Rss Feed
  1. Количка

    April 3, 2016

    Излезе од супер маркетот, со количка оптимистички полна до половината, иако доста празна за потребите. Полека ја тркалаше надолу по рампата, кога некој одзади му се обрати.

    - Извинете, ќе може ли да ја вратам количката?

    - Не се мачи друже, нема паричка внатре.

    - Таква ми била судбината, сепак ќе ја вратам - рече човекот со неполни 30 години и веќе остарен поглед.

    Полека чекореше зад него и внимателно чекаше до моментот кога овој ја извади и последната ќеса и ја стави во багажникот, пред да ги пушти рацете и да ја поземе количката за купување.

    Во последен миг, купувачот, без да се заврти, не дозволувајќи никој да забележи дека очите му се насолзени, од внатрешниот џеб на јакната ги извади последните метални 50 денари и скришум ги вметна во механизмот за заклучување. Реши барем за миг да ѝ покаже среден прст на судбината, кога веќе не можеше да ја смени...
    Оцени: 
    |
    |


  2. A wretched day

    January 31, 2016

    Early morning in an empty street. A man stood clueless smoking a cigarette. He was skipping with joy while pushing the baby carriage with his son. The sun played games with lights and shadows, while the father and son were in a world of their own.

    Out of nowhere, a man appeared. A tall man with frightening looks. He had half a mouth worth of teeth and soars all over his face and neck. He was walking in a funny way, zig-zag almost.

    - How are you? - he spoke and extended his right arm towards the father, while conspicuously hiding something in the left sleeve of the very old and torn jacket.

    - OK - mumbled the father, confused as he had never seen that person before in his life.

    - So, now you don't remember me? Huh?! I used to help all of you, but once I hit rock bottom, you all forgot me and just pass me by- he said and started shaking his hand.

    - You have mistaken me for someone - the father replied, while quickly glancing at his son.

    - Everyone had a lot more respect for me before I went away, you know, trouble with the law - the stranger replied and tried to touch the little guy in the baby carriage.

    - I remembered where I know you from - said the father, pulled out some money and continued - you were always good to me, so here is some cash. You must be hungry, it's early in the morning, so grab a coffee as well. For good old times...

    - Thanks so much - mumbled the junkie and went slowly back into the shadows from which he came.

     "It's good that the price was so low" the father sighed and hugged the little guy harder than ever before.
    Оцени: 
    |
    |


  3. Небо

    October 28, 2015

    Кога бев дете немаше ништо поголемо од небото. Беше тоа една голема прекривка што се протегаше над сѐ и која не можеше да биде достигната, ниту заменета. Одев, со малите и несмасни нозе насекаде, а небото ме следеше, со сиот свој раскош, со сета убавина, со таа магична незаменливост што понекогаш убавината ја престоруваше во болка.

    Понекогаш, само понекогаш, кога ќе ме надвасаше тагата, за која и денес не знам од каде извираше, ниту пак каде потоа втонуваше, посакував да тргнам, некаде, не знаејќи ни сам каде и да се обидам да го пронајдам крајот на небото. Таму сигурно имаше нешто поубаво од сите оние бои и фигури што се прелеваа на таа толку примамлива прекривка.

    Нозете се издолжуваа, а јас никогаш не го пронајдов крајот. Одминав многу ридови, се искачив на бројни планини, видов и мориња полегнати во далечините, но никаде крај. Радоста и тагата почнаа да се израмнуваат во една чудна линија, како што јас сфаќав дека не само што небото не е големо, туку оти е најужасниот привид што некогаш постоел.

    Го оставив зад себе. Не го бев погледнал со години. Знаев оти е таму, ама и дека не е. Минаа многу години. Нозете целосно се издолжија и потем натежнаа. Чекорите стануваа сѐ пожелезни...

    Одеднаш се најдов себеси затворен во соба, со мало прозорче и едно чудо звуци, штракања, шум и непријатна тишина - сѐ во исто време. Нешто ме здоболе и случајно погледнав низ неисчистеното стакло. Угоре, покрај грдиот бетон испречен од сите страни, покрај овенатите гранки од армираните дрвја кои полекаат умираат, се наѕре едно парче од небото. Само едно.

    Деновите продолжија да се редат, а јас, веќе остарен, секој ден, кога чекорев неволно кон таа иста соба, погледнував срамежливо кон небото. Не можев да видам ништо повеќе од мали парчиња. Само тоа и преостана. Се обидував да ги закрпам едно со друго и да создадам барем едно делче од она огромно небо што помнам дека така одамна ми ја покриваше душата...

    * * * 

    Помина доста време. Собата со мало прозорче ми ја доцеди радоста, оставајќи ме како пеплосан сунѓер. Но не застана. Продолжи да стиска, да нагмечува, да продира до сржта. Можеби сакаше да види дали останало уште некој атом, таму некаде длабоко...

    Во најубавиот ден таа есен, кога валканите бетонски грдосии пливаа во дождовница и сите фигури по улиците нервозно свиреа со своите автомобили или брзаа да се скријат под некоја стреа, полека се тетеравев кон својот дом киснејќи заедно со мислите. Сѐ се измиваше од гревовите, барем за миг, а јас веќе знаев...

    Небото е таму да ја скрие вистината. Она што лежи потаму, она црнило исполнето со сите одговори кои засекогаш ќе останат само загатки; тоа е тоа по што јас отсекогаш сум трагал. И го пронајдов влегувајќи дома, во прегратката од малите рачиња и црните очи во кои се гледа целиот космос.

    Му ја подадов раката, подарувајќи му насмевка и му посакав да го надлета своето небо што поскоро и да ги открие сите тајни, онака како што јас не успеав.
    Оцени: 
    |
    |


  4. Ракија

    October 11, 2015

    Дојдоа фашистите и веќе ми стана јасно оти животот ми е завршен. Знаев дека ништо нема да е како што беше. Знаев дека отсега ќе морам да ги земам нештата во свои раце. Заврши животот... А, ако веќе беше однапред завршен, решив да ѝ го подарам на слободата. Посакав да заминам кај партизаните. Но, баба ми носејќи свежо испечен леб од фурната, ме пресретна, ме застана и ме преколнуваше да останам. Мал сум бил, ми велеше, пилиштарец од 12 години. „Ќе заминат“ ми кажуваше. „Многу дошле на оваа земја македонска и сите си заминале. Бегаешти или в земи влегвеешти, сите си заминале. Остани ми ти овде, а ќе видиш, Таљаниве вит ќе фатет!“

    Не бев загрижен толку многу за Италијанците колку што ме секираа Бугарите отаде границата што ја исцртаа меѓу Струга и Охрид. Голема злоба лежи во тој катиљ народ. Убиваа и жени и деца, силуваа сè што ќе им излезе пред очи, палеа цели села. Ме влечеше крвта натаму, сакав да им помогнам на нашите, ама жал ми падна за старата, никој друг не ѝ остана, сите некаде заминаа; па решив да останам, барем некое време.

    Сабајлето, откако веќе решив оти останувам, појдов до ќералот. Ми се припи ракија. Нешто однатре ме тераше да се напијам од љутилото. Знаев оти таму ја кријат последната ракија, за зли дни. Ја накренав срчата и голтав од изгорот дур не ми се сврте во главата. Останатото го вратив назад, се качив на чардакот, зјапав во сонцето и зедов да плачам. Солзите сами ми течеа, душата ми се топеше. Плачев а ми се чини дека и жар-сонцето заплака со мене....

    * * * *

    Минаа 2 години од војната. Никогаш и никому не кажав дека сум пачел. Живеев крај Италијанците, небаре иста мајка нè имаше родено. На капетан Паоло дури и му ја пасев Нина, црната кобила. Само мене ми веруваше со неа. И ќе останеше така, до немајкаде, доколку не се случеше таа грозоморност која ја засведочив тој ден.

    Се враќав од дрва берење и кога се наближив до дворот наш, начув гласови кои чудно звучеа. Се затскрив во грмушките и кога видов, што ќе видам? Едвај се воздржав да не го истурам стомакот. Баба ми жива ја втераа во фурната и ја изгореа. Бугарите. Имаа влезено на италијанска територија, се имаа качено на Караорман бркајќи неколку партизани кои им ја испотепале скоро цела единица. Ја прашуваа старата каде се партизаните, а таа саде им повторуваше оти лебот бргу ќе стаса.

    Изгоре, а глас не пушти. Ни јас не пуштив глас. Не смеев. Тие заминаа, а јас ја допив ракијата останата во срчата. Седнав на чардакот и плачев. Плачев и гледав во тажното небо, сето сино распослано над Орли Камен.

    Ноќта заминав в партизани.

    * * * *

    Се ближеше крајот на војната. Во воздухот мирисаше на крај. Можеби тоа беше мирисот на страв во фашистичките редови. Кој да ти знае. Знаевме сите само дека се спремаме за една последна битка, да ги дотолчиме.

    Како преживеав дотогаш, само јас си знам. Уште ги памтам јадовите од битките, од премрзнувањето, од жешката вода што Арнаутките ни ја истураа на глава од прозорците во нивните села.

    Не ни дадоа шанса да ги дотепаме. Вит фатија фашистите. Еден ден ги снема и ние влеговме во градовите. Нè дочекаа со радости, со јадење и пиење. Песни ечеа насекаде. Сите се веселеа. Војната заврши.

    Некој ми подаде шише со ракија. Зедов да пијам како дотогаш в пустина да ми се сушело грлото, а тоа да беше најслатката вода што ја имав пробано. Ги оставив другарите да се веселат, а јас заминав крај езерото. Седнав до водата и почнав да плачам. Водата силно се разбранува....

    * * * *

    Се смирија нештата по војната. Се вратив в село. Имав нормален живот, колку што може да биде нормален по една ужасна војна. Имавме по малку од сè, а од многу нешта ич немавме. Тешко беше, ама барем мирно.

    Си гледав некое време една девојка, а знам дека и таа ме загледуваше мене. По некое време, скришум почнавме да си кажуваме по некоја од оние машко-женски лаги, насамо.

    Еднаш, на договореното место, дојде другарка ѝ Елена, сама, со писменце в пазуви. Таа не можела да дојде. Елена ми рече дека ќе почека дур напишам одговор.

    Јас ѝ реков „кажи ѝ на другарка ти оти не ја сакам веќе и дека тебе ќе те земам“.

    Избега Елена тогаш, а мене нешто ме стегна во градиве. Ја имав видено и порано, ама никогаш не ми се виде толку убава како тогаш. Уште тој ден знаев дека ќе ми стане жена и ќе ми роди 4 ќерки. Знаев.

    Вечерта се напив ракија. Седев на чардакот, плачев и ги броев ѕвездите на кристалното црнило.

    * * * *

    47 години, секое утро станував во 5 насабајле, за да ја гледам како се буди. Најубава беше кога спиеше, а потоа наспана ќе ги отвореше очите. Обично тоа го чинеше некоја минута пред 6. Никој немаше толку убаво лице како нејзиното. Ќе го запалев цел свет ако таа посакаше.

    По 47 години, едно утро, не се разбуди. Не пуштив ни солза цел ден, не можев ни да воздивнам дур ја спуштаа в земја.

    Следната ноќ, немав ни помислено на спиење. Последен пат се напив ракија, излегов надвор, легнав на земјата постудена од смрт и плачев без да можам да ги отворам очите. Елена ја сонував.

    * * * *

    Ми кажаа дека умрел дедо ми. Тогаш се присетив на оваа приказна што еднаш одамна ми ја раскажуваше. Се готвев наскоро да отидам да го видам, а не стигнав. Умрел. Предоцна ми соопштија и за да можам да стигнам на погребот.

    Вечерта слушав една песна која секогаш ме потсетува на него и на мирисот на езерото. Слушајќи ги нотите кои ми го корнеа срцето, за прв и последен пат се напив ракија. Плачев и јас, но однатре. Никогаш не научив да ги ослободувам солзите....
    Оцени: 
    |
    |