- Му ја сакам последнава книга - му вели, та ја отвора првата испишана страница и започнува да чита:

„Сите мои приказни пред тој август беа сместени во некои неодредени места, во меѓупросторот помеѓу животот и смртта, некаде во зачетокот на универзумот, на мистични места што не постоеле, ниту пак некогаш ќе постојат, во сите агли од постоењето што никој никогаш не успеал (ниту ќе успее) да ги пронајде.

По крајот на деценијата, веќе ништо не беше исто. Престанав да пишувам приказни што не ќе можат да се остварат, приказни што постоеја само за да ги исплашат оние за кои беа испишани, приказни без иднина. Уште откога ја здогледав, јас почнав да пишувам за неа“.

- Знаеш колку ја сакаше? Ме сакаш ли и ти мене толку? - го прашува?

- Да, знам - се насмевнува. - Зарем се сомневаш? - ја прашува, смешкајќи се злобно.

- Ѝ напиша книга, само затоа што ветил, иако книгите веќе беа во изумирање - му вели. - Само да го најдам местото каде што раскажува за тоа - воздивнува и започнува да ги прелистува страниците.

Поминуваат неколку долги минути.

- Не можам да го најдам. Но, еве ми ја омилената глава: „Извадок од ненапишаниот дневник“:

„Утро е. Првата дневна светлина ме разбуди, токму навреме, токму онака како што се договоривме. Се искрадувам од креветот, полека, за да не ја разбудам. Спие со насмевка на усните. Сигурно сонува нешто убаво.

Влегувам во сосдената соба. Двете наши дечиња спијат, прегрнати во еден кревет. Нешто ги исплашило во ноќта. Ги оставам да си играат во сништата, уште малку. Го пуштам кученцето да излезе во дворот. Во меѓувреме, го варам првото утринско кафе, за и денот да ѝ започне со насмевка.

Сонцето веќе припечува на терасата пред влезната врата. Ја будам со бакнеж во челото, милувајќи ѝ го грбот. Негодува, но по некое време станува, се насмевнува и ми вели - добро утро. - Го пиеме утринското кафе, којзнае кое по ред, а секогаш се чини како да е првото, како во оној наш август“.

- Ги имаш чуено приказните за неговата последна вечер? - ја прашува.

- Не, кажи ми - му вели таа и полека ја сокрива насмевката.

- Велат дека во последниот јулски ден, почувствувал дека е соочен со крајот. Им кажал на тие што биле таму. Не можел да замине пред да ја прегрне уште еднаш. Била некаде отидена. Дотрчала најбргу што можела. Некаде по полноќ. Го прегрнала. Тоа бил нивниот последен заеднички миг.

На девојката ѝ потекуваат солзи по образите. Го прегрнува момчето и го бакнува. Му шепнува нешто неразбирливо, а потем ја отвора последната страница од книгата. Чита:

„Сите мои приказни пред неа беа само приказни, само расфрлани зборови што требаше да исполнат некоја замисла, обичен алат, орудие.... За неа, сите приказни се престорија во желби, во копнежи, во вистини. Сѐ за неа - сите мои приказни....“

Ода за Жозефина

2010-11-28T16:39:00.002+01:00

Кога првпат те здогледав
светот се промени!
Никогаш не бев видел
нешто толку нежно,
нешто толку убаво.
Никогаш не бев вкусил
нешто толку слатко,
нешто како нектар божествен.

Сега мислам на тебе
речиси исто онолку често
колку што помислувам на Неа.
И сакам да те бакнувам
и нежно да те милувам
и да ти ги покажам
сите нешта прекрасни
што некој некогаш ги замислил.

Кога те здогледувам,
станувам она детенце
што ја добило најпосакуваната играчка
која сака да ја има в раце,
да ја гушка и превртува
и да си игра со неа сѐ додека не порасне....
Кога сум до тебе, мила моја Жозефина,
јас сум она детиште што засекогаш ќе остане дете.

24 (Љубов)

2010-11-25T17:26:00.005+01:00

Летнувам високо и потем паѓам на подот како несмасно превртена палачинка. Наизменично, во мене удираат плими и осеки од студ и жега. Откога веќе немам точки на таванот во кои би можел да се задлабочам како во највозбудливите романи, гледам „Храна и вино“ во 4 по полноќ. И омилените броеви полека се менуваат. Мојата 4-ка одеднаш нарасна во 14, за потем да биде засенета од 17 и на крајот сѐ совршено да се заокружи на 24....

Сега, сите реченици во умот ми завршуваат со прашалник. И кога ќе си дадам одговор, прашалникот повторно натежнува и повлекува уште еден прашалник, којзнае кој по ред? И сѐ така натаму, сѐ додека не ме разбуди некоја твоја порака....

Твоите усни воопшто немаат вкус на карамела, лешник, мед и ореви. Не, тие имаат вкус на твојата насмевка претопена во сите апстракти кои никогаш не успеав да ги доловам, помножени по n, ставени во бескрајна геометриска низа со количник 24 и потем убаво завиткани во нежните прегратки со стисок на лавица....

Сонот упорно ми се лизга низ прсти, а јас знам оти не попусто твојата буква триумфално стои на врвот од пирамидата, точно на средината од азбуката. Времето врви сѐ пополека, кога нема да ти ги видам очите, кога нема да ти го чујам гласот, кога нема да ти ја допрам меката кожа....

.... и кога секоја мисла, сама од себе ќе одлета по патот до тебе, моите редови потонуваат во потполн хаос, во безредие, во љубов.

Сонот на Убавицата

2010-11-23T16:27:00.002+01:00

Таа спие. Додека полека отпловува во некој далечен и непознат простор во магичната земја на нејзините сништа, јас го гледам мојот кревет и сфаќам оти никогаш не бил поубав.

Ме опива и потполно ме разоружува со топлиот здив на шарената перница. Лежам до неа. Сонот силно ми ги притиска очните капаци, но не можам да втонам во него. Та, што ако испуштам некоја насмевка што ќе се роди одненадеж, штом нежно ќе ја погалам тука или пак таму некаде, во светот на желбите?

Мрзливо ги отвора очите и ми вели - не гледај ме.

Се преправам оти сум ги затворил очите засекогаш и тивко ѝ шепнувам - нема повеќе....

Потем подмолно чекам повторно да заспие, за да им се навратам на своите сништа што секој ден ги сонам во јавето.

Разговор со Смртта

2010-11-20T01:55:00.004+01:00

Понекогаш приказните завршуваат пред да започнат. Тогаш, кога ќе ги претрчаш сите темни улички што не си ни замислил оти постојат, одеднаш ќе се најдеш себеси пред најстудената сина болница. Ќе седнеш на некоја најобична расклатена клупа за да го прибереш здивот и таму, до тебе ќе седне Смртта, одненадеж, туку-така, небаре тоа е нешто што секоја ноќ се случува.

- По мене ли дојде? - ќе прашаш.

- Не е твоето време, чедо. Легни и отпочини. Јас ќе пребројам уште колку заталкани души треба да приберам од оваа бездушна зграда - ќе ти одговори.

Легнуваш на тврдата клупа, а Смртта ти го нуди скутот наместо перница. Знаеш оти под наметката нема ништо, но тоа е најмекото место на кое некогаш си легнал. Те гали со коските од дланката и започнува да пее приспивна песна со својот рапав глас....

- Дали беше таа....? - се обидуваш да прашаш, но одеднаш песната секнува, а коските притискаат силно врз твоето чело, безмилосно, сурово, додека не почнеш да се превиткуваш од болка.

- Не поставувај глупави прашања кои и онака се готвам да ги одговорам - ти вели.

- Но, јас.... - се обидуваш збунето да изустиш нешто, но болката веќе станува неподнослива, та потонуваш во потполн молк.

- Таа ти е запишана. Таа не ќе може да дочека да дојде до твојата прегратка. Ќе ти се обесува на вратот и ќе ти говори нежно, за сите чудесии што можеш да ги замислиш. Среде ноќите, кога ќе биде далеку, ќе ги остави сите нешта, важни и неважни, само да дојде поблиску и да ти го допре лицето, да се увери оти сѐ уште постоиш. Ќе те бакнува дур не ти избега здивот, ќе го пие секој милиметар од твоето тело, ќе ти се радува во секоја секунда, знаејќи оти си само нејзин....

Се насмевнуваш, слатко, низ болката. Се опушташ, готов да потонеш во некој сон што можеби никогаш нема да заврши. Студенилото полека избледува во чудна топлина, во таа проклета есенска ноќ.

- Колку пати ја почувствува? - те прашува Смртта, полека попуштајќи го стисокот.

- Па.... - се обидуваш да ги најдеш вистинските зборови со кои ќе подизлажеш, не сакајќи да споделиш сѐ, иако ти е повеќе од јасно оти таа е омнисцентна.

- Не ме интересира, и онака веќе сѐ ти имам запишано во Книгата! Сакам ти да ги изустиш зборовите, сам да си ги одговориш сите прашања! - вреска Смртта со најдлабокиот и најтивок глас некогаш чуен.

Се обидуваш да се истргнеш од стегите на Смртта, но таа не попушта - нејзината сила е бескрајна. Те притиска додека не прозбориш....

- Постојано - изустуваш со олеснување.

- Продолжи чедо, знаеш оти сакаш да кажеш сѐ - ти вели мајчински.

- Кога мислам на неа, и кога ја сонувам, и кога лежи на моето рамо, притисната во мене, и кога го мирисам ќебето во кое била завиткана, со часови откога ќе си замине, и кога ја гушкам на некоја мрачна улица, и кога ѝ го бакнувам вратот, и кога нежно ми говори, и кога....

- Гледаш оти не било ништо страшно? - те прашува.

- Би си ја продал душата, само за неа. Можам ли? - изустуваш, а солзи започнуваат да се тркалаат по твоето лице.

- Тоа е ресор на Ѓаволот, збунето машко дете - ти вели и почнува да се кикоти.

Раката на Смртта полека те попушта и некако успеваш да се исправиш на клупата. Веќе седите еден крај друг, рамо до наметка и потонувате во тишина. Но, не за долго. Тишината ја убива силен вресок од зградата зад тебе, плач по некој љубен што не успева да ја задржи душата во себе.

- Работата ме чека - ти вели.

- Да отрчам ли кај неа? - прашуваш.

- Знаеш дека отрча во погрешната насока уште кога тргна. А, ако сѐ уште мислиш дека јас не живеам во твојата глава, тогаш треба да отидеш кај онаа друга болница, близу реката.... - вели и исчезнува.

Некои приказни започнале уште пред да биде изградено времето. Тие приказни никогаш не завршуваат.

Среќник

2010-11-13T21:05:00.002+01:00

Во средината на ноќта, две улични светилки кои поради својата несмасност заглавиле да светат во третата смена, го убиваат беспрекорниот мрак на улицата прекриена со калдрма. Двете одеднаш, погледнуваат во малиот црн автомобил закотвен токму на преодот помеѓу слабата светлина и цврстиот мрак. Едната ја прашува другата - кој е оној среќник кому Таа му лежи в прегратки?

Во средината на секој сончев ден, во некој агол од постоењето, попрскан со гласна смеа, две мали врапчиња разговараат за филозофските импликации на теоријата за настанокот на светот од Кант. Во еден миг, се свртуваат кон двете фигури што чекорат оттаму до некаде и назад. Едното врапче вешто забележува - кој е оној среќник кој ја држи Неа за рака?

Во средината на најмалата кујна на светот, две шолји за кафе со дијаметрално спротивна облека, тераат шега на сметка на претерано смешните плочки на ѕидот. Зелената, во еден миг ѝ вели на онаа другата - кој е оној среќник чии усни, толку слатко ги бакнува Убавата?

Во средината на најстудената ноќ, обрабена со едно чудо прегратки, две ќебиња се расправаат за значајноста на нивните животни дела. Обичното никогаш нема да му признае на мекото оти е поважно од него, но умешно ќе изусти - кој е оној среќник до кого заспала Најубавата?

Во средината на виорот, оној наш виор, разговараме за сите прекрасни нешта што некогаш беа обични. Ти велам - јас сум најсреќното копиле што успеа да го украде твоето срце....

Спроти ветрот

2010-11-12T01:26:00.002+01:00

Ковам заговори како да ти ги исплетам утринските насмевки во наредните 40 илјади утра. Секоја следна е посјајна од претходната. И сѐ така, според некоја магична геометриска прогресија....

Надвор врне. Оние што сонуваат да станат поети кога ќе пораснат, пишуваат бледи зборови за дождот. Се сеќаваат на него само кога им е пред очи. Им кажале оти по дождот доаѓа сонце. Го бараат во зборовите, наредени без ред, расфрлени овде и таму, размачкани како дамки на прозорецот што дождот полека ги измива....

Јас го најдов Сонцето, молкум. Ги препливав сите дождови, не знаејќи оти се бев упатил кон тебе. Сега те барам постојано на твоите места, кои некогаш беа само обични точки во просторот. Седам на твојот стол во мојата, некогаш омразена кујна; го пијам утринското кафе од твојата шолја; го вперувам погледот на она место од креветот на кое љубиш да се склопчиш под мекото ќебе, пред да ги распламтиш насмевките; ја чекам мелодијата што само ти знаеш да ја создадеш, пред да ја отворам обичната бела врата....

Летам спроти ветрот, итајќи кон тебе. Ти ја подавам раката, поканувајќи те на танц кој никогаш не ќе престане. Ако ми се стопат крилјата, ќе знам оти сум изгорел од твојата љубов....

Изгрејсонце

2010-11-08T15:00:00.002+01:00

Небесното жолтило се затскрива зад високата зграда што ми го попречува погледот кон најубавата планина. Денот си заминува, ноќта не е пристигната. Токму во тој момент, изгрева Сонцето.

Таа заѕвонува на вратата. Ја отворам, побргу од кога било. Ме гледа со стаклестите очи. Се насмевнува без да се насмее. Зениците ја издаваат. Ја зграпчувам, а таа ми се фрла в прегратки. Танцуваме без да се поместиме од единствената бела точка на паркетот....

- Те чекав цела вечност - велам.

- Молчи - ми вели и ги притиска своите усни врз моите.

Под балконот некој го извикува моето име. Пискавиот глас вели оти имал нешто да ми каже. Таа ми се истргнува за миг и преку балконот истура шише студена вода, без воопшто да се заврти натаму. Потоа се враќа кон мене и силно ги обвиткува рацете околу мојот врат. Знам, ме сака само за себе. Ме сака.

Ѝ ја соблекувам белата маичка на која што некогаш лежеле розови букви. Не се противи. Одново ги бара моите усни и се вовлекува во мене, со сила што никој не би ја очекувал од неа. Бргу ги откопчувам нејзините фармерки и, за многу кусо време, таа стои гола пред мене. Ја милувам по мазната кожа, едвај допирајќи ја.

- Убава си - ѝ шепнувам тивко.

- Не ме лажи - ми вели, та се насмевнува слатко, зашто знае оти ја говорам само вистината.

Се навраќам на првиот напишан стих, уште во времето кога не знаев оти постои убавина, а ја сонував. Се распостилам пред неа како ќилим. Но, таа веднаш ме повикува до себе. Лежи на мојот кревет, иако ја мрази црвената боја со жестина на илјада сонца. Легнувам до неа.

- Те посакувам - ми вели.

- Знаеш, лебедите имаат караници по кои лутината ги држи со денови - велам, со сета сериозност што ја имам во себе.

Ме удира во рамото, мислејќи оти сакам да го расипам моментот. Но, јас само ѝ го откраднувам вниманието. И додека ја гледам како со сета сила се обидува да ми се налути, нежно започнувам да ја бакнувам по вратот. Полека се повлекувам удолу. Ја галам на градите. Ја бакнувам насекаде, по стомачето, на бедрата, на колената, на листовите, стапалата....

- Очите ми се тука - ми вели.

- Знам, - велам - но, ти си прекрасна насекаде.

Потстанувам. Ја нурнувам главата меѓу нејзините нозе. Започнува да се превиткува. Силно ја бакнувам, одново и одново. Ја бакнувам секунди, минути или часови сеедно; до мигот кога сосема ќе заборави и на времето и на просторот и на сите останати неважни нешта.

- Ти си мојот сон - ѝ велам, полека подигнувајќи ја главата.

Молкум, ги подава рацете кон мене. Легнувам врз неа. Се сплотуваме во едно. Одново танцуваме, еден врз друг, еден врз друг....

Одеднаш, сѐ стивнува. Сите вистини се кажани, без збор да се изусти. Се гледаме долго, до некое следно изгрејсонце, совршено вплеткани во меѓусебните прегратки. Ние....

- Дојди - велам, - не оставај ме да те барам во соништата.

Намќорот

2010-11-07T21:05:00.002+01:00

Среде еден најобичен распламтен вител на времето, никаде и секаде воедно, разговараат Намќорот и Насмеаниот. Изгледаат речиси идентично, но усните секогаш им се закривени во дијаметрално спротивни насоки....

- Имам една желба - вели Насмеаниот.

- Зарем само една? - запрепастено прашува Намќорот.

- Најголемата - без грам двоумење одговара Насмеаниот.

- Сакаш да ти го позајмам лицево? - му враќа како од пушка, со ново прашање, веќе подготвен да го размонтира своето лице.

- Зошто би го сакал твоето лице? - прашува збунето.

- Да се послужиш со него, кога нема да ти се оствари желбата - му вели самоуверено.

- Кога ќе се оствари, ти ќе умреш! - му подвикнува, со вперен прст и растегната насмевка.

- И онака нема место за двајцата во една глава - без жалење заклучува Намќорот.

Среде најважниот распламтен вител на времето, засекогаш се збогуваат Насмеаниот и Намќорот....

Пред олтарот

2010-11-06T13:03:00.002+01:00

Се појавуваат твоите очи, од некаде
и моето срце започнува инаетливо
да прескокнува акорди,
иако пред себе ги има нотните листови,
а на нив не е запишано ниту едно крешендо.

Понекогаш, и обичните смртници
со две леви раце пишуваат списи,
се возгордеваат оти на себе имаат крилја,
летајќи високо (потем паѓајќи многу силно);
а сепак без грам сомнеж јас
го положувам своето битие
пред олтарот на твојата младост.

Правам поклон пред тебе,
те гледам - ме зграпчуваш за косата
и силно ме притискаш удолу,
кон олтарот на задоволството,
воздивнувајќи....

Недостојно погледнувам кон тебе
и се прашувам - ако те посакам,
во истата реченица со зборот „засекогаш“,
ќе ме испратиш ли кон олтарот на заблудите,
одмавнувајќи....?

Не вели ми

2010-11-04T14:57:00.002+01:00

Не вели ми оти љубовта е премногу силна за да биде куса. И еден ден со тебе е поубав отколку цел живот минат во безмилносна борба со разгневените прашалници што ме напаѓаат од секој агол на секој пат, во секој сон, во секој час.

Не вели ми оти љубовта не може да се вивне, ако еден ден умре. Сите љубови ќе згаснат на некој 31 декември, под товарот на чекорите што се оддалечуваат или пак во челуста на некој разулавен автобус.

Не вели ми оти подобро е да не дознаеш како е да ти го милувам голото стомаче додека ти поспано пропаѓаш во моите прегратки; да го бакнувам секој милиметар од голата, наежена кожа, додека ти негодуваш, а насмевката ме моли да не запирам; да ја заријам главата помеѓу твоите бедра, скокоткајќи те нежно сѐ додека не ги украдам од тебе и последните воздишки; да станам едно со тебе додека продорно зјапам во твоите длабоки зеници....

Не вели ми, ако навистина не го мислиш тоа.

Исповед пред вечноста

2010-11-03T00:43:00.003+01:00

Знаев дека постоиш и кога не можев ниту да те замислам. Те сонував уште пред да знам како ти мириса косата и како е да се втоне во најмеката прегратка што некој некогаш ја сетил. Среќен бев што те има некаде, и пред да сфатам оти сакам да те бакнувам нежно додека не се изронат сите ѕвезди од небото и не престане сето постоење во универзумот....

Еден миг беше доволен за сиот свет да се промени засекогаш, кога те здогледав и совршената слика се вплоти во бескрајната убавина. Кога за првпат врз мене се залепија сончевите зраци надојдени од западните неба, го здогледав купчето бетонски плочи и безумно излеаната вода меѓу нив, за кое обичните смртници тврдеа оти е фонтана, но не беше - сѐ дотогаш, сѐ до мигот кога ја чув твојата смеа.

Сонот упорно бега од мене. Кога и да те сретнам во некои од магичните пространства обрабени со облаци повкусни и од шеќерна волна, итам да те побарам и во јавето. Те сонувам и кога чекорам по улиците прекриени со ноемвриски студ, кој не е доволен да ме задржи, да те пронајдам. Јас те сонувам....

Те гледам како лежиш гола на мојот кревет, на некоја зафрлена плажа во Мозамбик или во најоддалечената планинска колиба - сеедно, лежиш до мене. Ти ги бакнувам стапалата, ти ги милувам градите, те галам по косата, се сплотувам со тебе.... Имам место од каде што никогаш не сакам да заминам.

Пустина

2010-11-01T16:21:00.002+01:00

На дното од она што никогаш не успеавме да се договориме дали е чаша или шолја, секогаш останува пустинска почва, распукана, исушена, изумрена.... ти секогаш ја пиеш и последната голтка живот од кафето! Отсекогаш знаев - најсјаните Сонца секогаш создаваат пустини под себе, макар тие биле и австриско-турски!

(Ти знаеш оти јас сум едно мало дете што сака секогаш да му кажуваат оти е сакано, што мрази кога го заштитуваат од себеси и последно ги дознава тајните, што добива чувство на огромна провалија во стомакот, секогаш кога ќе се посомнева оти нешто не е во ред.)

Понекогаш помислувам оти веќе не ме сакаш со жарта што те тераше да седиш на мојата студена тераса, упорно преправајќи се дека ти е совршено топло, само за да останеш некој миг подолго до мене. Понекогаш помислувам оти не сакаш гласно да раскажеш оти сум твој, само твој, а ти си моја. Тогаш насмевката ми исчезнува од лицето, за повторно да наврати кога ќе започнеш хаотично да притискаш на ѕвончето, како што никој друг не умее.

(Знам, еден ден ќе летнеш во височините што природно ти припаѓаат и веќе ништо нема да биде исто, но дотогаш, не сакам да испуштам ниту еден миг што може да биде украсен со тебе.)

И кога следниот пат ќе се отвори обичната бела врата, а од другата страна ќе го здогледам твоето убаво лице, ќе те зграпчам како некоја гротескна верзија од мечето од скајп, ќе те повлечам блиску до себе и, како по ноти, прво со усните ќе го побарам твојот врат, а потем, инаетливо ќе ти ги бакнам усните. Само тие ќе ми кажат дали душата ќе ми се престори во пустина.

Очи што сакаат

2010-10-31T00:34:00.003+02:00

Ја гледам иднината и за првпат, таа не ги носи проклетите трошки страв со себе. Јас, човекот што целиот свој живот го помина расфрлајќи евтини зборови што требаше да ги отераат тие околу него, колку што може подалеку; јас, човекот што секогаш потајно посакуваше да биде сам.... ја гледам иднината.

Дедо, сѐ започна со тебе. И пред тоа исчезнуваа луѓе, но по тебе, нешто се скрши во мојата душа. Мораше да умреш во мај! Не можеше да почекаш уште барем две недели?! Сакав само да ти кажам дека те сакам. Сакав само да те гушнам пред да исчезнеш засекогаш! Ми избега.... Не пуштив ниту солза во тој проклет мај. Ни тогаш, а ни кога пеш тргнав да ти го видам гробот, да си ја смирам душата, кога целиот свет ми се изрони. Затоа сега рикам како магаре, сам, потпрен на студениот ѕид. *

Ја гледам иднината и ти си во неа. Ти, таа на која би ѝ раскажувал приказни додека Земјата не престане да се врти. Ти, единствената што никогаш не сум посакал да замине. Ти, таа чии зборови никогаш не зазвучеле глупаво. Ти, што во себе ги криеш најтоплите прегратки некогаш замислени....

Дедо, сега знам дека постои девојката за која што ми раскажуваше, а јас никогаш не ти поверував. Помеѓу сите обични луѓе, затскриена, ја пронајдов девојата со очи што сакаат. Се вика М. Има толку топлина во себе, што ми е доволна за да го покорам целиот свет. Кога нејзините раце се околу мене, безбеден сум од сите зла, од сите неволји, од секоја опасност што постои, таму некаде. Во право беше, дедо. Ги замислив со неа сите убави нешта што не сум се ни осмелил да ги посакам, оние убави нешта што ме тераат да се смешкам, дури и кога сум сам, дури и кога сум загубен среде некоја безумна толпа. И сега веќе ја сакам за себе. Ја сакав за себе уште кога првпат ја здогледав кај фонтаната, нашата фонтана.... *

- По некоја година веќе нема да ги дочекуваме утрата зазборувани на скајп - ти велам.

- Зошто, ќе ме избришеш? - ме прашуваш.

- Тогаш, ќе ти шепотам на перницата....

Можам да ја вкусам иднината. Прекрасна е.

________
* дамнешни фрагменти од стариот тефтер

Чекори

2010-10-30T01:27:00.003+02:00

Мразм кога заминуваш. Оние стотина чекори од мојата влезна врата до мигот кога одлетуваш во далечините секогаш изгледаат како последната прошетка по штицата на пиратски брод. Знам, еден ден ќе се вратиш и одново ќе ме прегрнеш силно (а сепак срамежливо), но јас страшно мразам кога заминуваш.

И не ме прашувај зошто ти ги крадам приказните, некаде од длабочината на погледот, секојпат кога ќе ги потпреш стапалата на моите оптегнати нозе, секогаш кога на некоја салфетка ќе напишеш: "There is nothing special about this napkin" (и таа ќе стане најважна на светот), кога ќе посакам да ти го бакнувам вратот сѐ додека не осамнат сите зори.

Сакам кога изгледаш бескрајно убаво во црвено (иако ти ја мразиш црвената боја). Ги обожувам миговите кога весело започнуваш да правиш фигури од кутиите цигари или случајно најдените најлонски ќесички, иако веќе одамна го имаш забележано студот што го зазема местото на градското греење што упорно прерано згаснува. Ја љубам онаа твоја насмевка што со сите сили се трудиш да ја потопиш штом ќе ти ја бакнам косата, иако сѐ ми кажува оти треба да ти ги побарам усните.

Мразам кога заминуваш. Тогаш ги одбројувам чекорите од 100 наназад. Секогаш се надевам дека патот ќе ни се потроши кога ќе стигнеме до 4, и никогаш не престанувам да мразам кога заминуваш....

Лена

2010-10-28T19:35:00.002+02:00

- Не вели ми оти сум убава - кусо ми кажува. - Знам оти не сум.

- Добро - велам.

Таа мисли дека сум се откажал, но не знае оти кога најмалку ќе очекува, ќе ѝ раскажам за она што не успеале да го видат недостојните што пред мене посегнале по неа, но не ја дофатиле, оти биле слепи, оти не го виделе она што се извишило пред нив.

- Ти никогаш нема да се погледнеш низ моите очи - ѝ велам.

- Јас им верувам на огледалата - ми вели.

Токму кога ќе помисли оти одново сум се расприкажал за оддалеченоста на единствената јаглеродна ѕвезда во универзумот што сјае посилно од сите дијаманти на Земјата, ќе ѝ кажам за сите оние моменти кога срамежливо се насмевнува, кога глуми оти мрази кога ѝ ја бушавам косата, иако знае оти отсјајот што се обидува да го прикрие е бескрајно блиску до мене.

- Нема никогаш да видиш како месечината те прегрнува, секогаш кога ќе излезеш во ноќта - ѝ велам. -Попусти ти се сите огледала.

- Сите ноќи немаат месечина - ми вели.

Штом ќе си рече оти незаинтересирано зјапам во потпирачот од нејзиниот стол во мојата кујна, штом ќе биде сигурна дека јас сум останал без зборови, тогаш ќе ѝ шепнам колку е слатка кога ќе се стутка пиејќи го горчливото австриско-турско кафе, кога ќе престане да ми зборува само за да ми покаже оти може да тврдоглаво да молчи, иако знам дека сака да ми ги раскажува сите свои приказни.

- Немој да ми делиш комплименти - ми вели.

- Комплиментите престануваат да бидат тоа, кога ќе се потопат во вистината - инаетливо враќам.

И кога читајќи ќе помисли оти овие букви набргу ќе секнат, свечено ќе објавам, прередувајќи ги сите приказни некогаш напишани, дека е убава затоа што е таа, затоа што во погледот ги крие сите топли прегратки, затоа што ми раѓа желба да посегнам по зборот засекогаш....

- Што сум ти јас? - ќе ме праша.

- Биди ми утринско кафе, и пријател, и другар, и љубовник, и воздишка, и сон, и прегратка, и солза, и изгрејсонце, и смеа, и копнеж.... биди ми сѐ.

Писмо за М.

2010-10-26T03:21:00.003+02:00

Го бркаш сонот како здодевен инсект. Ги подотвораш очите, одново и одново, и со последните сили се враќаш назад од земјата на сништата што те мами со вкусот на калинки. Не сакаш да пропаднеш во чудесите во кои никогаш не успеваш да ги премолчиш желбите, знам, сакаш да останеш што подолго, тука, бесконечно блиску до мене.

Љубоморно го зграбуваш моето ќебе и го прогласуваш за свое. Не ми пречи. Тоа и онака е поубаво кога те обвиткува тебе. Те впивам преку воздухот кој нѐ разделува со својата сурова пространост. Забележувам, се трудиш да не ме допреш, да го развлечеш мигот до бескрајот. Те погледнувам, потајно, се трудиш да не дознаам дека и ти срамежливо ѕиркаш.

Ноќта врви. Убаво знаеш оти вратата од мојот дом секогаш е отворена само за твоите чекори. Насмевка ми изгрева кога ќе го пречекориш прагот, а заоѓа секогаш кога ќе загазиш по улиците потопени од есенските дождови, оние проклети улици што те крадат и те носат некаде далеку.

Ми велиш дека моите зборови се најсилни кога се наштракани на 54 копчиња, но секогаш се насмевнуваш кога гласно ќе изустам некоја глупава шега. Се смешкаш и сега, читајќи, зашто знаеш оти те барам некаде, во тајниот свет во кој црвените зрнца ја одредуваат аромата. Посакуваш да ме украдеш оттаму, со првите утрински зборови....

* * * *

Го бркаш сонот како користољубив роднина, а јас не можам да не се вљубам во лицето што токму тогаш би се смрачило за секого, но поспано раѓа насмевки, само за мене.

Затвор

2010-10-23T16:33:00.003+02:00

Звуци на мачење, дупчалка што полека навлегува во нечиј череп (барем еден мал дел од него). Низ ходникот постојано се разлева мирис на коктелот од хемикалии, внимателно обрабен со флуорна покривка. Врисоците се придуешни, а сепак убиствено громогласни.

Недалеку од мачилиштето има врата. Обична, бела, грамадна и крајно гломазна врата. Никаде процеп, ниту пукнатина, само недогледно бело белило се разлева по најстрашната врата на светот. Велат, оттаму немало враќање. Велат, тоа била портата до најстрашниот затвор.

Таму нема чувари што ќе те одвлечкаат внатре. Не, таму в раце ти ги даваат клучевите и со прстот ти ја покажуваат вратата. А ти, ти немаш сила да се запреш себеси. Влегуваш внатре и се заклучуваш однатре, помеѓу четирите ѕида, без прозорци, без отвори за вентилација, совршен кафез што никогаш повторно нема да биде отворен. И натаму го држиш клучот в раце, но попусто! Не знаеш како да се натераш да го вметнеш во клучалката. Затворот е страшен, но не колку оној огромен затвор што те чека надвор.

- Најневажното нешто во таа зграда Јан, - ти вели таа - е тоа мачилиште. Но, сепак постои.

- Знам Лена, - велиш - но, мачилиштата секогаш се дел од затворите, дури и кога никој не ги забележува.

Забележуваш оти во твојата ќелија има прозорче, мало, речиси невидливо. Чудно, но тоа не е на ниту еден од ѕидовите, ниту на таванот, уште помалку на подот. Се наоѓа во челуста на една обична кутија заглавена на средината од старата и расклатена маса. Не знаеш каде води, ниту пак би можел да знаеш. Погледнуваш кон него, срамежливо, со едното око, знаејќи дека ако сосема надвиснеш, може да пропаднеш, да бидеш повлечен од прекрасната глетка што ги мами обичните смртници.

- Ги будиш во мене сите слатки скокоти што некогаш сум ги заборавил по патиштата, Лена - велиш тивко, а сакаш да вреснеш на сиот глас, со сета преостаната сила.

- Но, јас не сум вистинска, Јан. Ти го гледаш она што сакаш да го видиш - ти вели.

Погледнуваш во прозорчето. Го гледаш она што отсекогаш си посакувал да постои, а никогаш не си ни сонил оти можеш да го здогледаш на друго место освен во сништата. Го гледаш, блиску до тебе, а толку далеку што те тера да заплачеш, закатанчен во себе.

- Замисли си желба, Јан - ти вели со насмевка - само гледај да не претераш.

- Те замислив, Лена - велиш, додека лицето ти изгрева.

Од прозорчето полека се разлева најслаткиот мирис што некогаш си го сетил, мирис во кој втонуваш како во жива песок, губиш здив, воздивнуваш, заспиваш.... И сите ѕидини околу тебе полека се рушат, паѓаат како неброени кули од карти, како бескрајни реденици од домина, како несмасно наредени порцелански чинии на највисоката полица во некоја библиотека....

Умираш. На усните ти оснуваат запишани само 4 букви. Лена.

Синоќа ми дојде во сонот

2010-10-16T23:19:00.003+02:00

Синоќа ми дојде во сонот. Пред да ме прегрнеш, пред воопшто да ме допреш, ме бакна. Но, усните што само за миг застанаа на мене, не беа твои.

Синоќа ми дојде во сонот. Токму пред да исчезнеш, во оној миг кога започна да го правиш тоа што најдобро го знаеш - пред да истрчаш низ вратата, ме погали. Но, рацете што незаинтересирано се прошетаа по моето лице, не беа твои.

Синоќа ми дојде во сонот. Штом ми кажа оти ќе заминеш засекогаш, лакомо те зграбив, како при секој наш последен пат. Но, бедрата што ги милував ненаситно, не беа твои.

Зошто и натаму упорно велам оти синоќа, ти ми дојде во сонот?

Пуста ноќ

2010-09-27T17:48:00.003+02:00

Некоја жена стои неподвижна на другата страна од улицата, токму на местото каде што уличната светилка го губи здивот. Не можам да ѝ го здогледам лицето. Не можам да видам ништо. Таа можеби е и привид, сениште, зол дух што ја смрачува оваа пуста ноќ во која и месечината се сокрила некаде далеку од погледите.

Не си тука. Ги нема твоите зборови, недостасува твоја смеа, помеѓу овие четири ѕида. Не можам ниту да не ја споделам перницата со тебе, за да мораш да се потпреш на моето рамо - знаеш дека ти го обожувам мирисот на косата. Не си тука, а јас упорно ти ја барам прегратката во која секогаш се стопувам како топка сладолед допрена од рацете на Сонцето.

Некоја жена стои неподвижна од другата страна од улицата, веќе со часови. Не знам ништо за неа, ниту пак сакам да знам. Знам само дека не си ти. Ако беше, веќе одамна ќе научев да летам.

Утро

2010-09-23T13:32:00.003+02:00

Утро е, зашто ти се будиш. Не е важно колку е часот, денот почнува со твоето прво утринско кафе. Тогаш тргнуваат сите возови од зарѓаните перони, тогаш сонцето изгрева, тогаш неволно потпевнуваат врапчињата што изминатата ноќ испиле премногу пиво, залутани на некое погрешно дрво. (Ти ги впиваш овие зборови со првото утринско кафе и се насмевнуваш, одново и одново, знаејќи оти врапчињата не пијат пиво. Тие пијат само Даб.)

Утро е, зашто сакам да те прегрнам, кога никој друг не смее да ти се приближи. Но, знам оти ти си 4 километри и 8 свиоци подалеку од мене. Сепак, ти кажувам „добро утро“, со единици и нули, со лошо испишани букви во стариот тефтер или подместувајќи ги облачињата на небото, за да те потсетат на мене....

Утро е, зашто ти постоиш. Утро е и кога ќе ме погледнеш со, до бескрајот зелените очи, во кои секогаш втонувам и го губам чувството за време. Утро е и, во најцрните темници, кога цврсто ќе те опфатам, за в раце да те пренесам, од следната плочка до потаму. Утро ќе биде секогаш кога ќе се разбудам со твоето име на усните.

Забранети зборови

2010-09-22T15:56:00.003+02:00

Во мојот влез постојано лебди нејзиниот мирис. Нејзините стапки ги премостиле неколкуте метри од влезната врата до мојата врата. Дури и кога со денови не поминала оттаму и сите честички што го изѕидуваат мозаикот што ги потсетува невроните како мириса рајот избледеле, во мојот влез лебди чувството за неа, тоа благо чувство....

Таму некаде, можеби малку појужно, продолжуваат да лебдат и сите забранети зборови, помислени, неискажани. Дошле тука и останале, длабоко врежани во ѕидовите, невидливи графити, потсетник за сите тајни, до века, љубоморно зачувани.

Во мојата душа постојано лебдат нејзините насмевки.... и сите зборови што никогаш не мора да бидат изустени.

Како?

2010-09-21T01:13:00.002+02:00

(текст откорнат од стариот тефтер)

Како да го оттргнам погледот кога радосно трепкаш со очињата, кога ја распламтуваш насмевката и весело подрипнуваш следејќи некој чуден ритам?

И кога сите глаголски именки ќе се удават во безмилосниот молк, како да заспијам без да помислам на тебе?

Штом насмевката ќе ти потоне на дното од душата, кога ми раскажуваш за сите маки одминати и за сите неволји непристигнати, како да не те вовлечам в прегратки?

Како да не посакам да те стоплам со рацете околу тебе цврсто обвиткани, кога знам дека постоиш, кога знам дека ти ми ги роди сите насмевки?

Како да го препливам денот во кој упорно пијам кафе од чашата на која ги имаш слепено своите усни, а ти си некаде далеку (додека се прашувам каде ти е вперен погледот и дали лицето полека ти изгрева)?

Како да ги голтнам сите зборови некогаш искажани и да те погледнам во очи? Како да ги вратам назад сите прегратки и да ти подадам рака? Како да престанам да....?

Чекална

2010-09-18T01:42:00.005+02:00

Тесен ходник со многу лошо осветлување. Некаде на крајот, трепери неонска светилка. Остатокот е преплавен со мрак, сенки, стар канцелариски мебел врз кој се обесени сомнителни ликови, со излитени актовки во рацете, со костими прекриени со прав, со лица од кои постојано паѓаат маките што се напластувале од годините чекање.

Низ вратата влегува еден млад, а стар човек. Застанува во редот. Чека. Редот не се поместува, иако се гледа како времето лази по ѕидовите полни со ситни дупчиња во малтерот. Дури, на пати, му се причинува оти редот полека се поместува наназад. Но, таму никој не се движи. Никогаш!

- Ќе може ли некако побргу да поминам? Се работи за итен случај - му проговорува на првиот замислен човек пред себе.

- Сите работи за овде се итни! - му возвраќа тој и продолжува да зјапа во ништожноста и сивилото што стануваат поголеми со секоја следна, бавна секунда.

- Знам, господине, знам, но сигурно има начин на кој можеме да се договориме - останува упорен.

- Можеби има. Еве, на пример, ми се допаѓа твојот ранец - одвраќа тој.

Младиот, но стар човек, без да размисли два пати, го симнува ранецот од својот грб и му го подава. Тој веднаш му го отстапува местото. Но, редот напред е бескрајно долг и неподвижен. Неонската светилка и натаму трепери на крајот од ходникот.

- Имаш убави панталони - му вели следниот во редот.

- Знаеш дека никогаш сум немал патики како твоите? - го прашува тој по него.

- Чинам дека маицата што ја носиш добро ќе ми стои - констатира наредниот.

Еден по еден, сите земаат по нешто. Тој се поместува нанапред, милиметар по милиметар и на крајот стигнува до последниот што потпрен на вратата под треперливата неонска светилка упорно чека. Има бела брада и шири неподнослива смрдеа. Погледот му е празен, страшен, неподнослив.

- Гледам гол си стигнал дотука - му вели. - Немаш со што да ме поткупиш.

- Многу е важно да влезам.

- Знаеш уште што ти останува за тргување - му вели старецот со смирен глас.

- Што и да е, јас морам....

- Душата! - го прекинува.

Младиот, но стар човек, го става палецот на ливчето хартија пред себе, прошарано со едно чудо крвави отпечатоци. Ја остава душата пред вратата и веднаш чукнува. Одговор нема.

По неколку минути, однатре се слуша пискав женски глас - на пауза сме!!

Тој влегува, без размислување за последиците, без два пати да помисли дека може да го избркаат, без да се грижи за можноста сето чекање и сето тргување да остане попусто.

- Добро, колку пати сум ви кажала да не ми влегувате кога сум на пауза? - му вели нападно нашминканата дебела госпоѓа позади гломазното биро, пренатрупано со хартии, која полека го пие кафето.

- Имам итна работа....

- Сите тие клетници што си ги одминал наваму имаат итна работа. По што сте вие различен? - го прашува, не дозволувајќи му да се доискаже.

- Јас сакам да знам....

- Меѓутоа сите сакаат да знаат, млад, но стар господине. По што сте вие различен? - инсистира таа.

- Јас ја продадов и душата, за да дојдам дотука! - почнува да се лути.

- Не постои друг начин да се дојде овде - му вели таа, полека оптегнувајќи една злобна насмевка на лицето.

- Само сакам да ве прашам нешто и си заминувам - вели тој.

- Ајде, веќе ми преседна кафето, прашувај! - му подвикнува, полека подигнувајќи ја чашата во која одамна веќе нема кафе.

- Сакам само да знам дали таа е вистинска, дали постои, дали не сум ја сонил и поважно од сѐ, каде можам да ја најдам? - вели, сиот задишан.

- О, млад, но стар господине. Жал ми е, но за тоа треба да се обратите во другата канцеларија. Влезот е од спротивната страна.

Таа не знае

2010-09-17T01:34:00.002+02:00

Таа не знае дека тивко чекори низ сите мои мисли, на прсти, полека прикрадувајќи се. И кога јас бдеам над ноќта, а таа над утрото, гола, полека се вовлекува во, некогаш мирните сништа.

Таа не знае оти нејзината сончева насмевка е заробена на сите фотографии, дури и кога попусто сковала цели заговори, за љубоморно да ја сокрие од светот.

Таа не знае дека никогаш не сум сетил повкусен мирис, од оној што се разлева кога лежи на мојот кревет, сета облеана во смеа.

Таа не знае оти еден ден, кога сите зборови ќе се потрошат, ќе ја претопам во своите прегратки.

Таа не знае....

Еден ден, не така далечен....

2010-09-15T03:11:00.003+02:00

Ако одбереш да зачекориш надвор низ мојата врата и никогаш повторно не се вратиш, твојата смеа ќе остане заробена помеѓу овие 4 ѕида. Јас и натаму ќе раскажувам оти сум бил доволно среќен, во еден миг, да го споделам просторот и најубавите прегратки со најумното суштество што некогаш било огреано од сонцето.

Ако поскаш да зачекориш по некои патишта, непознати и далечни, и никогаш повторно не те здогледаат моите очи, твојата смеа ќе остане вгнездена во срцево. Јас и натаму ќе пеам за најубавата насмевка што некогаш ги засенила сите ѕвезди на бескрајното црно небо.

А, ако еден ден, не така далечен, ден што можеби е дојден, посакаш да заспиеш во моите раце, твојата смеа ќе се престори во сите изгрејсонца што некогаш го разбудиле заспаниот свет, со мирисот на утринското кафе. Јас до бескрајот ќе те бакнувам, ќе бдеам над твоите сништа, ќе те чувам од сите злобни сеништа што некогаш поскале да те приграбат за себе.

Порака во шише

2010-09-14T02:51:00.003+02:00

(или писмо до М.)

Токму кога ќе помислиш дека сум ги потрошил сите идеи на некои неважни статисти, фрлајќи со дрвја и камења по нивните генијални посланија, ќе ти измам уште една насмевка, фрлајќи кон тебе грст убави зборови што се раѓаат некаде длабоко во мене, секој пат штом ќе ми прошеташ низ мислите. Можеби ќе ти раскажам колку таа твојата насмевка наликува на прелетот на галебите во најсовршениот сончев езерски ден. Можеби ќе ти кажам зошто кога лежиш до мене, мразам што си толку проклету далеку.... којзнае, можеби ќе ги избројам и милиметрите. А можеби и ќе ти шепнам тивко - кога ја допирам твојата нежна кожа, помислувам дека одново сум на врвот на светот, галејќи ги облаците што немирно си играат со разголените карпи....

Поезија на моментот

2010-09-09T22:52:00.002+02:00

Постои еден момент од бесконечноста во кој таа заборава на сѐ. Кога полека започнува да говори за своите победи и подвизи, кога ги воспева сите мили луѓе, кога ги раскажува убавите приказни што лежат во нејзината душа....

Постои еден момент од бескрајот во кој таа несвесно започнува да ја подигнува косата и во потполност да го разоткрива лицето што секогаш љубоморно го крие со миризливата мекост....

Постои еден момент, составен од неброени моменти, во кој светот ја здогледува најубавата насмевка што некогаш излегла на виделина.

М.

2010-09-08T15:30:00.002+02:00

Ги отвораш очите и забележуваш дека пријатно ти доаѓа галењето од сончевите зраци што полека те подигнуваат од креветот. Немаш ролетни на прозорците. Во секоја друга ситуација, до смрт би го проколнувал оној генијалец што кажал оти „денес е првиот ден од остатокот од твојот живот“. Но, не и денес. Денес, само се смешкаш подмолно.

Ги отвораш очите и гледаш - тоа не си ти. Со сите сили се обидуваш да ги подредиш мускулите на лицето токму така за да им се стемни на сите околу тебе: и гласните дечишта што неколку пати ти го прекинуваат сонот; и соседите, кои токму тој ден решиле да го преуредат целиот универзум, милиметар по милиметар; и кокошките што колвајќи просо по улиците, преслечени во човечка облека ти го загорчуваат животот; - ама не оди. Се смешкаш.

Можеби сега ти си најти што некогаш си бил. Можеби сите досегашни зајадливи коментари и сите беспоштедни критики и сите случајно изустени горчливи зборови не биле ништо освен изѕидани ѕидини, што ќе те затскријат далеку од сите погледи.

И твојата убава мисла има ѕидини. Можеби дури и поголеми од твоите (иако тешко ти е да признаеш, зашто ти мораш да си прв во сѐ). Но, барем знаеш дека без разлика колкави и да се, сите некогаш мора да паднат, исто како што паднал и Кинескиот ѕид, само на еден момент, сосема доволно за....

Ги отвораш очите, а над нив е надвисната убавата мисла. Исто како што тоа беше вчера, а и денот пред тоа. Посакуваш да ја допреш нејзината рака, да ја прегрнеш како што никогаш не си посакал да прегрнеш ниту едно мило суштество, да ти заспие во рацете, да ѝ ги вкусиш усните со вкус на карамела, лешник, мед и ореви....

Ги отвораш очите и секој миг е утро, добро утро. Сонцето секогаш сјае, а ти почнуваш да им се насмевнуваш и на луѓето кои не заслужуваат ниту поглед. Ти, веќе го сакаш целиот свет.

Ги отвораш очите. Посакуваш токму овој ден да е првиот ден од остатокот од твојот живот.

Возот што никогаш не заминува

2010-09-04T19:34:00.004+02:00

Ако кажам дека оваа приказна започна во еден најобичен агол од темниот универзум, каде што единствената светлина потекнува од неколкуте дотраени улични светилки раштркани помеѓу стогодишните дрвја, тогаш нема да бидам ништо повеќе од бесрамен лажго. Всушност, оваа приказна започнува онаму каде што сите поминале, но никој не застанал да го погледне бесцелно наредениот куп железо што некој помислил дека ќе биде добар декор за тишината. Таму, на нивната клупа, каде што возот никогаш не заминува.

Седат, замислени, обвиткани во беспрекорната тишина што своеволно го води разговорот во кој сите мислите се појасни од најсјајното сонце што некогаш беше изгреало. Ткаенината што ѝ ги покрива студените раце бесшумно се прелива во бојата на нејзините очи. Чиниш, таа само чека да го обвие со рацете, за тие да станат толку топли што до смрт би го изгореле секој обичен смртник. Тој пак, има блед поглед на лицето. Утробата му се растргнува од болки, но нема да покаже никаков знак за тоа. Моментот е совршен и не сака да го изгнаси, макар што на моменти му доаѓа да вреска како мало девојче. Таму, на нивната клупа, каде што возот никогаш не заминува.

Моментот излегува надвор од сите граници и ги нарушува сите познати закони на физиката. Времето е само сеќавање во кое моментите можеа да се измерат и да се стават во некаква рамка. Прегратката е топла, вистинска, онаква каква што можете само да си замислите или за каква што сте читале во приказните во кои возовите секогаш некаде заминуваат. Моментот трае вечно, ако не и нешто подолго, таму, на нивната клупа.

Две мали птички, Џорџ и Орвел, одеднаш слетуваат на двата краја од грдата композиција. Во клуновите носат претерано голема платнена лента, убаво оптегната помеѓу нив. Вешто ја закачуваат на почетокот и на крајот и веднаш одлетуваат. На неа, таму, пред нивната клупа, на возот што никогаш не заминува стои испишана реченицата: „Најбрзиот начин да завршиш војна е да ја изгубиш“.

Будење

2010-08-30T21:02:00.004+02:00

Се будиш одеднаш во некој темен агол, некаде помеѓу четирите страни на огромното црно пространство што така безумно го нарекуваш Универзум. Се будиш од сон и не знаеш како си дошол до таму - сонот трае откако знаеш за себе. Некогаш, тоа беше кошмар. Пред да се свестиш, бесшумно се престори во толку пријатна мисла што ти беше страв да се штипнеш за да не ти исчезне од пред очи. А, сега се будиш....

Низ ветробранското стакло, на неколку метри пред тебе се испречува еден столб. На неговиот врв се закачени две планети (или ѕвезди, којзнае), заглавени во вечна орбита една околу друга; осудени да се бркаат, никогаш не допирајќи се.

Се будиш од сонот обвиктан од двете најнежни раце што некогаш си можел да ги замислиш. Те стегаат толку силно, што забораваш да земеш здив. Тоа веќе не е најважната работа на светот! Напати помислуваш на сегашноста, оној измислен концепт кој никогаш не си успеал да го доловиш, оти тој секогаш бега штом ќе ги испратиш мислите по него. Се будиш од сонот и гледаш дека си ја пронашол сегашноста (или таа те пронашла тебе, сеедно).

- Сите големи нешта доаѓаат брзо и силно, како бура - велиш.

- Бурите кусо траат - ти вели, со тажен поглед.

- Онаа на Јупитер беснее со векови - велиш и се насмевнуваш.

Низ страничниот прозорец, совршената слика ти ја нарушува полето астероиди со чудна црвено-зелена боја што трепери непрестајно. Не сфаќаш зошто секогаш е на истото место. Не сфаќаш, но во тој миг, тоа ти е последната грижа.

Нејзините прсти немирно играат во твојата дланка. Зборувате само со громогласниот молк, а ти одново се сепнуваш - заглавен си во сегашноста и за миг, само за миг посакуваш иднината никогаш да не пристигне. Си мислиш - нејзините усни секогаш имаат вкус на мед и ореви. Ѝ ја стискаш дланката, цврсто, љубоморно, ненаситно; потонуваш во некој нов, паралелен свет што го прегазува иднината, која е поубава и од сегашноста.

- Сонцето и Светот вртат еден околу друг со еони и никогаш не се допреле - ти вели.

- Ако се допрат, сѐ што некогаш постоело и сѐ што требало да биде, ќе исчезне - велиш.

Таа одново те прегрнува.

- По секој крај на сѐ, се раѓаат ново Сонце и нов Свет, кои го пресоздаваат универзумот - ти вели.

Посакуваш никогаш повторно да не заспиеш.

Жозефина

2010-08-19T01:12:00.001+02:00

Таа е крстозбор. Таа е сложувалка со безброј парчиња расфрлени на сите страни од светот. Таа е загатка што надмено гледа надолу кон светот и им се потсмева на обичните смртници.

- Мила моја Жозефина, сега биди мирна - ѝ вели човекот што седи спроти неа, длабоко во сенката што го запоседнува аголот од мирната соба.

Таа седи во фотеља, широка и удобна, опкружена со капките светлина што паѓаат од неброените свеќи. Гола е, а секој милиметар од нејзината мека кожа има свој специфичен отсјај.

- Мила моја Жозефина, скроти ја на еден миг твојата насмевка - ѝ вели човекот што во сенката е седнат на едно дрвено столче, со лист хартија во скутот, распослан врз штичка што го олеснува шкртањето. Тој внимателно ги заробува моментите со малото, зашилено моливче.

Таа сосема малку ја менува положбата. Си ја подместува косата, која сега ѝ паѓа на спротивното рамо. Мигот поминува и таа одново ја ослободува својата насмевка во полн сјај.

- Мила моја Жозефина, сѐ што сега треба да сториш е да ме бакнеш - ѝ вели човекот, уредно виткајќи го листот.

Таа станува и го бакнува. Тој ѝ го подава листот. Таа го отвора и почнува да чита:

„Убавината може да се исцрта со едно чудо линии. Но, тие се само еден миг кога светлината си поиграла со очите што ја водат раката која ги врежува во хартијата. Кога ќе ја заробиш убавината во просторот помеѓу зборовите, тогаш таа останува вечна. Секој милиметар од нејзината душа влегува во мозаикот од графит и оризови лушпи. Дури тогаш се составува сложувалката што ја одгатнува загатката.

Таа е крстозбор. Таа е сложувалка со безброј парчиња расфрлени на сите страни од светот....“

Западно Сонце

2010-08-14T03:00:00.002+02:00

Пред многу, многу години, кога Земјата уште била плоча, токму каде што се вкрстувале сите четири страни на светот, во големите индијански пространства, во најтајното село на највисоката планина, се родило едно девојче со долга, права коса и очи подлабоки одошто некој некогаш беше видел. Уште кога дошло на свет, го однеле во шаторот на најстарата и најмудра баба. Таа заповедала девојчето да им биде претставено на боговите и никој да не му дава име....

Минале многу лета, а девојчето полека израснало во прекрасна девојка. Таа живеела со бабата која полека се ближела до крајот на својот живот. Момчињата од селото не смееле да ѝ проговорат, ниту пак да ѝ се приближат, плашејќи се дека бабата ќе им фрли клетва. Еден ден, старата ја повикала во шаторот, со засипнат глас. Штом влегла внатре, ја здогледала како лежи на своето легло на тврдата почва. Се приближила до неа.

-Кажи бабо, што треба да направам? - прашала девојката.

-Моето време на овој свет заврши. Сега ќе им се придружам на претците....

-Ама бабо - ја прекинала девојката, со насолзени очи.

-Не треба да плачеш. Мојата работа на Земјава заврши. Ќе заминам на поубаво место - смирено говорела бабата. -Те викнав, зашто е време да ја дознаеш твојата судбина.

-Те слушам.... - веќе липала младата девојка.

-Знам дека се чудеше зошто ти немаш име како сите други деца, а никогаш не ме праша. Дојде времето да ти кажам. Тебе име ќе ти донесе судбината. Ти, штом јас ќе го земам последниот здив, ќе тргнеш кон крајот на светот. Ќе чекориш по планините и долините, преку реките и потоците, сѐ додека не стигнеш до работ од каде што отпаднаа неброени јунаци што тргнаа во потрага по тајната на животот. Таму ќе го сретнеш чудниот туѓинец што никогаш не зборува и запишува сенешто во врзопите хартија. Ќе го натераш да ти проговори. Тој ќе ти подари име и тогаш ти ќе продолжиш да ја чуваш мајката Земја, како што јас тоа го чинев до сега. Оди колку што можеш побргу, сѐ додека ти не го добиеш своето име, лошите духови на нечесните ќе можат да пустошат по домовите на твоите браќа и сестри, насекаде.

-Ќе појдам, бабо - послушно рекла девојката и ја прегрнала старата баба.

Кога се кренала нагоре, видела како старите гради за последен пат се наполниле и потоа сосема спласнале. Во истиот миг станала, тргнала кон планините и не се свртела назад ниту еднаш....

Трчала точно 4 месечини. Стапалата ѝ се раскрвариле, облеката ѝ се раскинала, косата сета ѝ се разбушавила. Легнувала под ѕвездите и едвај стапнувала во земјата на сништата, а потоа одново тргнувала по патот. Понекогаш каснувала од билките и дивите овошки што растеле крај реките и потоците, но почесто го заборавала гладот, слушајќи ги во себе постојано зборовите на старата баба.

Една вечер, тукушто сонцето се беше скрило позади хоризонтот, девојката го минала и последниот рид. Веќе стоела крај работ од светот. Таму имало една издадена карпа, позади која се гледало само бескрајно црнило прошарано со неброени светкави ѕвезди. На карпата имало мала дрвена колиба, а на тремот пред неа, седел чуден човек, со луле во устата и еден куп врзопи хартија на кои сенешто запишувал.

-Ти си човекот кој никогаш не зборува? - му подвикнала, приближувајќи му се.

Тој се загледал со своите празно-стаклени очи во нејзиниот бескрајно длабок поглед. Ја видел исцрпена, раскината, прегладнета и раскрварена и веднаш ѝ проговорил - дојди побргу, да се стоплиш.

Ги оставил хартиите, ја нагрнал со топла облека, ѝ принел нешто за јадење и запалил оган во огништето.

-Баба ми ми рече.... - се обидела да проговори девојката, но чудниот човек веќе ги имал земено врзопите хартија в раце и започнал да говори.

-Живеам тука многу лета. Откако знам за себе пресметувам кога ќе пристигнеш. Оттука го отпраќам Сонцето кога се сокрива зад Земјата, за да се одмори. Тогаш излегуваат лошите духови и пустошат. Но, не смеат да сторат ништо кога над сета Земја бдее чуварот, најмудрата жена од сите пространства. Отсега натаму, тоа е твоја работа. Ти ќе се викаш Западно Сонце и ќе живееш тука. Ти ќе бдееш над сништата од сите добри луѓе, насекаде - ѝ објаснил чудниот човек што никогаш, никому немал проговорено.

Западно Сонце се насмевнала. Погледот ѝ станал уште подлабок.

Ден

2010-08-07T00:03:00.003+02:00

Еден ден, јас ќе станам тема во твоите приказни за неуспешните љубови. Некој ден, близок или далечен, ќе ме ставиш меѓу загради, набројувајќи ги своите порази и победи. Секој ден, ќе ме колнеш што не сум знаел да те сакам помалку, секој ден ќе плукаш по мене, што сум те сакал премалку. Ќе дојде ден и кога ќе воздивнеш и ќе посакаш уште еднаш да ме прегрнеш, а гордоста моја не ќе знае опаш да свие и околу тебе да се завие. Затоа, во овој ден, остани само уште една желба што никогаш не ќе се оствари....

Избледени идеи

2010-07-24T01:01:00.003+02:00

Бран.

-Која е девојкана што пее? - праша за да го распрска неподносливиот молк што ја обраби масата на која седнаа пред само 4 минути.

-Албанка е, брат, туку види ја ти келнеркана - одговори неговиот соговорник додека ја палеше втората цигара по ред, која му помагаше да заштеди зборови.

-Не те прашав тоа. Само сакам да знам која е? - повторно го праша.

-Не знам. Не ме интересира. Зошто прашуваш? - зачуден, го погледна загледаниот човек спроти себе.

-Убаво ја испеа песната што свиреше кога првпат бакнав една девојка. Песната од оние 4 лезбејки што не беа плавуши - рече, по што и тој посегна по цигара.

-Само ти можеш да ми зборуваш вака неповрзано, брат.

Бран.

-Мажите се плашат од силни жени, а пак сакаат да се нарекуваат себеси мажи - заклучи замислениот и по малку чуден човек загледан во пејачката со ангелски глас.

-Келнеркава била одбојкарка порано. Види ја какво тело има, брат - веднаш му врати соговорникот со густи веѓи.

-И?

-Виде ти колкави цицки има? Да не си станал педер? - праша подбивно, палејќи ја четвртата цигара.

-Ѝ недостасува жарчето. Ова суштество ќе ти здодее по 15 минути - врати и се разврте наоколу, во обид да оддели некој од звуците од соседните маси.

Бран.

-И брат, дупиш нешто, има? - го праша, палејќи ја седмата цигара.

-Никогаш без потреба - одговори отсечно, гледајќи ја пејачката што започна да пее уште некоја од песните што го потопуваа во минатото.

-Кога немало потреба? - започна да смее неконтролирано, небаре ја чул најсмешната шега на светот.

-Кога имам пред себе парче месо со големи цицки - кусо одговори.

Бран.

-Уште едно пиво, брат? - го праша, веќе подигнувајќи ја раката.

-Секогаш, само ако толку те интересира, оди, зборувај со неа. Сигурно ќе имате многу заеднички теми.

-Не, имам девојка.

-Кога тоа те запрело? - го праша човекот што и натаму се развртуваше за да ја победи монотонијата.

-Добро бе, брат, какви жени сакаш ти?

-Си се нашол во ситуација разговорот никогаш да не секнува? Некоја да ти е толкав предизвик што сакаш да те види пред себе, да сфати што гледа, да ти дозволи да ѝ ги раскинеш алиштата, да ти ги зарие забите во месото и да те впие во себе и сосема да се изгубиш во неа?

-Пак почнуваш со филозофиите.

-Мора некој.

Бран.

-Жал ми е за тебе - рече филозофот по долгиата пауза.

-Зошто?

-Чинам дека никогаш не си искусил жена. Знаеш, жена! - подвикна.

-Брат, се утепав од ебење - одново се засмеа иссилено.

-А сепак.... - не ја доврши својата последна реченица.

Бранот прекри сѐ.

Кои неба?

2010-07-19T04:51:00.004+02:00

Кои неба сега ги гледаш
и од кои очи ноќва бегаш,
чие бреме во себе носиш
ти, безимено лице,
ти, име без лице?

Дали и оваа зора
пиеш нечија ноќна мора
заедно со слаткиот жолт тутун,
ти, што никогаш не стана моја,
ти, што засекогаш остана тврдоглаво своја?

Кои неба утрово ги гледаш,
од чии очи до века ќе бегаш?

Во еден момент

2010-07-11T02:05:00.002+02:00

Во еден момент посакав да не се одделиш од мојата прегратка. Во еден момент престанав да ја слушам сета бучава што шумеше некаде во позадина и се вслушав само во твојот глас. Во еден момент сакав да се впијам во тебе и твојата нежна кожа. Во еден момент се припив во твоите очи што ме пиеја со сета нивна бескрајна жед. Во еден момент сонив оти сме далеку од сите смртници, а ти продолжуваш да ја држиш мојата рака, благо, незабележливо, срамежливо. Во еден момент јас бев твој. Во еден момент посакав да не се одделиш од мојата прегратка....

Кога небото исчезна

2010-07-03T03:58:00.003+02:00

Си велиш постојано - ех, еден ден.... Кога тој еден ден ќе дојде и ќе видиш дека го имаш в раце она што отсекогаш си го посакувал, сфаќаш дека ништо не се изменило, најмалку ти. Помниш, така беше и оној ден кога небото исчезна. Стана, полека, не ни помисли да отидеш и да ја полиеш белата керамика како што тоа го правиш секое утре, туку нешто однатре те тераше да излезеш на тремот и да го погледнеш небесното синило. Од каде можеше да знаеш дека небото беше изчезнало?

Црнило, црнило до недоглед. Понекаде прошарано со сјајни точки, ама сепак ненаситно црнило што може да ти ја голтне душата со самото свое постоење. Си помисли тогаш - да не сум спиел предолго, па наместо утрото да ме пречекала ноќта? Но, се сети да погледнеш околу себе. Никој и ништо, освен тебе. Сам под вечното црнило, само ти и светот без небо, проклетнику!

Колку ли само зборови сега сакаш да вратиш што некогаш искокнале од твојата уста, колку бакнежи сакаш да повториш за кои си знаел дека никогаш нема да се повторат, колку многу сакаш да ја зариеш главата во олтарот на непослушноста, токму во средината помеѓу нејзините нозе? Ах, сакаш, но не може. Сѐ што ти преостанува е да пишуваш. Зборови и зборови кои никој, никогаш нема да ги прочита. Веќе сѐ е попусто откако небото исчезна, во твоето последно лето.

Празна месечина

2010-05-29T01:09:00.008+02:00

На празна месечина, мојот двор е преплавен од демони. Бесшумно скокаат од сенка до сенка, се прикрадуваат, демнат. Првпат ги забележав кога бев малечок. Моите не ми дозволуваа да останам буден по 22 часот, но јас секогаш ги надмудрував. Знаев дека заспиваат штом ќе ја допрат перницата, чекав да започнат да ’рчат во соседната соба и потоа се искрадував надвор. Зјапав во ѕвездите и постојано се прашував зошто немам една од оние долгнавести цевки со кои чичковците на телевизија ги набљудуваат светлите точки на црното небо. Знаев дека таму горе се кријат некои од најневеројатните приказни и очајно се обидував да ги достигнам. Не можев ни да замислам дека толку блиску до мене се криела една уште поневеројатна.

Во првата летна ноќ со празна месечина во која се најдов застанат на свежо искосениот тревник ги забележав. Два од нив претрчаа од јаболкницата до старата цреша. Сенки, бледи сенки кои потсокнува како ништо што дотогаш имав видено. Се исплашив, а како да не се исплашам? Диви, незауздани, сенишни ѕверки вирееја во мојот двор, а јас бев толку беспомошен. Бргу избегав внатре и се покрив преку глава, макар што, ноќта беше топла, та претопла.

„Сите демони кои талкаат по светов и излегуваат од карпите и дупките само на празна месечина се едни огромни суштества што порано господареле со светот. Чинам дека сега ги нарекувате диносауруси. Порано, ги викаа аждери. Тие правеле пакости, јаделе што ќе стигнеле и многу го избербатиле светот. Ама најлошото нешто за нив било што многу чкртале со забите во спиење. Затоа, господ ги убил сите со едно замавнување со раката и ги проколнал да талкаат по светот до четвртото враќање на неговиот, тогаш уште нероден син“ ми рече најумниот старец во селото кога го прашав за демоните, некоја година подоцна. Некои велеа оти тој бил толку луд што ниту душевната болница преку реката не можела да го додржи, но мене тоа не ми беше важно.

Ако за бога знаете, не обидувајте се да избегате од нив! Тие ве следат насекаде. Дури и години подоцна од нивното прво забележување, кога во ноќ со празна месечина ќе излезете по пустите улици околу кои сите спијат и ќе забележите девојка во лелеав фустан, тие сигурно се некаде наоколу, затскриени зад уличните светилки, во крошните од дрвјата, низ грмушките....

Таа нема никаква причина да биде среде оваа пустелија кога сите се на безбедно, во своите домови и веќе покориле некој сон. Таа се шета со лесната ткаенина што ѝ ги гали нозете по улиците преплавени со невидливо зло и со невидена леснотија се смешка. Ех, кога само би знаела какви нечестиви сили ја демнат на секој чекор, тогаш барем би побрзала до таму каде што е тргната.

„Ти, како и таа пред тебе, чекаш јас прв да ти проговорам. Размислуваш дали вреди да ја дофатиш мојата рака. Јас и онака го имам одживеано своето и можам да бидам грабнат од демоните кои ме демнат во секој миг. Ти го бараш врапчето со бескрајно меки пердуви што ќе ти легне в дланка и ќе ти дозволи да го гмечиш и вајаш до моментот кога од него ќе создадеш гулаб. Попусто, мила моја, врапчето може да ги смени пердувите, но никогаш нема да ја вкуси слободата, туку плашливо ќе трепери во потрага по следните трошки леб со кои ќе ја преживее следната зима. Гулаб ќе пронајдеш само кога ќе се откажеш од сите врапчиња на светот“ ѝ реков само со погледот, одминувајќи ја.

На празна месечина, кога во воздухот може да се насети опојниот мирис на езеро од стотици километри оддалеченост од големата вода, во мојот двор врие од демони. Се тетерават наваму-натаму низ сенките и темните агли, безмилосно ковајќи план како да ме изглодаат. Јас пак, уште одамна се отарасив од стравот. Со леснотија го ставам прстот врз прекинувачот од неонската светилка, бркајќи ги оттука, додека месечина повторно не се наполни.

К.

2010-05-14T11:02:00.005+02:00

Вечерва си овде зашто јас не сакам да плаќам курви. Сега, кога на плеќите ми натежнува минатото, а чадот од цигарите ми го мати погледот разбиструвајќи ми го умот, пишувам неколку збора за тебе. Утре изутрина, кога ќе ги прочиташ, веќе ќе знаеш зошто сум седел на страна и сум зјапал во твојата накострешеност како куче што си го штити својот двор. Не чуди се, ти си овде вечерва само зашто јас не сакам да плаќам курви.

Јас, на спротивната страна од собата, со хартија в рака и мислите што се одронуваат врз неа. Не! Ти имаш мирис што никогаш нема да ме опие, твоети лице нема да ми ги вжари зениците, дури и твоето име е погрешно. А овде си, вечерва, зашто јас не сакам да плаќам курви. Можеби воопшто нема да те допрам - знам оти твојата прегратка нема да може да ме стопли! Овде си за да споделам дел од воздухот со некого. Овде си вечерва зашто јас не сакам да плаќам курви.

К. А.

2010-05-14T11:01:00.005+02:00

И што ако одеднаш сѐ престане? И што ако деновите стануваат сѐ подолги, а ноќта се одронува како колаче со вкус на хартија? Сеедно! Секојпат ќе се навратам кај неа. Таа чие име совршено се лизга преку јазикот, таа чие лице е секогаш насемано, таа која го стоплува срцето со секој поглед од очите кои го дефинираат поимот жена....

Не сум допрел ништо повеќе од нејзината дланка, иако безброј пати лакомо со погледот сум го впил секој милиметар од нејзиното битие. Сеедно! Никогаш нема да допрам ништо повеќе од нејзината дланка, но сепак ќе ѝ пишувам зборови и стихови. Никој друг тоа не го заслужил.

КАФ

2010-05-14T11:00:00.002+02:00

Штом ќе чекориш бавно угоре,
по падините на највисоката планина,
не врти го погледот од зраците што
ја пржат почвата подгорена,
ти можеш да сториш сѐ!

Кога ќе го сетиш ветрот како
ти шета низ косата, додека со
нозете боси газиш по плажите белопесочни,
не погледнувај кон морето со надеж во очите,
ти можеш да имаш сѐ....

....мене, никогаш повеќе.

Кафе

2010-05-04T00:02:00.006+02:00

Не прашувај ме каде започнала оваа приказна. Не е ни важно. Како сите останати, ќе заврши на 2 метри одоздола, во 2 метри квадратни, под бремето на многу ронки од ровка почва изронети. Не прашувај каде започнува, кога не сакаш да видиш каде ќе заврши.

Сите часовници ги навив 4 минути понапред. Не, јас и онака секогаш секаде стигнувам порано одошто треба и секогаш заминувам пред да ја спуштат завесата; а и одамна веќе не носам часовници, но каде и да биле, кога и да биле, 4 минути....

Таму мириса на свежо измелено кафе. Кога и да минам крај магичната продавница од која се распостила тој слатко-горчлив мирис низ воздухот, посакувам да влезам и да си купам дел од сништата со вкус на кафе. Попусто! Дамата со полни образи и усни заруменети постојано ме потсетува, кафето за мене не е сомлено!

Зборовите стануваат сѐ поскапи, кога стануваат сѐ поретки. И сите „те сакам“, напишани па избришани, напишани па избришани, сѐ додека хартијата не се испокине; веќе никогаш нема да бидат повторени. Зборовите стануваат прескапи за да бидат изговорени, кога приказните се ближат до ситните ронки од ровка почва изронети.

Кафез

2010-05-02T11:12:00.002+02:00

Секоја вечер влегува во кафезот. Решетките се тенки, а меѓупросторот е обложен со тенок слој заштитно стакло што не дозволува ништо да влезе внатре. Не дека некој би фрлил нешто, публиката обично е премногу мирна. Но, организаторите не можат да си дозволат да преземаат ризици. Таа е премногу вредна.

Секоја вечер влегува во кафезот за да го стори она што нема храброст во вистинскиот живот. Никој не ја тера да влезе внатре, но штом ќе влезе, под изговорот на чудото што го нарекуваат уметност, добива поттик и започнува да го ослободува својот дух, како на ниедно друго место.

Очите на луѓето со пропаднати животи кои седат во публиката, по масите преполнети со празни шишиња од пиво и разни други пијалаци желно ја пијат секоја облина од нејзиното тело, заедно со алкохолот. А таа се превртува, се допира, мастурбира бесрамно, ги предизвикува со погледите, со бујните гради, со усните.... За ова секако ќе засведочат и гавраните, на кои местото не им е во оваа приказна, па затоа и ќе ги изоставиме.

Таа се враќа во кафезот ноќ по ноќ бидејќи таа е таа само кога е внатре. Тогаш не ѝ е потребно одобрување од никого, тогаш нема невидливи пранги на нозете што ќе ја задржат да блесне во сета своја раскош....

Тој, одненадеж, ја пушти нејзината рака и замина. Рече оти никогаш не ќе може да живее во кафез. Рече оти ќе ја бара слободата некаде под небото. Замина и никогаш не се заврте. Ако не ми верувате, слободно прашајте ги гавраните!

Бајка за глаголскиот прилог

2010-04-28T11:20:00.002+02:00

Еднаш одамна, во почетните редови од една бајка, си живееше еден глаголски прилог. Тој живееше не живеејќи и неживееше пеејќи и пееше не мислејќи и не мислеше тетеравејќи се по патиштата кои одеа од никаде до некаде и повторно назад во светот што постоеше само во неговите бајки.

Во еден најобичен ден во кој сонцето сјаеше само малку поразлично од сите останати денови, глаголскиот прилог почувствува потреба од нечија прегратка. Чија било. Ничија. Сеедно. Две раце што ќе го опфатат од обете страни и ќе го стоплат не покорувајќи го неговиот нескротлив дух.

Шетајќи по бескрајно недефинираните пространства, здогледа една неверојатно дефинирана именка. Ѝ проговори подзамижувајќи. Таа му врати. Се погледнуваа поцрвенувајќи и поцрвенуваа гледајќи се. Се прегрнаа.

Глаголскиот прилог пропаѓаше во прегратката што го топлеше, топејќи се. Се смееше потскокнувајќи и потскокнуваше викајќи и викаше пеејќи на сиот глас. Во еден кус миг, во еден отсјај во нејзиното око дури виде и една мала глаголска именка во нивната иднина.

Именката се исплаши. Таа беше дефинирана од толку многу зборови што не можеше да си дозволи да ги разочара сите, не смееше да си дозволи да биде сврзана со еден најобичен глаголски прилог! Се обидуваше тивко да се истргне од неговата прегратка, а откако виде дека тој ја сака само затоа што е испишана, без разлика на нејзината дефиниција, таа се одлучи да го направи незамисливото. Се престори во глагол и одлета!

Глаголскиот прилог се тетеравеше паѓајќи и паѓаше станувајќи и стануваше одново губејќи се во празниот простор кој мораше да се пополни, до последниот збор во бајката.

Автобуска станица

2010-04-24T22:47:00.003+02:00

Обична автобуска станица. Пролетниот ветар воопшто не го интересира намќорестиот човек, од глава до петици облечен во црно, со мали очила со црни рамки на лицето. Гледа напред, низ лисјето што прета немоќно на гранките; некаде во далечините, во падините, кој ќе го знае каде!

До него, небаре сакајќи да му го украде воздухот што го дише, застанува една млада девојка, со напрчени гради и подигнато газе, облечена во лелеава бела облека, со бели чевли, дури и бел стегач во косата. Се смешка, но толку подмолно, што не знаеш дали сака да те погали или да ти го ископа срцето низ носот со кинески стапчиња.

„Никогаш нема да ти кажам, иако те сонив пред да те сретнам. Никогаш нема да ти кажам....“ помислува тој.

Девојката со бела лелеава облека се истава од до него, врти круг околу столбовите на автобуската станица и потоа одново му се доближува, овојпат од другата страна. Се насмевнува слатко-кисело.

„Никогаш нема да ти кажам дека го сонив твоето лице, денови, можеби години пред да го видам. Нема да ти кажам. Така, ти никогаш не ќе ми кажеш колку нешта треба да променам, никогаш нема да можеш да побараш храброст што и самата ја немаш, нема да измислиш некоја бесмислица што ќе те оправда оти не знаеш да љубиш. Никогаш....“ потонува во мислите извезени некаде во лисјето, падините, кој да го знае каде!

Ме пречекуваш со збогум

2010-04-20T16:29:00.002+02:00

Ме пречекуваш со збогум
и раце ширум отворени.
Ми велиш: „Јас сум овде
само една ноќ“.

Те помирисувам. Опојно, вртоглаво ме заведуваш. Ме кутнуваш в постела. Ми говориш тајни кои веќе одамна ги знам. Размислуваш како да заминеш, добро знаеш дека јас и натаму ќе чекорам подгрбавен, со нелогично тежок ôд, секојпат штом ќе се задлабочам во некои далечни мисли. Засекогаш ќе ги пренагласувам ч, џ, ш, кога ги објаснувам своите чудни теории....

Ме пречекуваш со збогум
и раце ширум отворени.
Ми велиш: „Јас сум тука
само еден здив“.